Klątwy, duchy i zbrodnie

„Niektóre domy pamiętają więcej, niż chcieliby ich mieszkańcy.”

„Strach nie zawsze rodzi się z ciemności. Czasem wystarczy historia, którą ktoś odważy się opowiedzieć szeptem.”

„Najstraszniejsze zbrodnie nie rodzą się z nienawiści, lecz z milczenia.”

„Czas nie uniewinnia. On tylko zaciera ślady.”

Historie o duchach, klątwach i potworach od zawsze pociągały ludzi - nikt nie potrafił racjonalnie wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, a jednak to co niewyjaśnione i straszne naprawdę budzi lęk a jednocześnie fascynuje.

Właśnie o zbrodniach i związanych z nimi przesądach i legendach oraz o prawdziwych potwornościach i o tym do czego zdolny jest człowiek opowiada w książce Klątwy, duchy I zbrodnie Renata Kuryłowicz.

Nie jest to opowieść z gatunku lekkich i przyjemnych, dosyaeczająca rozrywki.

Autorka wykonała solidne rozeznanie opierając się na wielu źródłach i z pasją analizowała najbardziej odrażających przestępstwach na przestrzeni wieków.

Dla mnie była to podróż pełna obrzydzenia i nie potrafię chyba powiedzieć, że mi się podobała.

Ale jednocześnie nie mogę odmówić tej książce jednego – zostaje w głowie. Zmusza do konfrontacji z tym, jak cienka bywa granica między wiarą w nadprzyrodzone a próbą wytłumaczenia niewyobrażalnego okrucieństwa.

Bo kiedy zdejmiemy warstwę legend i przesądów, często okazuje się, że za „klątwą” stoi ludzka chciwość, za „duchem” – poczucie winy, a za „potworem” – człowiek z krwi i kości. I to jest w tej książce najbardziej przerażające.

To lektura wymagająca, momentami ciężka, chwilami wręcz przytłaczająca. Nie daje ukojenia ani łatwych odpowiedzi. Raczej prowokuje do zadania sobie pytania: czy wolimy wierzyć w siły nadprzyrodzone, bo łatwiej jest obarczyć winą klątwę niż przyznać, że największe zło rodzi się w człowieku?

„Klątwy, duchy i zbrodnie” to nie książka, którą się „lubi”. To książka, którą się przeżywa – czasem z niechęcią, czasem z niedowierzaniem, ale na pewno nie obojętnie.

„Klątwy, duchy i zbrodnie” Renaty Kuryłowicz to zbiór opowieści, które balansują na granicy racjonalnego wytłumaczenia i mrocznej tajemnicy. Autorka zabiera czytelnika w podróż przez historie, w których śmierć, przemoc i niewytłumaczalne zjawiska splatają się w jedną, niepokojącą całość. To nie jest lektura, którą się „połyka” bezrefleksyjnie - raczej taka, która każe się zatrzymać, wsłuchać i… obejrzeć przez ramię.

Ogromnym atutem książki jest klimat. Opisy są sugestywne, gęste od detali i emocji, a jednocześnie pozostawiają przestrzeń dla wyobraźni. Historie o nawiedzonych domach, brutalnych zbrodniach i postaciach, które nawet po śmierci nie dają o sobie zapomnieć, działają jak szept wypowiedziany przy gasnącej świecy. Im dalej w las, tym trudniej pozbyć się wrażenia, że nie wszystko da się logicznie wyjaśnić.

To także książka, która bawi się naszymi lękami - tymi pierwotnymi i tymi bardziej współczesnymi. Pokazuje, jak bardzo fascynują nas tajemnice, miejskie legendy i historie przekazywane z pokolenia na pokolenie. Czy to prawda, czy tylko zbiorowa wyobraźnia? To sprawia, że lektura zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Szkielet kobiety, który pojawia się i znika w pokrytej rdzą klatce zawieszonej na przydrożnym drzewie. Lewitujące dziecięce łóżka i krew płynąca z kranów w opowieściach o domu na amerykańskim przedmieściu. Światła samoczynnie zapalające się na sali sądowej podczas procesu w sprawie morderstwa "Hello Kitty".

Czy słyszysz skrzypienie klatki mężobójczyni Marie-Josephte Corrveau?

Czy czujesz cmentarną woń unoszącą się w nawiedzonym domu w Amityville?

Czy dostrzegasz czającą się przy schodach postać bestialsko zamordowanej an Man-yee?

Ohh.. jak ja uwielbiam takie książki. Jak zwykle nie zawiodłam się. Jeśli ktoś poszukuje miłej i przyjemnej książki na zimowy wieczór - to nie tędy droga. Jest to zbiór mrocznych historii. Opisane wydarzenia pokazują Nam niejednokrotnie, że życie i jej sytuacje opierają się głównie na naszych wyobrażeniach i wierze w dane rzeczy. Tak jak możemy wierzyć, że nasze dzieci są reptilianami! Pomyślelibyście, że to żart, ale to stało się naprawdę. "Matthew Coleman był przekonany, że został oświecony, miał wizje i widział znaki, które wskazywały, że jego żona przekazała dzieciom przeklęte gadzie DNA. Jak możecie się domyśleć dzieci nie przyżyły wizji, które otrzymywał ich ojciec.

Najbardziej polubiłam część o Fox Hollow Farm. Farmie, która skrywała mroczne tajemnice przez klika lat. Skojarzyła się mi od razu z Trupią Farmą od Dr Bassa w Knoxville w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Jednakże między nimi jest istotna różnica - Trupia farma została stworzona dla Centrum Antropologii Sądowej, czyli w celu naukowym, a Fox Hollow Farm została stworzona by móc pogrzebać ciała zamordowanych osób.

Jest też kilka innych przytoczonych historii, przykładowo: o duchach, wampirach, czarownicach. Poznamy też historię kilku egzorcyzmów, klątw czy innych nawiedzonych miejsc. Jako fanka true crime nie mogłam przejść obojętnie obok tej książki i zostanie ona u mnie w szczegołnym miejscu na półce z książkami.

"Klątwy, duchy i zbrodnie" autorstwa Renaty „z Worka Kości” Kuryłowicz (Wydawnictwo Znak JednymSłowem)

Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.

To opowieść zabierająca czytelnika w świat najbardziej zagadkowych i mrocznych historii: od znikającego szkieletu w klatce, przez słynne nawiedzone domy, po tajemnicze zdarzenia towarzyszące głośnym zbrodniom. To zbiór relacji o miejscach i wydarzeniach, które od lat budzą niepokój i prowokują pytania, na które nadal brak odpowiedzi.

Renatę znam z jej podcastu na Spotify, „Zbrodnie Bez Cenzury”, który bardzo cenię - jest krótki, skondensowany, rzetelny i zwyczajnie ciekawy. Dlatego z ogromną radością sięgnąłem po jej drugą książkę (pierwszą nadal muszę nadrobić). Nie jestem szczególnym fanem okultyzmu ani zjawisk paranormalnych, ale okazało się, że nie trzeba nim być, by czerpać z tej lektury ogromną przyjemność.

Jestem bardzo zadowolony z książki. Wciąga jak bagno - zaczynam rozdział i nagle mijają trzy godziny. Uwielbiam takie publikacje, które dobrze się czyta od pierwszej strony. To zasługa Renaty, która sprawnie i z doświadczeniem relacjonuje fakty. Historie są intrygujące, a większości z nich wcześniej nie znałem. Obawiałem się, że autorka będzie narzucać interpretacje, odwołując się do demonów czy duchów, ale nie - opowieści są przedstawione „gazetowo”, pozostawiając ocenę wydarzeń czytelnikowi. To historie bez jednoznacznych odpowiedzi, które każdy może zinterpretować po swojemu.

Jako czytelnik jestem pełen sprzeczności: interesują mnie tematy religijne, byle nie związane z chrześcijaństwem, które zwyczajnie mi „zbrzydło”. Z tego powodu omijałem egzorcyzmy nawet w horrorach, a tu… nawet te wątki mnie wciągnęły. Jeśli miałbym wskazać najsłabszy rozdział, byłby to ten o mrocznej turystyce - choć po intensywnych historiach wcześniej stanowił urozmaicenie.

Z drobnych wad: zabrakło mi kilku krótkich objaśnień, np. dotyczących stopni morderstw w USA - musiałem je sobie sprawdzić, a krótki przypis rozwiązałby sprawę. Zwróciłem też uwagę na nierówny rozkład geograficzny: skoro Amerykanie stanowią ok. 4,5% światowej populacji, to fakt, że ok. 90% książki dotyczy USA, może dziwić. Poza tym pojawia się jeszcze Polska i Hongkong. Rozumiem jednak, z czego to wynika - z globalizacji i dostępności źródeł w języku angielskim. Przy okazji: rozdział o Zofiówce i sprawie hongkońskiej „Hello Kitty” należą moim zdaniem do najlepszych.

"Klątwy, duchy i zbrodnie" inspirują, intrygują i dostarczają PIEKIELNIE dobrej rozrywki. Świetnie się bawiłem i na pewno wrócę do twórczości Kuryłowicz. Jeśli cenicie sobie true crime oraz tematy około-okultystyczne, demoniczne, duchowe czy paranormalne - trudno o lepszą pozycję. To również świetne wprowadzenie do true crime dla laików. Zdecydowanie polecam - 8/10 w skali duszkowej.

"Klątwy, duchy i zbrodnie" autorstwa Renata Kuryłowicz

Jeśli szukacie czegoś, co przemrozi Wam skórę, jednocześnie pobudzi umysł – oto książka, którą warto mieć na radarze.

Plusy książki.

Autorka łączy w tej publikacji trzy elementy, które rzadko idą w parze: klątwy, duchy i zbrodnie. Sama idea zestawienie zjawisk nadprzyrodzonych i wyraźnie ludzkiej zbrodni jest intrygująca i dobrze wykorzystana. Styl Renaty Kuryłowicz jest ciekawy i sugestywny. Czułam klimat opowieści przekazywanych szeptem, przy świetle świecy. Można ją zabrać na wieczorne czytanie, nawet jeśli zelektryzuje nas do późnej godziny.

Dla fana true crime i zjawisk paranormalnych to idealna mieszanka. Autorka jest historyczką sztuki i ma doświadczenie w kryminalistyce i kryminologii, co dodaje autentyczności.

Minusy

Zważywszy na tematykę trochę ciężko byłoby polecić tę książkę komuś szukającemu lekkiego, relaksującego czytania. To raczej wieczorne, ciemne klimaty. Idealne na późne godziny lub przy lampce światła. Ponieważ miksuje różne obszary (paranormalne + zbrodnia) momentami może się wydawać, że trudno złapać jedną linię przewodnią. Czy autorka skupia się na klątwach? Duchach? Zbrodniach? Czasem czytelnik może poczuć lekki „skok” między tematami.

Czy warto przeczytać tę książkę?

Tak – jeśli jesteś fanem gatunku true crime, a dodatkowo interesują Cię historie z pogranicza nadprzyrodzonego, lubisz opowieści, które potrafią zbudować nastrój i wywołać dreszcz, nie boisz się poruszenia tematów trudnych, mrocznych, często niewyjaśnionych.

Możesz się natomiast wahać, jeśli oczekujesz książki „na luzie”, do szybkiego odpoczynku, to nie do końca ten typ, wolisz czystą fikcję niż literaturę faktu/reportaż z elementami dokumentu wtedy mieszanka duchów + zbrodni może Cię nieco zdezorientować.

Moja ocena: 8/10?

Zanurz się w mroku ? – Klątwy, duchy i zbrodnie zabiorą Cię w podróż po tych historiach, których nie da się do końca wytłumaczyć. Autorka łączy prawdziwe zbrodnie z legendami i opętanymi miejscami. Idealne na wieczór, gdy pali się tylko światło lampki i pada deszcz…

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

„Klątwy, duchy i zbrodnie” to reportaż, który nie sądziłam, że aż tak mnie wciągnie. Autorka opisuje to co nie zawsze da się wytłumaczyć. Jest tutaj bardzo dużo przytoczony faktów, co bardzo imponuje i widać, że autorka włożyła ogrom pracy by napisać tę książkę.

Znajdziemy tutaj historie o duszach, które nie mogą zmazać spokoju. Nie zabraknie opowieści o m0rderstwach. Niezrozumiały sadyzm, przypadki egzorcyzmów i klątw. Autorka stara się zrozumieć motywy różnych zbrodni i ich genezy. Bo co tak naprawdę sprawia, ze jedne człowiek odbiera drugiemu życie? Strach? Choroby psychiczne? Co tak naprawdę dzieje się w ludzkiej głowie?

Czy książka jest straszna? Może po części tak, ale we mnie bardziej wzbudziła refleksje o życiu i o śmierci.

Czy autorka narzuca swoje zdanie? Nie. I to właśnie najbardziej mi się podoba w tej książce. To, że autorka zostawia nas z refleksją, a nie stara się po swojemu wytłumaczyć coś co nie da się wytłumaczyć.

Myślę, ze warto ją przeczytać, zwłaszcza teraz jesienią, która sprzyja takim rozważaniom.

Renata Kuryłowicz postać większości znana z podcastu, ale mnie kupiła najpierw literacko za sprawą swojego debiutu i nie inaczej jest w kolejnej publikacji, ponieważ łączy skrupulatną dociekliwość z nutą wrażliwości. Dodatkowym smaczkiem jest balansowanie na granicy faktów i legend co pozwala się zapuścić, w niezwykle mroczne rewiry historii i wyobraźni.

Autorka zabrała mnie w miejsca, gdzie świat żywych i umarłych przenika się niczym ying i yang. Kuryłowicz mnie zachwyca swoim sposobem narracji, ponieważ czytając jej książkę, czułam się jak na takiej biwakowej nocy grozy, gdzie pojawiają się dreszcze, za sprawą intymnego wejścia w historie i hipnotyczny nastrój. Każda z opowiadanych historii miała różne fazy, ale co ważne każda kończyła się w taki sposób, że zostawało poczucie niepokoju. Kuryłowicz nie moralizuje, nie tłumaczy zjawiska, a bardziej pyta, czy to my tworzymy duchy, czy one tworzą nas?

Muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak sugestywnej książki. Ja dostrzegam w tym reportażu coś z klasyki grozy, ponieważ on nie epatuje przemocą, nie szuka sensacji, a odsłania ludzki strach, ciekawość, by zrozumieć to co niepojęte i trudne do wyjaśnienia. Kuryłowicz ma umiejętność budowania poczucia grozy w sposób powolny, mglisty, pełen szczegółów, który pełen jest niedopowiedzeń. To rodzaj cichego szeptu w otoczeniu skrzypiących schodów i groźnego świstu wiatru, to klimat, który został ze mną nawet po odłożeniu lektury.

Ważną rzeczą w tej książce jest poszukiwanie swoistego sensu w tragediach, by chociaż trochę pojąć to, co niewytłumaczalne. Ten balans między falami, a światem wierzeń i podań jest w wykonaniu Kuryłowicz istnym popisem, bo ta całość tworzy kalejdoskop, w którym straszne jest nie tylko to, co nadnaturalne, ale i to, co głęboko ludzkie.

Jeśli poszukujecie grozy w połączniku z true crimen to zdecydowanie jest to pozycja dla was. Autorka sprawiła, że mój do bólu racjonalny umysł zaczynał zapędzać się w rewiry pełne duchów i wątpliwości oraz pytań, czy rzeczone duchy nie są, aby bliżej niż mi się wydaje.