Lucy i morze

„Lucy i morze” to moje pierwsze spotkanie z Elizabeth Strout. Pierwsze co do razu wpadło mi w oko to styl pisarki.

Jest on bardzo charakterystyczny. Prosty, bez zbędnych epitetów, oszczędny. Taki lubię, wtedy czytelnik skupia się na fabule. Choć ja, co prawda, zawsze zachwycam się taką stylem pisania. Od razu książkę czyta mi się jakoś lepiej.

Fabuła książki osadzona jest w czasie pandemii. Lucy zostaje właściwie siłą wyciągnięta z Nowego Jorku przez swojego byłego męża, Williama. Całą historię widzimy właśnie oczami Lucy, która jest pisarką. Widzimy to oczami kobiety, która jest zagubiona, nie wie co się dzieje, nie dociera to do niej. Po każdych obejrzanych wiadomościach otwiera szeroko oczy ze zdziwienia. Poza tym próbuje wejść w nową codzienność, dosyć spokojną i mało atrakcyjną dla osoby mieszkającej na stałe w wielkim mieście. Zawiera nowe przyjaźnie, spaceruje, ale widać po Lucy że nie czuje się dobrze w nowej rzeczywistości.

Początkowo byłam książką zachwycona. Potem mój zachwyt trochę spadł. W książce nie dzieje się dużo, wcale nie musi, ale to co mi przeszkadzało najbardziej to osobowość głównej bohaterki. Nie polubiłam Lucy. Starałam się ją zrozumieć, jednak jak na mój gust była ona bardzo egocentryczna.

Mimo wszystko nie skreślam przez to tej książki, ani nie mówię, że nie sięgnę po inne książki autorki, bo mam plan to zrobić. Autorka tworzy ciekawe i charakterystyczne postaci i jestem ciekawa jej innych tytułów.

"Lucy i Morze" wywołuje głębokie emocje, dotyka trudnych momentów życiowych bohaterów, dostarczając zarazem nadziei i refleksji. Tematy życia, rodziny, relacji oraz osobistego rozwoju, jakie porusza autorka, skłaniają do intensywnych przemyśleń nad własnym życiem.

„Lucy i morze” Elisabeth Stout to już czwarta część cyklu o Lucy Barton, która dostarcza czytelnikom wielu emocji. Jest to słodka – gorzka powieść, która zachwyca, pokazuje trudy życia codziennego, sposoby mierzenia się z napotykanymi w codzienności niepowodzeniami, ale również szczęśliwe chwile życia, których także u nas nie brakuje.

Autorka w powieść wplotła również jeszcze do niedawna panującą na świecie sytuację, trudną sytuację, z którą przyszło się mierzyć światu. Pandemia koronawirusa, która nie tak dawno dotknęła świat i którą doskonale wszyscy pamiętamy była dla świata czymś niezwykle trudnym, nowym i nieznanym.

„Lucy i morze” to dalsze losy Lucy, która w życiu wiele już przeszła, a teraz przyszło zmierzyć jej się z kolejną przeciwnością. Lucy to pisarka, która właśnie miała wyruszyć do Europy celem promocji najnowszej wydanej książki. Niestety życie niweczy jej plany i kobieta rezygnuje z wyjazdu, zostając w Nowym Jorku, swojej oazie. Pandemia koronawirusa, która opanowuje świat, powoduje chaos, panikę i strach wśród ludzi. Szerzy się powszechna niepewność tego, co ma być i co nas czeka. Lucy otrzymuje od swojego byłego męża Williama propozycję wyjazdu do Manine, gdzie wspólnie mają zamieszkać w domku nad oceanem. Dodatkowo córki tych dwojga Becky i Chrissy-, które przeżywają życiowe rozterki i nieustannie potrzebują wsparcia rodziców.

Dla mnie ta seria jest niezwykle przyjemna, ciepła, uczuciowa i naprawdę miło spędzam z nią czas. Bohaterowie są przyjaźni, pokazują, że mimo rozwodu można spokojnie ze sobą rozmawiać, podejmować wspólne decyzje, chociażby dla dobra dzieci. Ta książka przedstawia samo życie i myślę, że wiele osób mogłoby się utożsamić z głównymi bohaterami, szczególnie że autorka osadziła akcję w realiach naszych czasów, bohaterowie mierzą się z tymi sami problemami, z którymi przyszło mierzyć się i nam w niedalekiej przeszłości.

Mnie książka porwała, spędziłam z nią wyjątkowo przyjemny czas i nasunęła mi wspomnienia pierwszych, ciepłych powieści (szczególnie „Ani z Zielonego Wzgórza”),które wywołały we mnie tak pozytywne emocje! Ja bardzo serdecznie polecam, bo sama jestem zachwycona!