I po co mi to było?

Niesamowicie łatwo i szybko jest przebrnąć przez wszystkie trzy części cyklu pt. DŁUŻSZA PRZERWA. Zaproponowane przez Agatę Przybyłek książki są stuprocentowo romantyczne, lekkie, nieskomplikowane i przeznaczone bardziej dla żeńskiej części odbiorców. Co więcej, wcale nie trzeba czytać ich po kolei. Oczywiście, byłby to zabieg prawidłowy dużo bardziej wygodny, ale pisarka tak opowiada o wszystkich wydarzeniach, że czytelnik od razu zrozumie, co działo się wcześniej. Cóż, książki pani Przybyłek cieszą się dużą popularnością i trudno jest wypożyczać coś w odpowiedniej kolejności, dlatego przypuszczam, że było to działanie przemyślane od samego początku.

Początek ostatniego tomu pt. „I po co mi to było?” stanowi właściwie streszczenie wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej. Wiemy, że bohaterkami są nadal trzy nauczycielki pracujące w szkole podstawowej- Joanna (pani dyrektor), Magdalena (polonistka) oraz Elżbieta (pedagog pracujący w tak zwanej zerówce). Wszystkie one mają swoje kłopoty- zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej. Jeśli o mnie chodzi, najbardziej ciekawiła mnie postawa Magdy, która przeszła w swym życiu bardzo wiele. Czy można wybaczyć mężowi zdradę i żyć normalnie? Czy można jednak wejść dwa razy do tej samej rzeki i nie zastanawiać się, czy sytuacja się nie powtórzy? Jest to bardzo trudna zagwozdka dla bohaterki, tym bardziej, że nadal kocha swego byłego męża, Szymona. Co wyniknie z danej mężczyźnie szansy? Czy zrozumie on swój błąd i naprawi wszystko to, co wcześniej zniszczył? Tego już musicie dowiedzieć się sami. Nie umiem stuprocentowo ocenić postawy Magdy- nigdy nie zostałam zdradzona, nie wiem, co czuje tak głęboko zranione serce, ale wierzę, że każdy ma inne podejście do życia. Wątek może jest i powtarzalny, ale nie został źle opisany.

Zastanawiała mnie też postawa Elżbiety, która bardzo, ale to bardzo przeżywa swoją porażkę uczuciową. To, w jaki sposób pozna nowego mężczyznę może nieco bawić, ale też i wzruszać. Czy prawdą jest, że nie znamy dnia ani godziny, a prawdziwa miłość na nas czeka? Kim jest niejaki Kacper Malinowski i jak potoczą się dalsze zawirowania miłosne Eli? Dla mnie był to dość ciekawy temat, tym bardziej, że spodziewałam się zupełnie innego zakończenia. Jest to motyw bardzo lekki, ale nie nuży, nie jest napisany na siłę. Ich spotkanie równa się pewnemu przysłowiu: nie ocenia się książki po okładce.

Nie zdradzam, rzecz jasna, wszystkiego, ale po przeczytaniu wszystkich trzech tomów mogę powiedzieć tak: na najsłabszą uważam część drugą, niemniej jednak żadnego z tytułów nie ocenię bardzo źle, słabo czy beznadziejnie. Myślę jednak, że nieco niepotrzebnie autorka przeciągała temat Bożeny, ciotki Joanny. Jej wizje i pomysły niekiedy traktowałam jak odgrzewane kotlety i wręcz modliłam się o to, by coś się tu zmieniło. Czy tak się stało? Sprawdźcie, jeśli macie na to ochotę.

Cały cykl można zadedykować czytelnikom, którzy pragną odpocząć, przeczytać coś, co nie wymaga szczegółowej analizy, nieustannego wertowania, niczym w słownikach czy książkach szpiegowskich. Dla bardziej wymagających osób nie będzie to doskonały wybór.

"I po co mi to było?" Agata Przybyłek

W życiu Magdy wydarzył się niespodziewany zwrot akcji, jej rodzina znowu jest razem. Joanna ponownie musi sprostać fanaberiom ciotki, a jej posada jest zagrożona. Z kolei w sercu Eli swoje miejsce znalazł prawdopodobnie ten jedyny.

"I po co mi to było?" to już zakończenie przezabawnej, wciągającej od pierwszych stron, ale równocześnie życiowej serii Agaty Przybyłek. Jak na metę przystało, autorka nie szczędzi nam wrażeń, starając się przeprowadzić swoich czytelników przez całe ogromne spektrum rozmaitych emocji. Ta część cyklu zdecydowanie jest tą, która stoi fabułą, ciekawymi ścieżkami, którymi zdecydowali się pójść bohaterowie, a których poprowadził nimi, po części, nieuchronny los i przeznaczenie.

Agata Przybyłek przez cały czas pokazuje nam pozytywne aspekty życia codziennego. A raczej to, że z każdej sytuacji, która ma na nas negatywny, destrukcyjny wpływ, może wyniknąć coś dobrego, gdyż prawie wszystko na tym świecie ma swoje dobre i złe strony. Powieść "I po co mi to było?" na swój sposób przywraca nam wiarę we własne możliwości, napawa pewnością siebie i pozwala dostrzec to, co wcześniej było dla nas niewidzialne w wymiarze duchowym, że tak to ujmę.

Autorka świetną, uniwersalną metodą daje również do zrozumienia, iż w życiu najważniejsze jest szczęście nasze i naszych bliskich. Podkreśla, że warto do niego dążyć, czasami podążać za głosem serca, a nie logicznego myślenia. Tylko tak możemy osiągnąć spełnienie i swoistą wolność ducha! Podczas lektury reflektujemy się także, że na pięcie się ku radości z własnej egzystencji, nie ma jednej recepty, bowiem jest ich tyle, ilu ludzi na świecie, a każdy ma swoją niepowtarzalną.

Główne protagonistki cyklu "Dłuższa przerwa" zostały wprost wspaniale wykreowane! Czujemy się z nimi zżyci, nierozłączni, a na niektórych płaszczyznach nadajemy na tych samych falach. Do książek z tej serii wracamy dzięki trzem nauczycielkom, właśnie. Ich przyjaźń, choć czasami burzliwa, ma w sobie jakiś magnes, który przyciąga czytelnika i nie pozwala odłożyć książki do ostatnich stron.

Podsumowując, "I po co mi to było?" oraz dwie poprzednie opowieści z owego cyklu umiliły mi kilka coraz chłodniejszych, letnich wieczorów. Wartka fabuła, spora dawka subtelnego humoru, przyjemna narracja, ciepło i przytulność wypływające spomiędzy wierszy pomagają zanurzyć się w lekturze bez reszty. Polecam!

7/10