Najlepsze miasto świata

Bez wątpienia w książce zaczytują się historycy i architekci. Zapewne i pasjonaci poruszający się w tych dwóch dziedzinach. A może i wierni fani stolicy. W każdym razie, te osoby miałyby coś mądrego do przekazania, porównałyby z innymi publikacjami, ustosunkowały się do zawartych tez. Ja nie jestem w żadnej z tych grup, historii znam zawstydzająco mało, o architekturze wiem nic, w stolicy właściwie nie byłam. Napiszę zatem totalnie obiektywnie, jako laik. Po pierwsze, książka uwodzi samym wydaniem. Piękna obwoluta, fajne ułożenie i szata graficzna rozdziałów, zdjęcia. Całość po prostu ładnie wygląda. Po drugie, autor. Odjechany sam w sobie, dla mnie z wpisów na Instagramie, wywiadów, pozytywny oryginał, rewelacyjna osobowość. Pisał to swoje dzieło lat kilka, nie wiedział czy ktoś to przeczyta a tu zaraz dodruk. Ale myślę, że taka nagroda spotyka tylko pasjonatów. Zasłużenie. Po trzecie, nie jest to łatwa lektura. Mnóstwo nazwisk i nazw nie czyni czytania lekkim, bardziej z tych wymagających koncentracji i spokoju. Mimo wszystko, chce się kontynuować, chce się wracać, chce się wiedzieć więcej. Co do samej treści. Jak wspomniałam, nie mnie ją oceniać. Mogę tylko napisać, że podziwiam, osoby mające wiedzę, dążące do tej wiedzy, umiejące ją przekazać. Po tej książce, może mogłabym ją nazwać kompendium?, widać, że autor to wszystko ma. Zarzuca nas informacjami, staje się naszym przewodnikiem po historii miasta. Pisze o odbudowie Warszawy i konsekwentnie się tego trzyma. Myślę, że to też jest sztuką. Nie popadać w patos czasu powojennego, tylko trzymać się tematu.

Jeszcze jedno. Wszyscy wiemy, że Warszawa ucierpiała. Widzieliśmy wiele zdjęć, filmów itp. Ale książka jest tak obrazowo napisana, tak zajmująco, że podczas czytania uzmysławiamy sobie wiele oczywistych spraw. Kto odbudował to miasto, skąd materiały, co zrobiono z gruzami. Przecież tam ani rąk do pracy, ani wody, prądu, środków transportu... I pierwsze, najważniejsze pytanie się nasuwa "od czego zacząć to przedsięwziecie".

Polecam, nie musicie być znawcami tematu, wystarczy, że macie w sobie ciekawość i chęć poznawania. Im więcej książki za nami, tym jakby bliżej naszych realiów. Czasy i ludzie inni, środki i technologie także a i tak przy planowniu przestrzennym teoria jakby z praktyką się rozmija. Każdy chce dobrze a wychodzi jak zawsze.