Nocny welon

(...) Minęły już cztery lata od śmierci Ksawerego. Wiktoria nadal nie jest w stanie myśleć o sobie jako o wdowie. Zajęta majątkiem i troską o synów nie zauważa, że tuż obok czyjeś serce zaczyna mieć nadzieję na jej uczucie. Czy Wiktoria zdejmie wreszcie czerń i da szansę szczęściu?

"Nocny welon" to już czwarty tom wileńskiej sagi, w której jestem zakochana od samego początku. Autorka potrafi zafascynować czytelnika kunsztem pisarskim, za pomocą którego idealnie wprowadza w atmosferę dawnych lat, oddaje klimat minionej epoki, odkrywając jej uroki i trudy, zadziwiając komplikacjami wynikającymi z konwenansów. Czas, w którym została osadzona opowieść przeplata się z wątkami z przeszłości, w których poznajemy bliżej historię Róży. Daje nam to obraz całości, a wraz z nim ogrom zaskoczenia. Fabuła osnuta aurą tajemniczości, jest tak poprowadzona, że przepłynełam przez nią z lekkością i bez znużenia. Wykreowani bohaterowie to wyraziste, pełnokrwiste postacie, tak jakby byli na wyciągnięcie ręki. Zżyłam się z nimi niesamowicie, szczególnie z Wiktorią, wraz z nią przeżywałam to co aktualnie działo się w jej sercu i w myślach. A działo się nie mało. Natłok emocji nie opuszczał mnie do samego końca. Smutek, z którym przyszło mi kończyć trzeci części, został w pełni ukojony, ale nie zdradzę jak tego autorka dokonała.

Ewa postawiła w tej historii, od pierwszego tomu, na kobiety, na ich siłę i hart ducha nawet w obliczu straty rozdzierającej serce. Przyjaźń, zazdrość, śmierć, trudy życia codziennego. To wszystko nie omija bohaterek sagi wileńskiej, ale radzą sobie tak jak potrafią i idą do przodu , nawet gdy na chwilę trzeba przystanąć i zapłakać.

Jeśli jeszcze nie dane wam było odwiedzić Łempic i Zielnej, to gorąco polecam nadrobienie zaległości. Gwarantuję, że z każdym kolejnym tomem będziecie chcieć coraz więcej.