Im przeznaczone

Każdy w swoim życiu usłyszał kilka tanich frazesów, tych całkiem pustych truizmów i tych jednak dających nadzieję banałów.

Paradoks życia balansującego na granicy wiary w przypadek i przekonania o istnieniu przeznaczenia, czyni je niezmiennie nieprzewidywalnym..

Alžběta Bublanová w swojej książce „Im przeznaczone” zabiera nas w niezwykłą podróż z olbrzymim ładunkiem prawdy i emocji, nostalgii i szczerości.

Poznasz tu ludzi z wrodzonym poczuciem wolności i tych żyjących w ramach, w które wciśnięto ich w dzieciństwie. Tych dzielących świat na uporządkowany i nieuporządkowany. Mających marzenia i plany, i tych którym pokładane nadzieje zweryfikował czas. Poczujesz jak to jest być ważnym, winnym, innym. Jak to jest bardziej czuć, niż wiedzieć. I jak ważne jest stawianie granic.

Poznasz trzy historie połączone węzłem przeznaczenia. Każda z nich prezentuje inny punkt widzenia. Pierwsza porusza, urzeka, bawi i wzrusza. Druga rozwarstwia życiowe zależności, prowadzi przez ostre zakręty nieprzewidywalnego losu, określa cienie i blaski ludzkich wyborów. Trzecia skupia uwagę, wyostrza czujność i zaspokaja głód braku ignorancji.

Trudno i nie trudno odkryć wspólny mianownik tych trzech kompletnych opowieści, a jak się dobrze przypatrzy, to i coś więcej.. o wiele więcej.

Minimalizm formy nie odbiera tu niczego, nie pozostawia niedosytu, tworzy za to ogromną przestrzeń do własnych analiz, tych logicznych i nielogicznych. Proste słowa, nienachalny, wiarygodny i zaangażowany przekaz pełen trudnych treści, złożonych relacji, otwartych pytań oraz nieoczywistych i bardzo indywidualnych odpowiedzi – dają odczuć niecodzienną wrażliwość autorki. Wszystko tworzy urzekający i szczery balans tych uświadomionych i nieuświadomionych obecnych w naszym życiu epizodów powodujących drżenie ludzkich serc.

Przytuliła mnie ta książka i poczęstowała przede wszystkim spokojem.

Polecam

Gdy zaczęłam czytać niedawną premierę Alzbety Bublanovej „Im przeznaczone”, automatycznie nasunęło mi się skojarzenie ze słynnym swojego czasu filmem z Johnem Travoltą i Kristie Alley „I kto to mówi”, w którym nowo narodzone dziecko opowiada historię z własnej perspektywy. Dlaczego?

Bo właśnie pierwsza część książki pozwala nam spojrzeć na świat oczami dziecka i to począwszy od zderzenia ciepła i bezpieczeństwa, jakiego zaznało w łonie matki z tym co na zewnątrz, nieznane, zimne i nieprzyjazne, ale też budzące ciekawość. Dziewczynka jest świadkiem zagubienia swoich rodziców i poszukiwania przez nich własnego miejsca w świecie, ich wzajemnych kłamstw, pretensji, zdrad i niespełnionych ambicji.

Ale to tylko część intrygującej i pełnej emocji historii niespodziewanie zataczającej koło i łączącej troje bohaterów, którym autorka oddaje głos. Każde z nich inaczej podchodzi do życia, ma inne marzenia i cele. Inaczej postrzega związki i kieruje się odmiennymi zasadami, ale wszystkich łączy dążenie do bliskości, zrozumienia i miłości, dla której warto żyć.

Czy to zbieg okoliczności, że ich drogi się przecinają, czy może jest im to z góry przeznaczone, zapisane w gwiazdach?

Pierwsza część książki, momentami humorystyczna, ale poruszająca tematykę dość trudnych rodzinnych relacji nie przygotowała mnie na tak emocjonujący ciąg dalszy i budzące uśmiech zakończenie. Ujął mnie prosty i sugestywny styl autorki, płynące z treści emocje, ale też wnikliwość, z jaką kreśli obraz swoich bohaterów.

Ta dość niepozorna objętościowo książka okazała się nie tylko zajmującą lekturą zachęcającą do refleksji, ale również skradła moje serce. Bardzo pozytywne zaskoczenie!

Życie jest drogą, podróżujemy szukając harmonii. Spotykamy ludzi którzy zostają lub odchodzą z naszej przestrzeni; kochamy, lubimy, szanujemy, unikamy, uciekamy...

Jest ogrom uczuć które czujemy i zgodnie z którymi staramy się postępować.

W książce poznajemy bliżej trzy byty splecione ze sobą od lat, chociaż o tym nie wiedzą. Autorka pokazuje jaki świat jest mały.

Los to przypadek? Karma?

Trzy historie patrzenia na świat.

Różne marzenia i czyny, pragnienia te same.

Chcemy kochać i być kochanymi.

"Jest mi z tobą dobrze- mówi, a ja uznaję, że to znaczy, że mnie kocha. Jest to wyznanie człowieka, który w swojej dumie nie wyzna tego lepiej."

Wspominając powieść wcześniej nawiązałam do innej książki pisarki o kreatywnym pisaniu, dzięki któremu możemy kreatywnie myśleć. Podtrzymuję tamtą tezę, rozszerzając ją o kreatywne życie.

Polecam.