Na tej ziemi

Wszystko zaczyna się od pogrzebu. Od ciszy, która zapada po śmierci dziadka Ernsta, i od spotkania, które jest czymś więcej niż rodzinnym obowiązkiem. Rhea, Miriam i Joel, wraz z matką Alice, stają w jednym miejscu i czasie, nie wiedząc jeszcze, że właśnie otwiera się przed nimi opowieść znacznie większa niż ich własne życia. To punkt wyjścia powieści, ale też symbol końca jednego porządku i początku długiej, rozgałęzionej historii o pamięci, dziedziczeniu i konsekwencjach wyborów, których sens często ujawnia się dopiero po latach.

Autor prowadzi czytelnika przez dekady i miasta od Silkeborga lat 60., przez Hamburg, Nowy Jork po 11 września, współczesną Kopenhagę, aż po wizję roku 2036. Miłość, która rodzi się na początku tej drogi, nie znika. Zmienia formy i powraca w kolejnych pokoleniach. Autor pokazuje, jak losy ludzi splatają się mimo braku świadomości tych powiązań oraz jak historia prywatna wchodzi w dialog z historią świata.

Pierwsza część książki nie wciągnęła mnie. Czytałam ją raczej z obowiązku. Szczególnie nużące okazały się wątki związane z bankami i finansami, które spowalniały akcję i oddalały mnie od bohaterów. Dopiero druga część powieści naprawdę mnie porwała. Historia nabiera tam tempa, postacie stają się bliższe, a wcześniejsze wydarzenia zaczynają mieć sens. Książka robi się bardziej emocjonalna, a jej rozmach obejmujący kilka pokoleń i możliwą przyszłość zaczyna działać na wyobraźnię.

„Na tej ziemi” to powieść wymagająca cierpliwości, ale wynagradzająca ją w drugiej połowie. Nie jest to lektura łatwa ani lekka, za to skłania do refleksji nad tym, jak bardzo nasze życie jest związane z przeszłością i jak daleko sięgają skutki decyzji podejmowanych tu i teraz.

„Na tej ziemi” to pokaźnych rozmiarów książka o ludzkich losach, napisana w filozoficznym tonie, z nawiązaniem do konsumpcyjnego wykorzystywania natury. Porusza problematykę aktualną dla współczesnego świata, ukazując prawa nim rządzące.

Na początku w książce poznajemy trójkę rodzeństwa, u których zauważamy trudności z tworzeniem głębszych relacji, duże skupienie na swoich potrzebach, zagubienie. Ich życie jest puste i jak dla mnie zwyczajnie smutne. Refleksja przychodzi po kolejnych trzech, z pozoru zupełnie niezwiązanych ze sobą historiach. Lubię zajrzeć do przeszłości, ale intryguje mnie też czyjąś wizję przyszłości, a w książce mamy rok 2036.

W czasie lektury czuć skandynawską melancholię, surowość. Wszystko spowite jest lekko depresyjnym nastrojem, a mnogość światopoglądowych rozważań może potęgować znużenie. Jest to powieść dla wytrwałych, którzy chcą zrozumieć przesłanie autora, mają w sobie cierpliwość i czas. Przedstawiona w powieści nierozerwalna zależność pomiędzy ludźmi a przyrodą, przypomina nam, że nasze dobra, to z czego korzystamy pochodzi z natury, że tak wiele z niej czerpiemy, a mało o nią dbamy.