Losing Hope

Ten tytuł pomimo mojego początkowo zniechęcenia okazał się naprawdę świetny. Obawiałam się, że skoro to jest ta sama historia, lecz z perspektywy innego bohatera to się wynudzę, ale muszę przyznać, że się myliłam. Sięgnęłam po "Losing hope" dwa miesiące po przeczytaniu "Hopeless", więc te mniej istotne informacje, dialogi itp. zdążyłam już zapomnieć, a to sprawiło, że genialnie się bawiłam!

Holder od samego początku był dla mnie intrygujący i tajemniczy, a możliwość przeczytania jego punktu widzenia była czymś ciekawym. Chciałam zrozumieć jego perspektywę i dowiedzieć się dlaczego w niektórych sytuacjach tak się zachowywał. Ten tom zdecydowanie pokazuje, że nie warto oceniać ludzi, nie znając ich perspektywy.

Podobało mi się, że autorka zbędnie nie opisywała tak dokładnie scen, które pojawiły się również w Hopeless, a jedynie o nich przypominała. Najbardziej zszokował mnie list Les, dosłownie to co było tam napisane to ostatnie czego się spodziewałam.

Podsumowując - w żadnym stopniu nie żałuję, że sięgnęłam po ten tytuł, a wręcz się cieszę, że miałam możliwość kontynuowania tej cudownej historii. Zdecydowanie polecam przeczytać w odległości czasowej, gdyż było to fajne przypomnienie<3

"Losing hope" przedstawia zdarzenia z "Hopeless" z zupełnie innej perspektywy - Holdera. Zwykle nie czytam podobnych książek. Cieszę się, że zrobiłam to tym razem.

Perspektywa Holdera zmiania w książce bardzo wiele. Autorka nie wraca często do sytuacji przedstawionych w "Hopeless". Zdarza się to jedynie przy najważniejszych zdarzeniach, jednak widzimy je całkiem inaczej.

Choć nie jestem przekonana do tego typu zabiegów, to "Losing hope" podobało mi się nawet bardziej niż pierwszy tom.

Duża część książki poświęcona zastała stracie i radzeniu sobie po śmierci bliskiej osoby. Bardzo mi się to podobało, a jednocześnie wzbudzało mnóstwo emocji i smutku.

Holder był raczej dość tajemniczą postacią, a tu możemy go całkowicie poznać. Dzięki temu polubiłam chłopaka bardziej i zrozumiałam motywy jego działań.

Historia przepełniona jest bólem w różnej postaci. Do tego niezwykła szczegółowość i masa wspomnień z dzieciństwa sprawiły, że zakochałam się w książce.

Ogromnie spodobało mi się również, że mogłam "poznać" Les, tak często wspominaną w pierwszym tomie. Naprawdę ją polubiłam, przez co jeszcze bardziej cierpiałam podczas czytania.

Mimo tego, że autorka przedstawia tę samą historię, czytelnik się nie nudzi i dostaje coś zupełnie innego z jeszcze większą dawką emocji. Do tego końcówka mnie zabiła.

Książka wywarła na mnie tak wielkie wrażenie, że nie wiem co więcej napisać. Nadal zbieram się wewnętrznie i jeszcze trochę to zajmie. A wy czytajcie!