Morze błota

Jestem miłośniczką włoskich kryminałów. Zdeklarowana i zdecydowaną. Absolutnie uległam też urokowi komisarza Montalbano, który oczywiście ma rysy Luca Zingarettiego, odtwórcy głównej roli w serialu.

Książka „Morze błota”, to historia jednego z dochodzeń Montalbano. Tym razem nie dzieje się na plaży, czy w pięknym palazzo, a na placu budowy, gdzie jest pełno błota, brudu. Ta część ma w sobie zdecydowanie mniej lekkości. Nie zwiedzamy i nie oglądamy piękna Sycylii, a raczej widzimy wszystko to, co jest w niej okropne.

W budowanym tunelu zostaje znaleziony prawie nagi Giugiu Nicotra. Po ulewnych deszczach wszystkie zmienia się w morze błota. Trudno w tym znaleźć ślady i tropy. Montalbano początkowo podąża zdradą, ale jak się okazuje świat jest dużo bardziej zły, pełen korupcji, łapówek, oszustw podatkowych, prania pieniędzy, porachunków mafijnych, kłamstwa i wszelkiego rodzaju brudu. Trudno się w tym połapać i komisarz ze współpracownikami musi bardzo się natrudzić, żeby odnaleźć prawdziwy powód strzału w plecy.

Bardzo mocną stroną powieści Andrea Camilleri’ego jest jedzenie, klimat sycylijskich posiłków, knajpek pełnych tubylców. Tutaj jest tego znacznie mniej. Montalbano podczas tego śledztwa zniechęcony jest też do jedzenia.

To chyba najcięższa i najbardziej mroczna z powieści o komisarzu z Sycylii. To nie znaczy, że nie wciąga, bo jest jak bagno: wchodzisz i już po tobie. Zasysa i nie liczy się, że jest noc, a rano do pracy. Nie możesz odłożyć książki.

Lubię ten styl prowadzenia akcji, powolny, myślący, bez dzikiego biegania i strzelania. Po prostu biorę książkę do ręki i poddaje się jej bez reszty.