Lucia

Kiedy sięgam po thriller, szukam czegoś więcej niż psychologicznej rozrywki z wątkami kryminalnymi w tle. Zwracam uwagę na misternie skonstruowaną intrygę, prezentowany profil potencjalnego sprawcy i ten pierwiastek wyjątkowości, który odróżnia tę właśnie narrację od innych. To wszystko znalazłam w prozie Bernarda Miniera, francuskiego twórcy poczytnych kryminałów, który tym razem zaproponował czytelnikowi serię książek z kobietą w roli głównej. Porucznik Lucia Guerrero to tytułowa bohaterka pierwszej części tej serii pt. „Lucia”, która ukazała się nakładem Domu Wydawniczego Rebis w przekładzie Moniki Szewc-Osieckiej.

Sadystyczny morderca, który na miejscu zbrodni odtwarza ujęcia znane z arcydzieł malarstwa. Dociekliwa śledcza, gotowa poświęcić szczęście rodzinne na rzecz pracy zawodowej. Charyzmatyczny naukowiec uniwersytetu w Salamance, pracujący nad przełomową technologią śledczą DIMAS, młodzi doktoranci żądni wiedzy i sukcesów, wreszcie wysoko postawione jednostki pozbawione kręgosłupa moralnego i podstawowych ludzkich odruchów. Wszystkich tych bohaterów spotkacie na kartach tej książki i trzeba to przyznać - autor zadbał o doborowe towarzystwo.

Miłośnicy kryminałów z pewnością znają twórczość Miniera, ale ja, jakimś cudem, nigdy dotąd nie słyszałam o prozie tego autora. Jak się okazuje, mam wiele do nadrobienia, bo „Lucia” to porywająca, ciekawa, choć momentami nazbyt szokująca lektura, która może oburzać, obrzydzać i przerażać, ale przede wszystkim jednak daje do myślenia. Przypadnie do gustu zainteresowanym pracą śledczych czy wykładowców kryminologii, miłośnikom wątków psychologicznych oraz rasowym czytelnikom thrillerów, bo oferuje niecodzienną rozrywkę, utrzymaną na najwyższym literackim poziomie.

Jeśli zastanawiacie się, jak połączyć starożytność ze współczesnością a kulturę wysoką z marginesem społecznym, to koniecznie sprawdźcie, jak to zrobił Minier, bo „Lucia” jest najlepszym przykładem na to, że literatura popularna może reprezentować sobą więcej niż nam się wydaje.

Koniecznie przeczytajcie „Lucię”, bo czekają już na Was kolejne tomy tej wspaniałej serii.

Bernard Minier to mistrz mrocznych i inteligentnych kryminałów, stworzył brutalną historię wprost skąpaną w niepokojącej atmosferze.

Historia rozpoczyna się, gdy grupa studentów odkrywa istnienie aktywnego seryjnego mordercy, którego okrucieństwo i brutalność jest połączona nicią z chorym poczuciem estetyki. W działaniach zwyrodnialca jest wyczuwalny jakiś plan pełen historyczno religijnych aluzji. Równocześnie w Madrycie ofiarą morderstwa pada funkcjonariusz policji.

Kluczową dla historii postacią jest obdarzona niezwykłą inteligencją Lucia Guerrero, postać o tyle ciekawa, że nosi w sobie zarówno wyrzuty sumienia jak i traumy co sprawia, że okazała się dla mnie taka namacalnie bliska i prawdziwa.

Książka pomimo że jest dynamiczna, to wiele w moich oczach zyskała miarowym odkrywaniem kolejnych sekretów i motywów mordercy. Minier niezwykle kunsztownie żonglowała perspektywą w historii, dzięki czemu cała sprawa była zdecydowanie bardziej wielowymiarowa niż nawet początkowa zakładałam.

Jakkolwiek to nie zabrzmi, to delektowałam się opisy odtwarzania „dzieł” przestępcy, to okazało się dla mnie niezwykle mocnym punktem, za sprawą którego wykreowana atmosfera jeszcze się tylko bardziej pogłębiła i wzbogaciła całą historię o liczne szczegóły, Ciekawym doświadczeniem było także to, jak książka za sprawą historii sprowokowała mnie do zastanowienia się o winie, karze, czy nawet próbie odkupienia.

Minier otwarciem tej serii dostarczył mi mnóstwo literackiej frajdy i absolutnie kryminalna satysfakcje i spełnienie. Konstrukcja historii jest na najwyższym poziomie, warstwa psychologiczna to kolejny mocny punkt, a i rozważania filozoficzne się znajdą. Absolutnie polecam każdemu.

Historie bardzo szybko się czyta, choć zostałam zaskoczona formatem poprowadzenia tej historii. Wpierw wchodzimy w drastyczne sceny, kiedy jeden z funkcjonariuszy policji zostaje odnaleziony przyklejony do skał, gdzie wyglądał jakby wisiał w powietrzu. Jego ciało zostało podziurawione i wygląda na to, że jeszcze żyje. Na miejscu odnaleziono mężczyznę, który uparcie twierdził, że jest niewinny, po czym zaczął przybierać postać innych osób, w tym kobiety, czy też młodego chłopca. Wychodzi na to, że mamy do czynienia z wieloma osobowościami w jednym ciele. Po rozmowie z psychiatrą, okazuje się, że są bezradni. Ten wątek nie zostaje zakończony, a my z perspektywy jednej postaci przechodzimy do drugiej, gdzie zaznajamiamy się z dawnymi morderstwami par. Po głębszym zapoznaniu się z ułożeniem ciał doszli do wniosku, że ich pozy nie były przypadkowe, gdyż sugerowały wręcz prawdziwą sztukę. Pomimo tego, że tytułowa Lucia nie może sama bezpośrednio zająć się sprawą morderstwa swojego kolegi, to jednak później łączy swoje siły z Salomonem z części drugiej zawartej w tej książce. Wychodzi na to, że łącząc swoje siły można osiągnąć o wiele więcej aniżeli w pojedynkę.

To całkiem niezły kryminał, który czasami wypadało by czytać uważnie. Akcja bywa bardzo szybka, ale niekiedy widać, że autor chciał wzbudzić napięcie i nieco przedłużał niektóre wątki, czasami aż boleśnie, że miałam ochotę go popędzić. Później następowało znaczne przyspieszenie, już dostawaliśmy tego bakcyla i ponownie kolejna sprawa zaczynała przypominać bieg ślimaka. W ten sposób naprzemiennie czytamy ją do końca. Postać Luci bywa bardzo charakterna, czasami bardzo chce coś osiągnąć, ale zapomina, że nie jest wszechwiedząca i musi ustąpić. Niby bardzo przeżywa śmierć kolegi, ale nie zawsze jest to ukazane, gdyż inna sprawa przyćmiewa ten wątek. Jakby miało być podkreślona co w tym momencie jest najważniejsze, na czym my sami powinniśmy skupić swoją uwagę. Pomimo tego przeczytałam ją z przyjemnością, więc ją polecam:-)

{ z czym Ci się kojarzy Hiszpania? Mnie nieodmiennie od około dwudziestu lat z bożyszczem nastolatek Enrique Iglesiasem i hiszpańskojęzycznymi telenowelami, które kiedyś namiętnie oglądałam. Luz Maria, Fiorella, Esmeralda - to były seriale, na Netflixie takich nie znajdziecie! }

Pytanie zadałam nie bez powodu, ponieważ to właśnie w Hiszpanii toczy się akcja najnowszego thrillera Bernarda Miniera pt. LUCIA. W deszczowy, listopadowy, burzowy dzień zostaje ukrzyżowany sierżant Moreira. Ktoś przykleił go do krzyża. Na miejscu okazuje się, że mężczyzna jeszcze żyje, ale umiera podczas akcji ratowniczej. Brutalnego mordercę złapać ma Lucia Guerrero, partnerka i kochanka ofiary, do której wkrótce zgłasza się akademicki wykładowca, twórca aplikacji zbierającej policyjne dane. Salomon i jego studenci odkrywają, że podobne zbrodnie z użyciem kleju miały już miejsce w przeszłości i wszystko wskazuje na to, że są one inscenizacją barokowych obrazów.

Hiszpania zawsze kojarzyła mi się ze Słońcem. Tym razem dostałam jednak ulewne deszcze, listopadowe zimno i gwałtowne burze. Na szczęście pogoda nie przyćmiła tego, co w kryminalnym thrillerze najlepsze - trudnego, skomplikowanego śledztwa, tajemniczej aury, wielu zwrotów akcji i zaskakującego, niespodziewanego zakończenia. Błądziłam hiszpańskimi, klimatycznymi uliczkami razem z Lucia, nową panią porucznik w książkowym świecie zbrodni. Czuję, że się z nią bardzo polubię, bo nie jest postacią nijaką, ma za sobą trudną przeszłość i niepewną przyszłość. Ja swoją na pewno będę wiązać z tą serią. Kryminalnej, której akcja toczy się w Hiszpanii, chyba jeszcze nie czytałam.

Akcja Lucii zaczyna się od opisu brutalnego morderstwa, ale całość jest bardzo wyważona, krew nie leje się z każdej strony, bo czasami nie potrzeba opisów wylewających się flaków, by wywołać w czytelniku dreszcze grozy. Czasami wystarczy opis pomieszczenia - tajnej kryjówki, w którym stoi kilka dziecięcych łóżek...

"Błyskawice.

Grzmot.

Burza.

- Ten z prawej - powiedział sierżant stojący w strugach deszczu...

Nie, to niemożliwe! To nie może być on..."

.

Ofiarą mordercy pada jeden z oficerów Guardia Civil. Okazuje się, że to partner Lucii Guerrero. Rozpoczyna się śledztwo, a Lucja jak najszybciej chce odkryć prawdę. W poszukiwania angażuje się profesor kryminologii, który wraz z grupą doktorantów opracował pewien system informatyczny. Udało im się bowiem powiązać aktualne morderstwo ze zbrodniami z przeszłości.

.

Bernard Minier przedstawia nam swoją nową powieść, która jest zarazem początkiem serii o porucznik Guardia Civil-Lucii Guerrero. Jeśli wszystkie części serii będą tak świetnymi książkami jak "Lucia" ja pisze się na nie w ciemno. Autor tym razem przenosi nas do deszczowej, listopadowej Hiszpanii gdzie tajemnicze kroki w ciemnej, opustoszałej uliczce przyprawiają o szybsze bicie serca, a uczucie niepokoju potęguje fakt, że na wolności pozostaje morderca. Zbrodniarz chce aby w sprawę była zaangażowana właśnie ona ? Lucia. Silna, niezależna kobieta, która umie schować strach do kieszeni, gdy sytuacja tego wymaga.

.

Nie brakuje tu także silnych wrażeń i emocji, które towarzyszą nam już od pierwszych stron. A kiedy myślimy, że autor na moment nam odpuścił i dał chwilę wytchnienia... Na kolejnej stronie czeka na nas tajemniczy ktoś skradający się cicho za plecami.

.

Złożone na swój sposób fascynujące śledztwo. Niepokająca atmosfera, która momentami powieje grozą i mamy przed sobą klimatyczny, wciągający thriller.

"Lucia" francuskiego pisarza Bernarda Miniera jest pierwszym tomem cyklu z porucznik Lucią Guerrero, funkcjonariuszką elitarnej hiszpańskiej jednostki kryminalnej. Historia tego tomu rozgrywa się w północnej Hiszpanii, a wspominam o tym nie bez powodu - miasta, które odwiedzają bohaterowie, szczególnie Salamanca, odgrywają w powieści bardzo dużą rolę, są równie ważne, co same postacie i intryga kryminalna. Przedstawione z wyjątkową dokładnością, tak że czytelnik ma wrażenie, że podąża tymi wąskimi, starymi uliczkami równo z bohaterami. Co do nich, to są to kreacje ciekawe, szczególnie dwie główne - Lucia jako kobieta impulsywna, indywidualistka i profesor kryminologii, który w śledztwo wnosi własną spostrzegawczość i inteligencję. Bardzo zgrabny, skuteczny duet. Intryga kryminalna toczy się umiarkowanym tempem, nie jest pozbawiona zaskoczeń, a dodatkowo wątek sztuki, który jest w nią mocno wpisany, nadaje lekturze smaczku i poczucia nie tylko połączenia z przeszłością, ale i jakiejś takiej wielkości intelektualnej. Sama postać mordercy jest zagadkowa, a gra, jaką prowadzi ze śledczymi, wzbudza w czytelniku ciekawość. "Lucia" to kryminał poprowadzony w solidnym rasowym stylu tego gatunku, gdzie nie liczy się szybkie tempo, a zagadka i wszystko to, co ze sobą niesie. To naprawdę obiecujący początek cyklu, czekam na więcej!

„Z otchłani przeszłości wydobył mordercę, sprawcę potwornych zbrodni. A teraz zaprowadzi jego zespół na trop jak sfora młodych psów. Polowanie się zaczęło.”

„Lucia” to książka, która otwiera serię o tym samym tytule. Tytułowa Lucia to pani porucznik, która pewnego dnia znajduje przyklejonego do krzyża ciało Guardia Civila. Mężczyzna był dobrym policjantem, mężem, ojcem i przyjacielem Luci. Ktoś zadał mu wiele ran w klatkę piersiową. Gdy go odnaleziono jeszcze żył, ale reanimacja była niemożliwa ze względu na to, że został przyklejony do krzyża.

W tym samym czasie w Salamance grupa doktorantów wpada na trop mordercy, który przed trzydziestoma laty mordował małżeństwa a ich ciała układał i sklejał na wzór scen z barokowych obrazów.

Czy niewyjaśnione morderstwa sprzed lat i śmierć sierżanta mają coś ze sobą wspólnego? Przekonacie się sami.

Autor wprowadza czytelnika w sam środek wydarzeń. Już od pierwszych stron jesteśmy świadkami brutalnego morderstwa. Fabuła książki jest bardzo dynamiczna i zawiera wiele zwrotów akcji oraz zakasujące zakończenie, którego nigdy bym się nie domyśliła. Autor bardzo dobrze wykreował bohaterów. Polubiłam panią porucznik, która jest pracowita, uparta i zdeterminowana. Życie ją nie oszczędzało, a pomimo to nie poddała się. Czasami potrafi złamać zasady byle dowiedzieć się prawdy. To co według mnie wyróżnia ten thriller spośród innych książek z tego gatunek to pomysł na morderstwa. Na wybór miejsca i ułożenie zabitych tak by odzwierciedlały sławne sceny z obrazów. Znajdują się również tutaj wątki, które mogą wydawać się, że nie są powiązane z główną sprawą, ale to tylko pozory. Książka trzyma w napięciu i dostarcza dreszczyku. Morderca jest blisko nas. Obserwuje i osacza. Myli tropi i manipuluje.

Książka jest bardzo klimatyczna i bardzo ja polecam fanom tego gatunku. Na pewno „Lucia” nie rozczaruje ich. A ja już nie mogę doczekać się kolejnego tomu.

Za nieco ponad dwa tygodnie na półki księgarń skoczy nowa powieść Bernarda Miniera i będzie to tym razem rozpoczęcie nowej serii kryminalnej. Tym razem autor nieco nas zaskoczył, bo zamiast zaprezentować nam kolejny tom z Martinem Servazem w roli głównej, postanowił stworzyć nowy cykl z Lucią Guerrero grającą pierwsze skrzypce. Dla mnie to jeden z tych pisarzy, po których książki sięgam w ciemno i nawet gdyby postanowił napisać sagę rodzinną, to i tak bym przeczytała minimum pierwszy tom aby sprawdzić czy mi się spodoba.

Jednak, gdy zobaczyłam, że Lucia to pani porucznik... cóż, przepadłam. Nie mogłam doczekać się przesyłki i na szczęście dotarła przed weekendem, więc mogłam wpaść i zostać w fabule do ostatniej strony bez przerywania ze względu na pracę!

O tym, że mamy nową główną bohaterkę już wspomniałam, a teraz powiem bez spojlerów, co Minier postanowił umieścić w treści swojej nowej książki.

Na dzień dobry dostajemy trupy. W środku pola trzy krzyże, na jednym z nich powieszony sierżant, współpracownik naszej głównej bohaterki, Guerrero. Zaczyna się śledztwo i próba rozwiązania zagadki i znalezienia sprawcy. Bo jedną w ofiar był policjant, który był nazywany przez kolegów dobrym gliną. I tu pojawiają się schody, bo dopóki nie jest znany motyw, dopóty nie wiadomo dlaczego akurat on padł ofiarą mordercy. Wszyscy chcą znaleźć sprawcę, co oczywiste, ale Lucia jest w cholerę irytującą osobą. Jak lubię silne i niezależne kobiety w literaturze, tak ta tutaj to zarozumiała do granic możliwości osoba usiłująca robić wszystko samodzielnie i nie chcąc współpracować w zespole, a przy tym uważająca, że jest nad wyraz kompetentna.

Tak, główna bohaterka, która ma być twarzą całej serii zwyczajnie na dzień dobry mnie irytuje. Ale na szczęście nie są cały czas podkreślane jej cechy, a autor jednak skupia się na śledztwie. Okazuje się, że do Guerrero zgłasza się pewien człowiek, który na Uniwersytecie ma program, dzięki któremu może powiązać zbrodnie i wtedy łatwiej trafić na ślad mordercy. Tu działa sztuczna inteligencja i nagle okazuje się, że studenci kryminologii znajdują przy jej pomocy mordercę bezkarnie zabijającego od kilkudziesięciu lat. Czy to możliwe? Zwłaszcza, że miejsca zbrodni są dość charakterystyczne, bo inspirowane dziełami sztuki?

Minier tym razem postawił na coś nowoczesnego, na ciekawy motyw zabójstw i uważam, że to strzał w dziesiątkę. Faktycznie możemy śledzić mordercę i jego zbrodnie mając wrażenie, że trafił się taki, który nie dał się złapać. A przecież oni i ich wybujałe ego w końcu zawsze wpadają, prawda? Czyżby nie tym razem?

Jestem bardzo ciekawa co w kolejnych tomach wymyśli autor no i przede wszystkim, jak rozwinie wątki, ponieważ zostawił wiele niedomkniętych i także całe sporo pytań. Z chęcią przeczytam kolejne części choć mam nadzieję, że Lucia nabierze trochę ogłady, co bym nie musiała nad książką wyzywać jej od durnych bab... ale i takie postaci są nam w literaturze potrzebne, prawda?

"Lucia" to książka, którą czyta się na jeden, może dwa chapnięcia. Nie da się jej odkładać i wracać codziennie by przeczytać kilka stron. Ja miałam na to weekend i całe szczęście, bo inaczej zarwałabym dla niej noc. Akcja jest szybka, dużo się dzieje i jest niezwykle ciekawie. Kawał dobrej powieści krótko mówiąc. Minier mnie nie zawiódł.