Indie ulotne

Indie to moje podróżnicze marzenie, póki co jeszcze niespełnione. Choć dzięki książce Tamary Tokaj poczułam się, jakbym towarzyszyła jej w odkrywaniu północno-zachodnich Indii.

Jeżeli szukacie przewodnika - to jest to ta właśnie książka.

Jeżeli szukacie książki podróżniczej – to też jest ta książka.

Jeżeli szukacie czytadła – to też ona.

Jeżeli szukacie opowieści o niesamowitym kraju, jego kulturze, obyczajach, duchowości, zabytkach, ale też, a może przede wszystkim, o ludziach – to sięgnijcie po „Indie ulotne”.

Autorka, która wraz z mężem podróżuje po Indiach, robi to z miłości, z pasji. Szuka nie utartych szlaków, a dotarcia do sedna miejsca. Odkrywa stare Indie, ale też i te nowe dzisiejsze. Co bardzo ważne w książce jest wiele przypisów, wszystkie informacje są dokładnie sprawdzone, udokumentowane.

Miałam wrażenie, że wraz z przewodniczką smakuję Indie pod każdą postacią. Ten smak jest czasem bardzo gorzki, ciężki, bo to nie jest lektura niosąca tylko zachwyt nad pięknem. To kraj, który potrafi wejść w duszę, zagnieździć się i już nie wypuścić. Bardzo dużo ludzi, którzy pojechali do tego kraju, wracają i cały czas marzą o kolejnych tam wyprawach. Tak jest z też z Tamarą i Jerzym Tokajami.

„Indie ulotne” to część tetralogii indyjskiej. Wcześniej ukazały się relacje z podróży po Indiach: południowo-zachodnich „Indie. Głód Boga”, południowo-wschodnich „Zdejmij sandały” i północno-wschodnich „Indie- ład chaosu”.

Wiedza autorów jest niesamowita, piszę autorów, bo jestem też po lekturze ich wspólne napisanej książki „Indie – ład chaosu”. Podróżują razem pociągami, autobusami, rykszami. Żeby powstały „Indie ulotne” przemierzyli ponad pięć i pół tysiąca kilometrów. Oboje są psychologami, terapeutami, stąd ich niesamowite zainteresowanie ludźmi, poruszające rozmowy, poznawanie życia z każdej strony.

Jeżeli kochacie podróże, interesują Was Indie, chcecie wiedzieć więcej, dużo więcej, poznać ludzi to bardzo polecam lekturę tej książki.