Ludzie północy. Saga islandzka. Tom 2

Podobnie jak w pierwszym tomie, również w drugim, mamy kilka krótszych (dokładniej trzy) i jedną dłuższą historię. Akcja wszystkich czterech opowiadań rozgrywa się na Islandii na przestrzeni kilku wieków od IX do XIII i są one ze sobą bardzo luźno powiązane. Wszystkie jednak pokazują obraz osadnictwa, realia życia na tej niegościnnej i jałowej ziemi oraz proces powstawania nowego narodu, który został zahartowany w tym surowym klimacie. W porównaniu do pierwszego tomu, mniej jest tutaj walk, potyczek, czy wielkich wydarzeń, a więcej pochylenia się nad życiem pojedynczych jednostek i dokonywanych przez nich wyborów. Z tego względu drugi tom ma dość wyraźnie inny charakter, ale nie mniej interesujący niż pierwszy.

Trylogia Islandzka jest to najdłuższa historia, zajmuje blisko 2/3 całego komiksu i najbardziej przypadła mi do gustu. Osnuta jest wokół losów rodziny Haukssonów, którzy jako jedni z pierwszych przybywają na Islandię w 871 roku. Nie jest to kraina marzeń, życie jest tutaj ciężkie, ale przynajmniej z początku mogą czuć się bezpieczni. Jednak nie na długo, bo za nimi płyną kolejni wygnańcy, którzy osiedlają się na wyspie, która kurczy się z każdym dniem. Co ważne, w ciągu całego opowiadania poznajemy kilkanaście pokoleń Haukssonów i w ten sposób mamy okazję zobaczyć jak zmieniała się Islandia, jak toczono rodowe waśnie przez dziesiątki lat i czego wymagała wyspa od ludzi, którzy na niej się osiedlili. Jest to historia przemyślana i dopracowana, a zastosowane przeskoki w czasie bardzo dobrze się tutaj sprawdziły. Dlatego jestem pod dużym wrażeniem tego opowiadania, od którego nie mogłem się oderwać, dopóki nie przeczytałem ostatniej strony.

Sven, który powrócił była to najlepsza historia z pierwszego tomu Ludzi Północy, jak również najdłuższa. Pokazywała wiele różnych kwestii związanych z życiem wikingów, dzięki czemu można ich było lepiej poznać. Nie spodziewałem się jednak, że w drugim tomie znajdę kontynuację losów Svena, a o tym właśnie jest opowiadanie Sven Nieśmiertelny, które znalazło się w Sadze Islandzkiej. Bohater zmienił się, teraz ceni sobie spokój i rodzinę. Jednak pewnego dnia znów musi chwycić za miecz, kiedy do brzegu przybija grupka młodych, chętnych wojaczki, wikingów. Co ciekawe, bohater nie dąży już do konfrontacji, ale jednocześnie nie unika walki, kiedy jego rodzinie może stać się krzywda. Jest to dość krótkie opowiadanie, ale stanowi ciekawe dopełnienie historii Svena i bardzo się cieszę, że zostało tutaj zamieszczone.

Za rysunki odpowiadało aż sześcioro artystów, w tym dwóch znanych z pierwszego tomu. Różnice w stylu były tym razem niewielkie, co bardzo korzystnie wpłynęło na odbiór komiksu. Artyści bardzo dobrze oddali również surowy klimat Islandii, dzięki czemu możemy sobie lepiej uzmysłowić jak ciężkie życie wiedli wikingowie na tej wyspie.

Drugi tom serii komiksowej Ludzie Północy stoi na wysokim poziomie. Tym razem mamy okazję poznać burzliwe dzieje Islandii - jej kolonizacji przez uciekających wikingów z Norwegii i walki o wpływy na tej niegościnnej ziemi. Polecam!