Jutro może być za późno

Istniejemy, dopóki ktoś o nas pamięta.

Dwoje ludzi spotkało się przypadkiem i okazało się, że czekali na siebie całe życie.

Z ogromną ciekawością sięgnęłam po „Jutro może być za późno” Katarzyny Grzebyk i już od pierwszych stron poczułam, że to będzie jedna z tych historii, które zostają z czytelnikiem na długo. To nie jest tylko opowieść o miłości. To przede wszystkim historia o stracie, nadziei, odwadze i o tym, jak bardzo nasze życie potrafi zmienić się w jednej chwili.

Autorka prowadzi nas przez dwie linie czasowe. W 1939 roku poznajemy Ignacego i Sarę – dwoje młodych ludzi, których rodzące się uczucie zostaje wystawione na najtrudniejszą próbę. Nad światem bohaterów zbierają się czarne chmury wojny, a świadomość tego, co wydarzy się za chwilę, sprawia, że ich historia boli jeszcze mocniej. Z kolei w 2022 roku towarzyszymy Malwinie, która po dramatycznym wypadku i bolesnym zawodzie miłosnym próbuje odnaleźć siebie na nowo. Bardzo podobało mi się to, że jej droga nie była usłana różami. Była pełna wątpliwości, upadków i małych zwycięstw, dzięki czemu wydawała się niezwykle prawdziwa.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak Katarzyna Grzebyk oddała realia przedwojennej Polski i czasów okupacji. Nie idealizuje przeszłości – pokazuje biedę, trud życia na wsi, uprzedzenia wobec Żydów i okrucieństwo wojny. To właśnie te historyczne wątki nadają tej powieści głębi i sprawiają, że czyta się ją z ogromnymi emocjami.

Najbardziej poruszyło mnie jednak przesłanie tej książki. Tak często odkładamy wszystko na później, myśląc, że jutro zawsze nadejdzie. Tymczasem życie potrafi napisać zupełnie inny scenariusz. Ta historia przypomina, by mówić o swoich uczuciach, nie odkładać marzeń i doceniać ludzi, którzy są obok nas.

To jedna z tych powieści, przy których kilka razy miałam łzy w oczach, a jednocześnie nie chciałam przewracać ostatniej strony, bo nie byłam gotowa rozstać się z bohaterami. Autorka pięknie pokazuje, że nawet po największych życiowych burzach można odnaleźć światło i uwierzyć, że jeszcze wszystko może się wydarzyć.

„Jutro może być za późno” to wzruszająca, pełna emocji historia o miłości, pamięci i drugich szansach.

Serdecznie polecam.

Historia zaczyna się latem 1939 roku w Strzyżewie. Jedenastoletni Ignacy zakochuje się w Sarze - córce żydowskiego fotografa. Ich relacje są pełne dziecięcej miłości, a jednocześnie naznaczonej przeczuciem nadchodzącej wojny. Chłopiec jest nieszczęśliwy, kiedy Sara znika przed wybuchem wojny Ojciec wywozi ją do innego miasta. Ignacy tęskni za nią. ale wierzy że jeszcze się kiedyś spotkają i być może będą pisać do siebie listy.

Gdańsk 2022 rok, Malwina cudem unika śmierci w wypadku samochodowym. Postanawia po tym wydarzeniu opuścić miasto i zacząć wszystko od nowa w niewielkiej miejscowości. Otwiera tam kwiaciarnię. Do każdego bukietu dołącza wróżbę. Pewnego dnia do jej sklepu przychodzi ktoś, kto sprawi że dawna historia obudzi się na nowo.

Dwie linie czasowe. Dwie historie, które wydają się nie mieć ze sobą nic wspólnego. O losach Malwiny opowiada narrator, a losy Ignacego poznajemy z jego perspektywy. Klimat książki jest nostalgiczny.

To piękna i emocjonalna powieść o miłości, która przekracza granice czasowe. Historia o pamięci, ranach, tęsknocie, odwadze do walki o samego siebie i drugiego człowieka, zanim czas odbierze nam taką możliwość. Opowieść o tym, że los potrafi płatać figle w najmniej oczekiwanych momentach.

To historia, która dostarcza wzruszeń. Pokazuje nam, że nawet ta dziecięca miłość może być trwała i silna. Wielbiciele książek obyczajowych z tłem historycznym będą zadowoleni po jej przeczytaniu.

„Jutro może być za późno” to książka, której akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych i opowiada los dwóch osób, które początkowo nie wiele mają ze sobą wspólnego.

Rok 2022 – Poznajemy Malwinę, która postanawia odmienić swoje życie i wyprowadza się z Gdańska. Otwiera mała kwiaciarnię. Pewnego dnia zagląda do niej ktoś, kto sprawi, że dawna historia na nowo odżyje.

1939 – Poznajemy chłopca Ignacego, który zakochuje się w Sarze, córce fotografa. Ich dziecięce uczucie od początku staje się silne, ale nie dane jest im jest kroczyć przez życie wspólnie. Wybucha wojna, która zabiera wszystko.

Opowieść o Sarze i Ignacym jest pełną emocji historią, która pozwala spojrzeć na nich gdy byli młodzi. Czytając tę książkę nie jeden raz wzruszyłam się. Nie jeden raz spojrzałam wstecz na swoje życie.

Chociaż akcja książki dzieje się po części w czasach wojny, to nie znajdziemy tutaj makabrycznych scen jakich dopuścili się naziści w tamtym okresie. Jest to raczej książka, która pokazuje, że prawdziwa miłość przetrwa wiele. Zarówno ciężkie czasy jak i sam upływ lat.

Autorka posiada lekki styl pisania i książkę czyta się naprawdę przyjemnie. Bardzo ją polecam tym, którzy lubią nieco melancholijne klimaty.