Lightfall. Cień ptasich skrzydeł. Tom 2

"Lightfall" to świetnie zapowiadająca się komiksowa seria. Jest wspaniała i niesamowita! Ma niezwykły, fantastyczny klimat, świat wypełniony po brzegi magią, nad którym zawisło wielkie niebezpieczeństwo.

2 tom przyniósł dalsze wydarzenia, więcej niebezpieczeństw i trudności, z którymi muszą zmierzyć się bohaterowie. W dodatku, dla Beatrice spędzające wszystkim sen z powiek zło, przestaje się widzieć jedynie w czarnych barwach.

Kreska tych komiksów jest niezwykle miła dla oka, rysunki są cudowne, a kolory dodają magii! Aż samemu się chce przenieść do tego fantastycznego świata. Przygoda jest prosta, lecz bardzo przyjemna i wciągająca. A bohaterowie różnorodni oraz sympatyczni, z radością śledziłam ich losy.

Seria Lightfall prawdopodobnie zostanie jedną z moich ulubionych, wprost nie mogę się doczekać kolejnych części! Ogromnie polecam te komiksy nie tylko młodszym czytelnikom. Myślę, że każdy fan magicznych krain z radością spędzi z nimi czas. Mi zapewniły wspaniałą i niezapomnianą przygodę!

Jeśli nie planujecie, to radzę jeszcze przemyśleć swoją decyzję ^^ są naprawdę świetne!

Seria „Lightfall“ (kolejny nieprzetłumaczony tytuł do kolekcji) to przygoda w interesującej odsłonie. Poznajemy w niej Beę, która decyduje się wyruszyć na niebezpieczne poszukiwania dziadka, choć jej serce pełne jest wątpliwości z rodzaju tych, co przytłaczają, zatapiają w negatywnych myślach, nakręcają się przy każdym potknięciu. Oraz być może ostatniego galdurianina — Cada — który od lat szuka śladów swojego rodzaju, a przy okazji dzięki swojej sile, odwadze i optymizmowi wskakuje (dobrowolnie i z uniesioną głową) w tarapaty, jakby kolekcjonował niesamowite historie z życia. A obok nich kroczy dzielna kotka Nimm, która nie zamierza opuszczać tej dwójki, choć jest tylko domowym pupilem. Bohaterowie ci to przykład dobrze skonstruowanych postaci, które łatwo lubić. Fabułą natomiast — oprócz poszukiwań dziadka czy śladów Galdurian — jest groźba nadchodzącej ciemności. Ptak Kest Ke Belenus pragnie bowiem zniszczyć wszystkie źródła światła, ale równie ważne jak powstrzymanie jego działań, jest odkrycie dlaczego w ogóle chce to zrobić. Okazuje się nie być bohaterem czarno-białym, co nie powinno dziwić, skoro w „Lightfall“ wszystko pełne jest kolorów. A co ma ich najwięcej? Ilustracje oczywiście! Barwne, dopracowane i po prostu piękne. Przyciągają wzrok, zapadają w pamięć oraz dają wiele przyjemnych wrażeń estetycznych. Takim oto sposobem Tim Probert stworzył komiks, który idealnie łączy ciekawych bohaterów z angażującą fabułą z rewelacyjnymi ilustracjami. A ja byłam bezbronna dla tak dopracowanej pracy i pokochałam ją całym sercem. Zwłaszcza, że drugie dno niektórych historii czy rozwój bohaterów naprawdę do mnie trafił. Teraz tylko czekam na więcej!

przekł. Karolina Post-Paśko

„Lightfall” to przepięknie wydany komiks. Ilustracje w nim zawarte przykuły nasz wzrok na dłużej. Sami zobaczcie jakie są piękne. Ostatnio czytamy wiele komiksów, ale żaden nie zrobił na nas aż takiego wrażenia. Każda z ilustracji jest niezwykle szczegółowa. Idealnie oddaje dane uczucia postaci. Ale nie tylko ilustracje nas tak urzekły, ale również ciekawa i pełna przygód opowieść o Bea i jej przyjacielu.

„Utracone światło” to tom pierwszy serii. Poznajemy Beatrice i jej dziadka świnomaga. Oboje robią eliksiry. W tym celu Bea chodzi do lasu by zebrać niezbędne składniki. Podczas jednej z takich wypraw miała wypadek. Uratował ją Cad, który szuka jej dziadka. Jest on Galdurianem, a jego ród podobno wymarł. Jak widać chyba nie wszyscy. Gdy wrócili oboje do domu, okazuje się, ze dziadka nie ma. Znaleźli tylko list od niego, w którym wyjaśnia gdzie się udział i by wnuczka nie szukała. Ta jednak nie zamierza posłuchać i wraz z nowym przyjacielem udają się w podróż pełną niebezpiecznych przygód.

W drugim tomie „ Cień ptasich skrzydeł” nasi bohaterowie nadal nie spotkali się z dziadkiem. Za to znaleźli kolejny list od niego, w którym pisze, że wraca do Lealandu by ewakuować miasteczko. Daje również zadanie Bea. Ma ona odszukać Lorgona, pradawną istotę, która stworzyła Irpę.

Czy uda się im uratować miasteczko? Co to jest Słój Wiecznego Ognia i Pieczęć Drzemiącego? Przekonacie się sami.

Autor stworzył wspaniałą historię, która wciąga od pierwszych stron. Bea i Cad to dwa przeciwieństwa. Ona jest marudą i dziwię się, że tak długo znosił jej humory Cad. On z kolei to radosny i przyjazny stworek, który nie boi się niczego. Do życie jest nastawiony optymistyczne.

Książki potrafią dostarczyć wiele emocji. A zakończenie sprawia, że chce się już przeczytać 3 tom.

Oba tomy bardzo polecam. Są na pewno idealnym prezentem dla tych, którzy lubią czytać komiksy.

"Lightfall" to seria książek wydana w formie komiksu. I już na wstępie muszę nadmienić, że ilustracje totalnie mnie zachwyciły. Kolorowe obrazki cieszą oczy, a treść nie pozwala na odejście od lektury.

"Cień Ptasich Skrzydeł" to drugi tom serii, który na szczęście mieliśmy od razu pod ręką. Śledzimy dalsze przygody Bei i Cada, których przyjaźń wzmacnia sie z każdym nowym wydarzeniem. Los Irpy staje pod znakiem zapytania, gdyż Ptak Kest Ke Belenus chce ją zniszczyć. Beia i Cad szukają pomocy, jednocześnie chcąc odkryć prawdę o istocie, która chce pozbawić ich światła.

Księga druga trzyma poziom pierwszej i dzieje się tu naprawdę dużo. Bohaterowie przemierzają kolejne osady, krainy, które są niebezpiecznie, a jednocześnie zachwycają widokami. Od początku wyczuwa się napięcie, ponieważ trudno przewidzieć, jak potoczy się historia ich planety. Walkę ze złem i odkrywanie tego, co dotąd nieznane, śledzi się z czystą przyjemnością. Historia Bei i Cada nadal mówi o przezwyciężaniu swoich lęków, słabości, ale również o tym, że nie wszystko jest czarno-białe. Nie znając powodów zachowania drugiej osoby, istoty, trudno jest ocenić, czy jest ono dobre, czy złe.

"Lightfall" to ciekawie napisania historia, w której spotykamy przeróżne istoty. Ilustracje ukazują przepiękne obrazy krainy, w której przyszło żyć bohaterom. Nie jest to lektura dla najmłodszych i myślę, że kategoria wiekowa 9+ jest jak najbardziej odpowiednia. Zachwycać się będą nie tylko dzieci, ale również dorośli. Tim Probert stworzył przyjemną, mądrą historyjkę, której kontynuacji będziemy wyczekiwać.

Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź "Lightfall", to oczka mi się zaświeciły. Już sama okładka sprawiła, że poczułam się zaintrygowana. I całe szczęście, bo po przeczytaniu obu tomów jestem zakochana.

Od razu bierzcie dwa, ponieważ drugi tom jest bezpośrenią kontynuacją części pierwszej.

Ja już nie mogę doczekać się trzeciej części - w oryginale ma być podobno na wiosnę 2024 roku.

Okej, to teraz najważniejsze - co mnie tak oczarowało?

Po pierwsze - i najważniejsze - wartka akcja, ciekawa fabuła poruszająca ważne tematy. Uwielbiam powieści dla dzieci, które pokazują te dobre i mądre postawy.

Bea, czyli główna bohaterka zmaga się z brakiem pewności siebie, niektóre działania powodują, że ma napady lęku, które ją paraliżują. Choć nie jest to łatwe, Bea stara się przezwyciężyć swoje lęki, bo za wszelką cenę chce pomóc najbliższym.

Do tego mamy cudowny motyw przyjaźni między dwoma całkowicie różnymi charakterami, które świetnie się uzupełniają. Dzięki temu oba domy pełne są przeróżnych emocji. Można się pośmiać, jak i poważnie zmartwić.

Po drugie - stworzony świat, jego historia i wielkie zło, które wszystkim zagraża. Sami musicie odkryć, jak to się stało, że każde miasteczko oświetla świecąca kula, zamiast słońca i co się wydarzy, jeśli ktoś będzie chciał zniszczyć źródło światła.

Po trzecie - względy wizualne, czyli to jak ten komiks jest cudownie, wspaniale, pięknie narysowany. Autor zadbał o kolory, detale, kreskę, płynność rysunkowej opowieści. Cudo!

Dlatego ja jestem zachwycona! Nie ma mowy, aby mówić tutaj o jakieś górnej granicy wiekowej dla tej powieści graficznej. Jeśli chodzi o wiek dolny, to myślę, że już dzieci 9+ dadzą się porwać tej historii!