Maraton uczuć

Bardzo mnie cieszy, gdy w dobie wszechobecnej masy marnych jakościowo treści dla młodzieży, można trafić na książki, które charakteryzuje autentyczność?. Zaczęłam czytać „Maraton uczuć” i przepadłam. Zachwycałam się każdym rozdziałem i gratulowałam w myślach autorce za to, że w tak realny sposób uchwyciła trudy dorastania i koleje przewrotnego losu bohaterów. To wielka sztuka pokazać, jak wygląda życie wchodzącego w dorosłość chłopaka, którego rzeczywistość odbiega od tej znanej jego rówieśnikom. Jednocześnie jestem zachwycona, że Barbara Kosmowska porusza w tej książce wątek spektrum autyzmu, oswaja go, ale bez zbędnego kolorowania przekazu, poszerzając wiedzę czytelniczego grona w temacie tak istotnym.

„Maraton uczuć” od Wydawnictwa Literatura to wnikliwy opis przenikających się historii nastolatków, z których każdy musi zmierzyć się z własnym ograniczeniem, traumą, emocjami, które w nich buzują. Tomek opiekuje się bratem, chociaż czasem chciałby zapomnieć o wykluczeniu i nieporozumieniach, których doświadcza każdego dnia. Leo pomaga w schronisku dla zwierząt i marzy o rodzeństwie, więc irytacja Tomka na rzeczywistość jest dla niego niezrozumiała. Jest również Kenia, która pragnie uciec przed domowymi problemami. W tle powieści mamy chorobę, niezrozumienie rówieśnicze, irytację na zmiany – istny maraton uczuć?. A jednak przedstawieni bohaterowie są autentyczni, a książkę czyta się lekko, choć z ogromnym przejęciem.

Jedynym minusem jest w mojej opinii okładka - przykro mi, ale zupełnie do mnie nie przemawia. Według mnie nie oddaje głębi treści, co uważam za ogromną stratę dla tej książki. Tym bardziej więc zachęcam Was do sięgnięcia po tę pozycję, bo jest naprawdę wartościową książką dla emocjonalnie nieopierzonych nastolatków, ale jednocześnie formą zgłębienia relacji na linii dorastające dziecko vs rodzic.