Na jagody

„Tuż nad Bugiem, z lewej strony,

Stoi wielki bór zielony.

Noc go kryje skrzydłem kruczem,

Świt otwiera srebrnym kluczem,

A zachodu łuna złota

Zatrzaskuje jasne wrota”.

Jak uczyć dzieci zachwytu nad literaturą? Jak pokazać piękno języka polskiego? Zawsze się nad tym zastanawiam. Co mnie ukształtowało, że tak bardzo lubię czytać i spijam każde świadomie dobrane, literackie słowo niczym miór?

Może tym sposobem jest sięganie po klasykę literatury? Osłuchanie z pięknym językiem: przenośnie i porównania, metafory, dawne formy - całość tworzy wspaniałą mieszankę, okraszoną pięknymi ilustracjami. Jako dziecko słuchałam wierszy Jana Braechwy, Juliana Tuwima, a także Marii Konopnickiej. Dzisiaj sięgam po jej książkę „Na jagody” z klimatycznymi ilustracjami Katarzyny Minasowicz wydaną przez @wydawnictwo_kropka. Znana wielu wierszowana baśń ukazała się po raz pierwszy w 1903 roku.

Uwielbiam wracać do książek z dzieciństwa i ta jest jedną z nich. Wiem, że dzieci lubią słuchać wierszy - rytmicznie wypowiadane słowa układają się w muzykę, w magiczną opowieść o Janku, który w lesie podczas wyprawy na jagody spotyka Jagodowego Króla, panny Borówczanki i królewiczów. Dziwy go otaczają, świat przyrody ożywa w oczach dziecka, wokół dzieją się cuda.

Czytajmy dzieciom wiersze, te dobre, wartościowe, które zapisały się w historii literatury i do których możemy wciąż wracać, gdyż ich bogactwo języka i piękno opowieści trwa i może oczarować następne pokolenia.