Kwiecień plecień

Chciałam jeszcze w kwietniu.

Bo przecież plecień zimy i lata potrafi nieźle poplątać codzienność.

Pi ma 16 lat.

Na lekcji języka angielskiego zdarza się nieoczekiwane, Pi upada.

Doktor wydobywa z siebie dwa słowa. Zaburzenia lękowe.

Rodzice sądzą, że rozumieją, koleżanki i koledzy chcą żeby wróciła do szkoły, bo przecież już "wszystko dobrze". Nie ma zauważalnych ran, złamania ani sniaków.

Czy na pewno?

Pi ukrywa się przed światem, ale też nawiązuje relacje nowe. Z trzema kobietami, z których wszystkie jak ogień i woda. Nieidealne, ale autentyczne. Są jak lekarstwo.

Opowieść o tym co niewidzialne, a jednak tak bardzo odczuwalne. O depresji, której imię tak ciężko wymówić. Która siada w szafie i udaje że jej nie ma. O nastoletnich problemach, które przecież chcą być wykrzyczane, choć się sobą dławią. Chcą być usłyszane, choć same zamiatają się pod dywan. Bo depresję tak trudno złapać, określić, nadać kształt. Przecież co innego katar, ból brzucha, złamana ręka. A jednak ona wciąż jest i dzień po dniu obcina skrzydła. Czy jest sposób żeby zabrać jej nożyczki?

Dla młodzieży, ale i rodziców. Prosta, niespieszna, bez tabu.

Bo depresję warto dostrzegać, mówić do niej na "ty", żeby oswoić. Iść z nią do tych, którzy wiedzą o niej więcej, bez wstydu. Żeby móc żyć bardziej. Nie skacząc przez przepaść, ale krok po kroku.

I Ty, który jej doświadczasz.

Pijesz herbatę, chowasz się pod koc i zasypiasz. Wciąż pod rękę.

Jesteś normalny, wyjątkowy, piękny.

Nie bój się prosić o pomoc. To mądrość i odwaga, masz je w sobie.