Jakby odór diabła

Groza w komiksach zazwyczaj oparta jest o zwroty akcji i efektowne potwory, jednak ten album jest inny. Czerpiąc z francuskiego folkloru i wierzeń, buduje atmosferę niepokoju, eksplorując granice między ludźmi a tym, co niewidzialne, bo jak się okazuje, granica jest cienka.

Sam wstęp to nic innego jak zaproszenie do świata, gdzie diabeł to nie religijny symbol zła, lecz siła, która przenika do codziennego świata.

Komiks przypomina zbiór dawnych legend, które od wieków przekazywane były jako opowieści przy kominku i muszę przyznać, że mnie ta prostota przekazu kupiła. Historie trafnie pokazują ludzkie słabości, pychę, chciwość, a nadprzyrodzone zło nie jest kluczowym zagrożeniem, bo tym niezmiennie od wieków pozostaje sam człowiek.

Spodobało mi się to wolne tempo, gdzie historie rozwijają się spokojnie, co pozwala lepiej wczuć się w przedstawiony świat, by stopniowo poznawać jego najmroczniejsze oblicze. To wszystko przełożyło się na odbiór finałów historii, bo przy tym tempie puenta mogła dużo mocniej wybrzmieć i wywołać jeszcze więcej przemyśleń.

Pod względem graficznym plansze są bogate, a gra cieniem daje jakąś aurę zagrożenia. Mimika i twarze bohaterów są bardzo czytelne w kwestii przekazania emocji, przy tym często odnosiłam wrażenie, że rysunki wyrażają to, co w historii niewypowiedziane, a autor nie chciał tego przekazywać w tak otwarty sposób. Kunsztownie wypadło też wykorzystanie tła plansz, ponieważ w wielu przypadkach to właśnie w tle można odszukać prawdziwe zagrożenia.

Cała estetyka albumu jest realistyczna, mroczna i nie można jej odmówić ciężaru gatunkowego. Ten album wymaga skupienia i oddania się w świat symboliki i legend, bo właśnie wtedy daje czytelnikowi najwięcej. Mnie ta adaptacja folklorystycznych opowieści grozy całkowicie kupiła, bo udowadniała, że największy lęk generuje nie to, co widzimy, ale to, w co jesteśmy w stanie uwierzyć. „Jakby odór diabła” po przeczytaniu pozostawia czytelnika z poczuciem niepewności i to chyba najlepsza rekomendacja.