Moje szerokie tory

To książka, która moim zdaniem ma potencjał,ale gdzieś się rozmył być może za sprawą wielu wersów w innych językach, które mi osobiście lekko przeszkadzały w czytaniu i mnie irytowały. Co z tego,że piękne słowa jak co chwilę musiałam zaglądać do tłumaczeń. Mi to osobiście przeszkadzało,ale może się czepiam.

To powieść sentymentalna, która znajdzie swoich zwolenników:) do mnie ona do końca nie przemówiła,ale znalazłam w niej wiele fajnych i ciekawych myśli:)

"Dobrze jest mieć znajomych, przyjaciół, móc z nimi wesoło spędzać czas - jednak to nie wystarczy;potrzebny jest jeszcze ktoś bliski odmiennej płci, u boku którego można się budzić rankiem, pić z nim poranną kawę, nie zgadzać się co do planów na dzień, podziwiać wspólnie kolor liści rosnącego za oknem klonu".

Powieść ma charakter obyczajowy, wzbudzający nostalgię i przybliżający czasy, które jeszcze niedawno były udziałem wielu z nas. To nie tylko historia o miłości, przyjaźni, rozczarowaniach, i rozterkach ale też o upływie czasu a z tym wiąże się przemijanie i ciągłe zmiany, które są stałym elementem życia.

To ponadczasowa opowieść i sentymentalna podróż dla każdego, zwracająca uwagę na ważne aspekty naszego istnienia. Przenosi nas w przeszłość, do czasów bez Internetu, komórek, komputerów, szybkich samochodów i innych gadżetów czy udogodnień. Dla współczesnych młodych ludzi z pewnością da ona obraz ówczesnego życia, o którym mogą przeczytać jedynie w książkach czy usłyszeć od dziadków lub rodziców. Natomiast osoby dorastające w latach siedemdziesiątych z pewnością z łezką w oku powrócą myślami do lat swojej młodości.

Książka z powrotem do przeszłości, do czasów ZSRR i PRL, kiedy to bratersko szykowaliśmy zagładę zgniłego Zachodu. To taka moja złośliwość w kontekście sentymentu do socjalizmu realnego. Tak poważnie to sentymentalna powieść Anny Suszek z rysem autobiograficznym. Sentyment do dawnych czasów, młodości i miłości bohaterki, które spędziła na studiach w ZSRR. Jest to powieść bez jakiś politycznych zabarwień a na poziomie ludzkich, zwykłych emocji. Książka wspomina tamte czasy i wydają się one bardzo wzruszające.

Z książką “Moje szerokie tory” w połowie czytania musiałam się nią dzielić z moją mamą (!), a nie ma nic gorszego niż czekanie na możliwość dokończenia rozdziału, gdy ciekawość cię zżera od środka.

A taka właśnie ta historia była.

Anna Suszek przedstawia historię powrotu do przeszłości głównej bohaterki, która buduje na nowo swoje życie po śmierci męża. Najpierw powraca myślami do czasów studenckich, aby potem realnie próbować odnaleźć swoich przyjaciół sprzed lat. Jednak rysa czasu (minęło w końcu ponad 20 lat) stawia przed nią wiele pytań i wątpliwości. Bohaterka musi zmierzyć się ze zmianami, jakie nastąpiły. Nie tylko wśród otaczającego ją świata, ale również z przemianą swoich dawnych przyjaciół i siebie.

Sądzę, że właśnie dlatego ta książka nie tylko wciągnęła mnie, ale również moją mamę. Ja odkrywałam, jak żyło się w czasach studenckich w latach 70-tych XX wieku w ZSRR, a Mama z nostalgią przewracała strony. Ja ze zdziwieniem czytałam o braku tolerancji i nękaniu innych narodowości zza żelaznej bramy, mama z zadumą przytakiwała. W końcu ja z młodzieńczym zrywem skwitowałam, że “prawdziwa przyjaźń przetrwa wszystko”, a moja mama zakończyła rozmowę “porozmawiamy za 20 lat”. Anna Suszek, jak widać, napisała ponadczasową książkę dla pokoleń i mimo różnicy zdań i różnej perspektywy, wyłania się jeden wniosek. Wszystko przemija, a my musimy jedynie się zastanowić, jak jesteśmy na to przygotowani i czy jesteśmy gotowi ujrzeć te zmiany.

“Moje szerokie tory” to trzy różne części, które łączy jedno - życie Anny. Jesteśmy z nią przez niemalże całe życie, poznając jej historię, znajomych i najpiękniejsze - “jej myśli”. Wydaje się, że książka (w szczególności druga część) to swoisty pamiętnik, w którym wspomina minione lata, dodatkowo nadając im znaczenie dla wydarzeń teraźniejszych. Pierwsza część to barwny opis studenckiego życia Anny w ZSRR, nie tylko codziennych obowiązków, ale i przede wszystkim nocnego życia studentów. To najbardziej barwna i wesoła część książki; kipi z niej entuzjazm i radość. Wydaje się, że to najpiękniejszy czas w życiu głównej bohaterki, i zapewne tak było, bo to czas młodości. Trzecia część to etap, kiedy “rzeczywistość przerasta wyobraźnię”. Anna odnajduje przyjaciół sprzed ćwierćwiecza i kontaktuje się z nimi. Jaki ma to wpływ na jej życie? Czy decyzja o odnowieniu kontaktów była słuszna?

Dla mojej mamy była to sentymentalna podróż do czasów młodości, dla mnie ciekawa historia. W nas obu zasiała jednak ziarnko niepewności, co do naszych przyjaźni. Ja zastanowiłam się głęboko, ile z moich obecnych przyjaźni jest naprawdę szczerych i wartościowych, ile z nich przetrwa, a ilu z nich za kilka lat nie będę pamiętać. Moja mama przypomniała sobie swoje studenckie znajomości, o których zapomniała, choć kiedyś były dla niej obiecującymi. Uwielbiam książki, które pozostawiają we mnie ślad i zmuszają nad zastanowieniem się nad ważnymi, niecodziennymi aspektami życia. “Moje szerokie tory” to właśnie jedna z tych powieści.

466 stron powrotu do przeszłości. Możliwość cofnięcia się do czasów szkolnych lub studenckich, z sentymentem, ale również refleksją, jak bardzo czas i doświadczenia życiowe nas zmieniają. Anna Suszek napisała fenomenalną książkę, która lekko podważa teorię, że najszczęśliwsze chwile to chwile młodości. Z perspektywy czasu okazuje się, że nie wszystkie decyzje podjęte w młodości, były dla nas dobre, a ich konsekwencje mogą nas zaskoczyć nawet po 25 latach.

Powieść „Moje szerokie tory” przekona nas, że świat bezustannie się zmienia, a wraz z nim my. Główna bohaterka w przełomowym momencie swego życia odwoła się do wspomnień. Spróbuje przywołać zdarzenia sprzed trzydziestu lat. Ówczesna sytuacja zaczyna budzić tęsknotę. Sytuacje z okresu jej studiów w ZSRR zdadzą się niezwykle wyraźne. Całość dopełnią opisy niezwykle ciekawych miejsc. Najpewniej naszą uwagę przykuje jednak inny wątek. Bohaterka spróbuje nawiązać kontakt z kimś, kto kiedyś znaczył dla niej bardzo wiele. Niestety w ciągu ćwierćwiecza dużo się zmieniło.

„Moje szerokie tory” - to powieść obyczajowa opisująca ujęte w klamrę życie kobiety: młodość, czyli okres studencki oraz zbliżającą się starość. Uwzględniając plan czasowy, autorka w sposób naturalny dzieli utwór na trzy części.

Wydarzenia pierwszej części powieści dzieją się pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku na terenie istniejącego wówczas państwa: Związku Radzieckiego.

Dwie kolejne części książki przedstawiają rozmyślania i wydarzenia z życia głównej postaci po-wieści – Anny, która jest teraz emerytowaną nauczycielką. Stara się ona odnaleźć w życiu po stracie męża i powraca do wspomnień.

Jak potoczyły się losy bohaterów? Czy zachowali pamięć o łączących ich kiedyś uczuciach? Jak zmienił się świat w ciągu trzydziestu kilku lat? Czy różnice w mentalnościach mieszkańców różnych kontynentów i odmiennych kultur pozwalają na swobodne komunikowanie się? Na te pytania i wiele podobnych im znajdzie czytelnik odpowiedź w książce.