Leśniczówka Wszebory

Ta książka jest idealnym dowodem na prawdziwość przesłania ,,Z kim przestajesz, takim się stajesz". Ola to młoda kobieta, której życie nagle miało się zmienić. Firma w której pracowała zrezygnowała z jej usług, a poszukiwania nowej pracy nie przynosiły żadnych rezultatów. Kiedy jednak wreszcie z pomocą taty natrafiła na dobrze obiecującą się posadę, reszta jej znajomych zamiast ją wspierać, robili wszystko, by ją od niej odsunąć. Ona sama słuchając ich wywodów zaczęła tracić pewność siebie. Udzielił jej się ich nastrój, co właśnie pokazuje, że będąc z ludźmi, którzy nie życzą nam dobrze, sami zaczynamy w siebie wątpić. Tylko odpowiednie towarzystwo może sprawić, że wszystko, co jest w nas dobre, będzie jeszcze lepsze:-) Już w nowym miejscu zauważamy, że niemal wszystko uległo zmianie. Aleksandra ma zamieszkać u zleceniodawcy w górnym pokoju i kiedy tylko spogląda na widok z balkonu, serce jej zamiera. Wszystko tak pięknie mamy opisane, roślinność, drzewa, nawet moment, kiedy patrząc na nie człowiek czuje się szczęśliwy. Pomimo tych pięknych rzeczy, które zauważa na każdym kroku, w oczy rzuciła jej się też niechęć gospodarza. Zupełnie jakby kobiecy pierwiastek sam w sobie wywoływał w nim niesmak. Mężczyzna ewidentnie jest do niej uprzedzony, co poznamy czytając rozmowy kobiety z jego synem. Stara się jednak nie wchodzić nikomu w drogę i wykonać swoją pracę jak potrafi najlepiej. Już wkrótce jednak przekona się, że nie przepracowane traumy z przeszłości bardzo burzą czyjąś przyszłość. Posiądzie wiedzę ludzi z okolicy i zobaczy, że choć czas nigdzie się nie zmienia, to jednak na łonie natury zdecydowanie płynie inaczej:-)

Przepiękna opowieść! Napisana tak lekko jak odczuwa się miłość do narodzonego dziecka. Nieprzewidywalna niczym biedronka, która czasami potrafi ugryźć i wciągająca jak odgłosy natury w letni i słoneczny dzień. Dobrym stwierdzeniem określającym całą lekturę jest cierpliwość. Niekiedy bardzo jej tam brakuje, a innym razem świeci najjaśniej dając nadzieję na nowe uczucie. Wiele rzeczy jest tutaj pięknych dopiero wtedy, kiedy pozna się je bliżej, kiedy zerkniemy na nie przez pryzmat serca, a nie wzroku. Postacie są ładnie opisane, wpierw z wyglądu, później z przeżyć. Mały chłopiec będzie taką iskrą pozytywności, świeżości i ufności. On nie rozbija żadnych wieści na czynniki pierwsze, tylko wierzy w to, co mu mówią. Ma oczy i serce szeroko otwarte i tymi cechami znacznie różni się od ojca. Pokaże też Oli świat jakiego wcześniej nie znała. Ta historia jest czymś, co każdy z nas powinien poznać. Zobaczymy co w życiu jest ważne i jak wiele nieraz robimy, by osiągnąć swój cel. Z tego też względu nie powinniśmy nikogo oceniać, gdyż każdy z nas nosi swoją historię i to ta swoja własna powinna być dla nas najcenniejsza. Bardzo ją polecam:-)

"Leśniczówka Wszebory" to trzecia w ostatnim czasie przeczytana powieść Joanny Tekieli - maraton zakończony sukcesem i wielkim czytelniczym zadowoleniem. Niestety, czeka mnie przymusowa przerwa, bowiem wszystkie wydane powieści autorki przeczytałam. Zdążyłam się już przyzwyczaić, że każda książka przenosi czytelnika w piękne i zielone miejsca - gdzie tym razem powędrujemy?

Przez jedenaście lat Ola pracowała jako copywriterka w firmie kolegi, jednak Bartek wyjechał a ona została z dnia na dzień bez pracy. Niby Kraków to duże miasto, ale znalezienie nowego, ale zarazem interesującego zajęcia wcale nie należy do łatwych. Oferty urzędu pracy pomińmy milczeniem... Załamana dziewczyna podejmuje się kilku krótkoterminowych zajęć, wciąż oczekując na wymarzoną pracę.

Niespodziewanie intrygującą ofertę Gminy Wszeborowo znajduje jej ojciec - poszukiwana jest redaktorka do opracowania tekstów do folderu reklamowego dla turystów. Ola postanawia spróbować a kiedy otrzymuje pozytywną odpowiedź wyjeżdża do oddalonego o 200 kilometrów od Krakowa - Wszeborowa.

Zostaje zakwaterowana na poddaszu leśniczówki gburowatego i mrukliwego leśniczego Andrzeja, otoczona szumem rozległych lasów i odgłosami zwierząt. Z czasem Ola poznaje powód zachowania leśniczego oraz tajemnicę farmaceutki Kaśki, staje się też główną "atrakcją" miejscowych. W przerwach między opisywaniem kolejnych tras po Wszeborowskim Parku Narodowym, dziewczyna biega, spaceruje i poznaje oryginalnych mieszkańców - pięknie rysującego Rafałka czy staruszka straszącego ją Wszeborą. Wciąga się też w walkę o ocalenie drzew przed wycinką na rzecz hotelu. W puszczy przeraża ją jedynie zmrok, choć wszelakie pajęczyny i robale też nie wywołują uśmiechu.

Powieść jest równie zielona co jej okładka. Wzbogacają ją liczne spacery po Parku Narodowym, które autorka pięknie i plastycznie opisała. O tym, że robi to świetnie i niezmiernie realistycznie przekonałam się już w poprzednich powieściach. Każde drzewo czy ptak mają w niej swoje magiczne miejsce. Do tego pisarka dorzuciła jeszcze legendy słowiańskie, ale nie brakuje też tematu porzucenia dziecka, przemocy w rodzinie czy utraconej przed laty miłości.

Pikanterii opisanej historii dodaje wątek morderstwa, którego echa zataczają coraz szersze kręgi a jego zakończenie można przewidzieć, choć jest dość odmienne od oczekiwanego. W ogóle finał całej powieści określiłabym jako zaskakujący i nieszablonowy.

Książki Joanny Tekieli cenię sobie za liczne, ale nie przytłaczające opisy przyrody, których z reguły nie lubię, ona jednak potrafi mnie oczarować. Za historie oryginalne, bez schematów, sięganie po ciekawe wątki czy rozwiązania oraz charakternych i oryginalnych bohaterów. W powieściach pisarki zawsze znajdzie się coś, czego nawet gorliwy i uważny czytelnik nie przewidzi.

Podsumowując - "Leśniczówka Wszebory" to opowieść pełna tajemnic, zaskoczeń, ale i złych duchów, które rozgościły się w krainie pełnej lasów i legend. Środek puszczy kontra ludzkie działania, znieczulica kontra śmierć, układy, znajomości, intrygi i dwóch małych chłopców - jeden tęskniący za mamą a drugi walczący o marzenia. Zajrzyjcie do magicznego Wszeborowskiego Parku Narodowego i poznajcie o czym szumią drzewa... Polecam!