Mrok kroczy przez las

Za co najbardziej lubicie kryminały? Za zagadkę, napięcie czy raczej za niepokojący klimat, który sprawia, że chcecie jak najszybciej poznać zakończenie?

Ja najbardziej lubię je za to, że potrafią wciągnąć mnie w historię tak mocno, że zaczynam podejrzewać każdego bohatera, analizować każde słowo i szukać wskazówek tam, gdzie wcale ich nie ma…

Ale lubię też, kiedy oprócz samej zagadki kryminalnej dostaję jeszcze atmosferę, tajemnicę i poczucie, że za pozornie spokojnym światem bohaterów kryje się coś znacznie mroczniejszego. I dokładnie z takim kryminałem spotkałam się w przypadku lektury książki „Mrok kroczy przez las”!

„Mrok kroczy przez las” to książka dla tych, którzy lubią kryminały z mocnym, gęstym klimatem, tajemnicą małej społeczności i odrobiną grozy. Dla czytelników, którzy uwielbiają, kiedy śledztwo prowadzi nie tylko do kolejnych odpowiedzi, ale przede wszystkim do jeszcze większej liczby pytań.

W ciągu jednego dnia w lasach Nässjö zostają odnalezione ciało zamordowanego nastolatka i utopiony ogier. Dwa pozornie niezwiązane ze sobą wydarzenia stają się początkiem historii, w której nic nie jest takie, jak się początkowo wydaje…

Do miejscowości Ormaryd przybywa Alexander Stenborg, były komendant policji ze Sztokholmu, który wraz z żoną Sofią próbuje rozpocząć nowe życie. Szybko jednak okazuje się, że idylliczna wieś skrywa znacznie więcej, niż można było przypuszczać.

Na kartach tej książki kryminalna zagadka przeplata się z osobistą historią Sofii i Alexandra. Oboje przywożą ze sobą bagaż doświadczeń i nierozwiązanych spraw, ale szybko okazuje się, że wioska Ormaryd również skrywa swoje demony. Rodzinne tajemnice, przemilczane wydarzenia i niedopowiedzenia sprawiają, że przeszłość zaczyna upominać się o swoje.

Mieszkańcy wioski nie zamierzają jednak odkrywać wszystkich kart. Każdy coś wie, każdy coś pamięta, ale niewielu chce mówić.

Mała, zamknięta społeczność, las pełen tajemnic, rodzinne sekrety, wiara w istoty, których istnienia nie sposób racjonalnie wyjaśnić… Autorzy bardzo umiejętnie zatarli granicę między tym, co realne, a tym, w co wierzą ludzie.

„Mrok kroczy przez las” to nie jest tylko kryminalna zagadka. To opowieść o winie, pamięci, rodzinnych tajemnicach, wierze i strachu, który potrafi przejąć kontrolę nad człowiekiem. Im bardziej zagłębiamy się w tę historię, tym więcej pojawia się pytań. A odpowiedzi? Te niekoniecznie przynoszą rozwiązanie…

Skandynawskie kryminały lubię przede wszystkim za ich mroczny klimat, gdzie surowa natura potęguje poczucie osamotnienia i staje się dla bohaterów równie niebezpieczna, co sam morderca. W powieści Monsa i Karoliny Kallentoft tytuł nie pozostawia wątpliwości — tu „Mrok kroczy przez las” i bezlitośnie wlewa się do życia bohaterów, odbierając im poczucie bezpieczeństwa.

Bo w smalandzkich lasach dochodzi do kilku brutalnych zbrodni, a dla Alexandra, nowego komendanta lokalnej policji, sprawa ta jest jednocześnie sprawdzianem, jak i wyzwaniem. Dla jego ciężarnej żony, znudzonej siedzeniem w domu, jest natomiast iskrą, która rozpala niezdrową ciekawość i powoli, ale nieubłaganie wciąga ją w sam środek koszmaru.

W tej opowieści równie istotny jak prowadzone śledztwo jest wątek osobisty Sofii i Alexandra. Ich przeszłość, demony, które przybyły wraz z nimi ze Sztokholmu, ale i te, które zawsze tu były, ukryte w rodzinnych tajemnicach. A lokalna społeczność, choć wiele wie, nie jest skora do ujawniania swoich sekretów. Szczególnie tajemnicza, ekscentryczna, może nawet trochę szalona Naemi sprawia wrażenie osoby, która wie więcej, niż mówi.

Autorzy budują tym razem klimat nie na słynnym skandynawskim mrozie i scenerii pokrytej śniegiem, bo akcja rozgrywa się w środku lata, a na czymś, co wywołuje jeszcze większy chłód w sercu i dreszcze przebiegające po karku. Wprowadzają do powieści istoty z dawnych wierzeń, mroczne, żarłoczne, brutalne i bezwzględne. Wierzcie mi, że wyobraźnia zaczyna tu pracować na najwyższych obrotach, a mrok z lasu wydaje się pukać prosto w Wasze drzwi.

I ta granica między realistycznym kryminałem a sugestią czegoś symbolicznego i niemal nadprzyrodzonego zafascynowała mnie najbardziej. Dawne wierzenia dodają tej historii baśniowego tonu, ale jest to baśń bardzo mroczna. Niektóre sceny zdecydowanie nie są przeznaczone dla wrażliwych czytelników, jednak nie miałam wrażenia, że autorzy szafują makabrą. Brutalność pozostaje spójna z ciężką atmosferą opowieści. Cieszę się natomiast, że finał nie poszedł w jeszcze bardziej drastycznym kierunku.

To jeden z tych kryminałów, w których napięcie buduje się powoli, a atmosfera jest równie ważna jak samo śledztwo. Mnie pochłonął bez reszty! Tylko nie wybierajcie się potem samotnie do lasu. A jeśli musicie, to sprawdźcie, czy macie zasięg.