Mezopotamia

Uwielbiam książki, które dotykają tematów innych miejsc. A jeśli jeszcze opowiadają o historii, to czuję się w pełni zachęcona do lektury – w końcu wiedzy nigdy za wiele. „Mezopotamia” Oliviera Gueza właśnie ją dostarcza i to całkiem dużo, nawet jeśli nazwałabym ją zrekonstruowaną biografią z dialogami.

Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłam uwagę, jest sposób napisania tej pozycji. Nie jest to książka historyczna z datami, wiekami oraz wydarzeniami podanymi jak na tacy, które podczas czytania łatwo zapomnieć lub przy których można się wynudzić. Tutaj autor dopilnował, byśmy nie odłożyli książki zniechęceni ilością informacji do przyswojenia, a wręcz przeciwnie. To właśnie styl napisania, niczym w książce fabularnej, utrzymuje uwagę na dłużej.

„Gertrude jest w siódmym niebie: jeśli wierzyć panu Cadoganowi, zanosi się na nowe przygody na niebezpiecznych ścieżkach, którymi chadzają bandyci grasujący na głównych drogach”

Cytat ze strony 95

Oprócz tego historie, które ukazują kobiecą siłę, są dla mnie wyjątkowe. W tej oto opowieści poznajemy Gertrude Bell, niezwykłą kobietę o wielu zdolnościach, posługującą się językiem arabskim i perskim, a także mającą wiele osiągnięć. W okolicach pierwszej wojny światowej kobiety były ograniczane, jednak Gertrude Bell udowadnia, że wciąż walczyły o swoje, przyczyniały się do zmian na świecie i inspirowały wiele osób w przyszłości. Jestem zdania, że warto mówić o takich postaciach i o nich pamiętać.

O Gertrude Bell niestety nigdy wcześniej nie słyszałam, co tylko udowadnia, że książki takie jak „Mezopotamia” są w dzisiejszych czasach ważne.

Pozycja ta nie zawiera zdjęć ani grafik, co w tym przypadku mi nie przeszkadzało. Dałam się wciągnąć w tekst i nie narzekałam na brak czegoś, na czym jako wzrokowiec mogłabym zatrzymać spojrzenie. Dopiero pod koniec, tuż po skończonej lekturze, dostrzegłam mapę przedstawiającą Bliski Wschód i Indie Brytyjskie w 1914 roku, co doceniam.

Wydarzeń, o których opisał autor, jest tu dość sporo, faktycznie książka ta uczy. Czasami jednak się gubiłam, przez co musiałam wracać do początku rozdziału i przeczytać go na nowo. Momentami miałam wrażenie, że wszystko dzieje się znienacka, że przeskakujemy z momentu do momentu zbyt nagle. Cudownie byłoby, gdyby historia była opowiedziana w kolejności chronologicznej, bo niestety wprowadziło to trochę chaosu. Raz obserwujemy wydarzenia choćby z 1916 roku, a później z 1871.

Jednak nie oznacza to, że książka była kiepska. To tylko niewielki minus, który nie sprawił, bym chciała odłożyć tę pozycję. Pióro jest bogate, a całość opisana lepiej niż w podręcznikach szkolnych. To po prostu nie jest publikacja z suchymi faktami.

„Gertrude jednak przeliczyła się z siłami. Pogoda, dotąd łaskawa, nagle się popsuła, kiedy dotarli do ponurego płaskowyżu pokrytego ostrymi falami zastygłej lawy, usianego głazami wulkanicznymi, kraterami i skałami”

Cytat ze strony 279

Jeśli lubicie książki, które opowiadają o przeszłości, granicach dalekich krajów i silnych kobiecych postaciach, „Mezopotamia” jest pozycją dla was. Mnie osobiście się spodobała i stanowiła świetne źródło wiedzy, by poznać nową postać, o której powinno być zdecydowanie głośniej.

Książka Gueza to solidna literacka robota. Doskonale oddaje klimat przełomu XIX i XX wieku na Bliskim Wschodzie. Główną linię fabularną stanowi oczywiście życie Gertrude, jej zmagania w świecie polityki i interesów opanowanym przez mężczyzn, niechętnych do współpracy z inteligentną i błyskotliwą kobietą. Jest ona przedstawiona z jednej strony jako niezłomna w swoim działaniu, oddana interesom korony, a z drugiej jako kobieta nie do końca spełniona, poturbowana przez życie.

Opowieść czytało mi się niezwykle ciekawie. Zawsze interesowała mnie tematyka Bliskiego Wschodu i rządzących nim podziałów. W tym miejscu warto zaznaczyć, że książka Gueza to powieść beletryzowana, która przybliża jedną perspektywę, więc nie może być traktowana jako źródło solidnej wiedzy historycznej. I też do tego miana nie pretenduje. Skupia się na pozycji i działaniach Gertrude, pokazuje jak ciężko było jej udowodnić wartość swojej wiedzy w męskim świecie.

A gdyby tak skrzyżować osobowość Jamesa Bonda z Indiana Jonesem i ubrać w spódnicę? Wtedy powstanie ona Gertrude Bell postać, która istniała naprawdę i miała ogromny wpływ na to jak teraz wygląda Bliski Wschód.

Żyła w XIX wieku i była panną z zamożnego wiktoriańskiego domu, w tamtych czasach było nie do pomyślenia, że kobieta może zabierać głos w sprawach polityki, a jednak ona przebiła się przez niechęć swoją wiedzą i niezwykłym zmysłem.

Myślę, że powinno być o niej głośno, gdyż doradzała Wilsonowi czy Churchillowi. Kobieta która okrążyła świat, była alpinistką, archeolożką i szpiegiem.

Gdy o tym przeczytałam od razu musiałam sięgnąć po tę książkę. Niestety jest ona napisana dość chaotycznie, co trochę przeszkadza w odbiorze.

Myślę, że możemy podzielić tę książkę na dwie części, w jednej mamy opis sytuacji politycznej i historycznych wydarzeń jakie działy się między innymi na Bliskim Wschodzie. Widzimy jak Francja z Anglią toczą spór o wpływy. Przypominamy sobie całe tło historyczne.

Druga część jest bardziej już z życia Gertrude, niestety napisana nie chronologicznie. Historia przeplata się ze wzmiankami o Bell, raz ma lat 50, za chwilę 20 po czym 9, muszę przyznać że przez to czasami się gubiłam i musiałam sprawdzać rok który zawsze znajdował się na początku rozdziału, by sprawdzić, w którym miejscu jej życia jestem. Brakowało mi jakiejś płynności w tej historii, bo naprawdę jest o czym pisać.

Sama bohaterka niezwykła, na pewno ze światłym umysłem, wytrwała z szerokim wachlarzem zainteresowań. Niestety bez szczęścia w miłości i bardzo samotna. Kobieta, która nie bała się wytknąć przywódcom ich błędów.

"Krótko mówiąc, nie była ładna. Ale też nie brzydka. I potrafiła prowadzić rozmowy - zdaniem panów zapewne zbyt umiejętnie."

Zdecydowanie postać Gertrude jest warta zapamiętania i z pewnością będę zgłębiać jej życiorys, cieszę się więc że mogłam dzięki tej książce o niej usłyszeć.