Niewidzialna

Niewidzialna to w pewnym sensie pamiętnik. Autorka opisuje jak choroba Alzheimera postępowała i nadal postępuje u jej mamy. Przedstawia nam to co działo się wcześniej i teraz. I choć motywem przewodnim jest choroba mamy to jednak mam wrażenie, że bardziej autorce chodziło o pokazanie jaką walkę muszą stoczyć najbliżsi, ile kosztuje ich to wysiłku, nerwów i poświęceń, a także przede wszystkim cierpliwości. Autorka nie ubarwia niczego, wręcz przeciwnie. Momentami dosadnie i brutalnie opisuje swój brak opanowania w sytuacjach trudnych w stosunku do mamy. Przez to historia nabiera jeszcze większej autentyczności bowiem pokazuje, że każdy ma swoje granice i nikt nie ma cierpliwości anioła. 

Książka jest też swego rodzaju wyrzuceniem z siebie głęboko skrywanego żalu i poczucia odrzucenia przez matkę w dzieciństwie. Autorka przytaczając różne sytuacje ze swojego życia pokazuje jak brak czułości i zainteresowania ze strony mamy wpłynął na nią, jej życie i wyrażanie przez nią emocji. 

Książka jest krótka, ale w bardzo przyjemny i obrazowy sposób napisana, że ciężko było mi się oderwać. Styl pisania jest bardzo przyjemny, a ilość emocji ogromna. Książka skłania również do refleksji i przemyśleń, zastanowienia się co tak naprawdę w życiu jest ważne i istotne. Uważam, że taką książkę powinno przeczytać jak najwięcej czytelników, bo nigdy nie wiadomo komu z nas przyjdzie się mierzyć z chorobą alzheimera.