Nie w szczepionkę

Wokół najnowszej książki autorstwa Jakuba Nowaka pt. „Nie w szczepionkę”, wydanej nakładem @wydawnictwo_powergraph, zrobiło się głośno w mediach społecznościowych - i słusznie! Autor zabiera Nas bowiem w literacką podróż do nieodległej przeszłości i serwuje opowieść tak gęstą od nagromadzonych wątków, że czytelnikom momentami trudno złapać oddech.

Duszne od wszechobecnej betonozy, sierpniowe lato, podobne do wielu innych, a jednak różne. Atmosfera lat 90-tych minionego stulecia. Młodzi ludzie, jak zwykle o tej porze roku, przejmują kontrolę nad miastem. Zalegają na ławkach, trzepakach i skwerach. Wśród nich jest Mikołaj, Monika i ta „nowa”, świeży powiew młodości w okolicy, czyli Patrycja. O ich losach, w sposób ciekawy, choć po trosze również przejmujący opowiada Nam narrator tej historii.

Jest też druga, współczesna odsłona tej opowieści. To losy Siwej, wokalistki punkowego zespołu, która z dnia na dzień musi rozstać się z kapelą. Jej historia zaczyna się tam, gdzie pozostałych, ale skrywa tajemnice, o których Nasza dorosła już bohaterka milczy od dziesiątek lat. Te dwie perspektywy narracyjne przenikają się, zazębiają, a momentami kompletnie wykluczają, by sprowokować czytelnika do uważnej lektury, bo na taką właśnie zasługuje powieść „Nie w szczepionkę”.

Mnóstwo w tej prozie przemocy, ciemnych interesów (w tym z udziałem kleru), biedy i powszechnego marazmu. Pobrzmiewa tu echo czasów transformacji ustrojowej i typowego dla tamtego okresu paserstwa. Czytelnicy, których młodość przypadła na te lata, z sentymentem będą czytać o życiu bohaterów, dla których szczytem marzeń są nowe buty, płyta czy kaseta znanego zespołu.

„Nie w szczepionkę” momentami chwyta czytelnika za gardło, przeraża skalą okrucieństwa, a jednocześnie ujmuje prostotą czasów, w których rozgrywa się akcja utworu. To kolejna udana powieść Jakuba Nowaka i pretekst do rozważań nad kondycją psychospołeczną obecnych trzydziesto- i czterdziestolatków.

Polecam, nawet bardzo!