O sztuce miłości

"O sztuce miłości" to tytuł, który swoje pierwsze wydanie miał w latach 50. XX wieku. Autor podejmuje tu temat miłości, próbując go omówić z wielu stron i choć książka nie jest długa, to bywa treściwa na tyle, że może skłonić do wielu refleksji czy przemyśleń.

Autor tej dysputy natury filozoficznej powołuje się na naukę, psychologię, słynne dzieła oraz dzieli się własnymi przemyśleniami w temacie miłości i sztuki kochania, co ostatecznie daje całkiem zgrabny przegląd tego zagadnienia.

Mówiąc o miłości bardzo często mamy na myśli głównie miłości romantyczną lub wręcz erotyczną, a jej rodzajów jest znacznie więcej, co Fromm w tej książce mocno podkreśla. Oprócz przyjaźni i miłości braterskiej czy religijnej relacji z Bogiem opartej na boskiej miłości autor sporo miejsca poświęcił na miłość rodzicielską, zarówno ze strony matki jak i ojca, no i muszę przyznać, że ta część zainteresowała mnie chyba najbardziej

Z racji tego, że ta książka ma już swoje lata to z zainteresowaniem śledziłam to, co w podejściu do miłości się zmieniło z upływem czasu, ewidentnie do pewnych kwestii współcześnie podchodzi się inaczej, lecz, co zaskakujące, wiele prawd dotyczących miłości jest uniwersalnych i nie zmieniły się tak bardzo, wciąż są aktualne. Bardzo lubię obserwować to, jak zmienia się ogólny pogląd społeczeństwa na różne kwestie, więc z ciekawością szukałam podobieństw i różnic

Choć nie jest to długa książka, to chwile zeszło, zanim ją przeczytałam - z racji tego, że jest mocno filozoficzna i skłaniająca do przemyśleń, to nie leci się z nią do przodu jak z powieścią, ale bardzo się cieszę, że po nią sięgnęłam. Lubię tak podyskutować nad różnymi tematami, a miłości stanowi trzon większości relacji jakie mamy i odgrywa wielką rolę w życiu każdego człowieka, zatem takie tematy wyjątkowo mocno lubię obserwować.

Jeśli ktoś również lubi poobracać jakieś kwestie od strony psychologicznej i filozoficznej, to mogę zachęcić do tego tytułu

Mam wrażenie, że to bardziej książka jak żyć, a nie jak kochać, bo w sumie autor podkreśla, że ta miłość jest wszędzie i w miłości do drugiej osoby, ale też w miłości do pracy i świata.

To co ciekawe to praktyka miłości, autor twierdzi, że powinno się ją ćwiczyć poprzez empatię i zrozumienie innych. Praca nad sobą. autentyczność i zaangażowanie mają jednak sprawić że będziemy szczęśliwi i się z tym w zupełności zgadzam.

Nie jest to typowy poradnik, a bardziej książka filozoficzna, jednak napisana bardzo przystępnie.

Fromm pokazuje, że miłość to nie tylko uczucie, ale świadoma decyzja i postawa życiowa. Jego przesłanie pozostaje aktualne – zwłaszcza w dzisiejszym świecie, gdzie relacje często są powierzchowne i krótkotrwałe.

,,Być samotnym to znaczy być bezradnym, nie móc czynnie zmierzyć się ze światem - rzeczami, ludźmi; to znaczy, że świat może mnie zaatakować, podczas gdy ja nie mogę się bronić. Tak oto samotność staje się źródłem intensywnego lęku."

,,Ta świadomość, że się jest kochanym przez matkę, jest bierna. Nic nie muszę zrobić, żeby być kochanym- miłość matki nie jest obwarowana żadnym warunkiem. Jedyne, co muszę zrobić, to być- być jej dzieckiem".

,,Jeżeli mogę powiedzieć do kogoś: ,,Kocham cię", muszę także umieć temu komuś powiedzieć: ,,Kocham w tobie wszystkich, przez ciebie kocham świat, kocham też w tobie samego siebie".

Naprawdę niesamowita książka, która opowiada o wszelkich rodzajach miłości, nie tylko tej intymnej. Mamy tu rozwinięte rozumowanie na temat miłości własnej, rodzicielskiej od strony matki i ojca, oraz ogólnej. Dużo stron poświęcił również samotności poszczególnych osób. Wierzy i opiera swoją wiedzę na różnych konkretach tłumacząc, że człowiek jest zwierzęciem stadnym i tylko ten, który ma kogoś bliskiego, bez względu na to kim ta osoba miałaby do niego być, to zawsze będzie czuł się bezpieczny. Uważa, że osoba samotna, czyli żyjąca w pojedynkę z reguły jest poddana na wszelkie wpływy. Nie ma bowiem tego motoru napędowego wewnątrz siebie, by zrobić coś dla kogoś, gdyż nikogo nie ma. Traci zatem chęci nawet na swoje życie, dlatego też często dochodzi wtedy do odebrania go sobie. Swoje tezy opiera na poczynaniach Freuda z którym często się nie zgadzał, gdyż uważa, że każda epoka miała prawo rozumować miłość na innych poziomach. Kiedyś liczył się szacunek i bogactwo. Im wyższy poziom majątku, tym ludzie bardziej do siebie lgnęli. Później chodziło o poważanie bycia twardym. Im gorszy był charakter, bardziej samczy, tym kobiety uważały, że czeka ich przy kimś takim bezpieczny świat, że zawsze ją obrobi, dlatego rozpieszczały ich najróżniejszymi daniami. Obecnie liczy się człowiek mądry i dobry. Im więcej potrafi czynić dobrych rzeczy, tym kobieta wierzy, że zawsze będzie ją szanował. Już mniej liczy się opinia publiczna, ważne jest ciepło domowego ogniska. Zahacza w tym również o Pismo Święte wzorując swoje przykłady na Adamie i Ewie. Każdą rzecz opisuje nam w możliwie jak najprostszy sposób, więc spokojnie można za nim nadążyć. Myślę, że to bardzo wartościowy poradnik, gdyż pomaga zrozumieć samego siebie i swoje potrzeby. Nakierowuje nas na stan w jakim trwamy i wtedy decyzja należy do nas, czy w nim pozostaniemy, czy zdecydujemy w końcu coś w swoim życiu zmienić. I to tylko na lepsze:-) Bardzo mądra, szczerze polecam:-)