Obrazy z przeszłości

"Nigdy nie jest za wcześnie, by zmienić przeszłość, ani za późno, by zmienić przyszłość".

"Ja nie piję kawy, żeby się obudzić. Budzę się, żeby ją wypić".

To jest tom czwarty, a ja nie czytałam wcześniejszych. Już od początku mamy nawiązanie do innych części, więc czytajcie od pierwszej. Czytałam już książki Mroza, ale nie podejrzewałam go o taki romantyzm. Z pewnych względów czytałam ją trzy dni, ale uwierzcie, że gdyby to ode mnie zależało, to nie odłożyłabym jej póki bym nie skończyła czytać. Tutaj nie było czegoś takiego jak nieciekawość, czy nuda. Ja wręcz połykałam strony i poganiałam wzrok, by jak najszybciej ją czytał, jakbym była uzależniona i musiała przyjąć działkę, bo inaczej oszaleję! Jeszcze nigdy nie reagowałam tak na jego książki, choć faktycznie nigdy się przy nich nie nudziłam. Tutaj wyczułam taką prawdziwość, romantyzm, uczucia, życiowe problemy, konflikty na które jedni pozwalają, ale które mają nadzieję, że nie nadejdą. Ukryte schadzki, mezalians serca i zbrodnia, która bardzo mnie poruszyła. Oczywiście śledztwo z wieloma niewiadomymi, a w późniejszym czasie odkryciami, o których wolałam nie wiedzieć. Tutaj jeśli już szukają jakiś tropów, to robią to dokładnie i sprawdzają każdą możliwą opcję. Głośno gdybają, jak coś nie wiedzą, to pytają i naprawdę działają kompetentnie. Czego więcej chcieć od dobrego kryminału?

Tutaj sprawa będzie dotyczyła zaginięcia pewnej kobiety na ślady której natrafią długo po zniknięciu. Zaczną odkrywać rzeczy, które do niej należały. Trafią na tropy, które powiążą ze sobą i to da nam obraz zbrodni, która nigdy nie miała zostać odkryta. Ja jako matka strasznie ją przeżywałam, odebrałam ją jako niesprawiedliwość i ból, którego straty nie chciałabym nigdy doświadczyć. Niestety nie planowałam się wzruszać, samo jakoś tak wyszło. Zresztą sami przeczytajcie. Ja opisałam wam wszystko, co sama czułam. Jestem jednak świadoma tego, że opowieść podziała tak samo na większość osób...

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją najnowszej książki Remigiusza Mroza Obrazy z przeszłości. Jest to już czwarta część przygód Seweryna Zaorskiego i Kai Burzyńskiej. Podczas sekretnej schadzki w Gałęźniku do uszu dwójki głównych bohaterów docierają dźwięki znajomej piosenki. Okazało się, że w okolicy miejsca ich spotkania porzucony został samochód, a z jego głośników leci jeden z ulubionych utworów Zaorskiego. Dokumenty pozostawione w aucie należą do zaginionej przed dwudziestoma laty mieszkanki Żeromic. Co ciekawe śledczym nie udało się dziewczyny odnaleźć, ani ustalić co się z nią stało. Ślady prowadzą Seweryna i Kaję do kilku innych zbrodni popełnionych przed laty. Co ważne w miejscu każdej z nich pozostawiony został obraz namalowany pędzlem nieznanego twórcy. Dodatkowo na każdym z obrazów znajduje się tajemniczy napis. Czy to wiadomości pozostawione przez sprawcę? Co chce w taki sposób przekazać? Odpowiedzi znajdują się na kartach powieści. Muszę przyznać, że Obrazy z przeszłości zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie. Po zdecydowanie słabszej trzeciej części myślałam, że seria o Zaorskim najlepsze momenty ma już za sobą. Książka zasługuje na uznanie zarówno przez wzgląd na świetną zagadkę kryminalną, jak i ciekawy wątek obyczajowy. Przyznam szczerze, że od początku kibicuję Sewerynowi i Kai i nie mogę przeboleć tego, co autor dla nich przygotował. Mam nadzieję, że w kolejnej części los będzie dla nich bardziej łaskawy. Na uwagę zasługuje pojawienie się nowej postaci - jest to przyjaciółka Burzy, która od początku budziła moje wątpliwości i moim zdaniem jeszcze wiele namiesza w przyszłości. Polecam z czystym sumieniem.

Remigiusz Mróz – specjalista od fenomenalnych serii. Każda z nich ma swój wyjątkowy, niepowtarzalny charakter. Seria z patomorfologiem Sewerynem Zaorskim ma to coś niezwykłego, co sprawia, że jej wymiar jest wręcz mistrzowski. Klimat małej miejscowości, osobowość Zaorskiego i Burzy, to mocne punkty tego cyklu. To, co jeszcze bardziej przykuwa me czytelnicze serce, to kryminalna zagadka uszyta mistrzowską miarą. Wszak to miara mierzona talentem Remigiusza Mroza.

Autor ponownie zaprasza nas do Żeromic. Tę miejscowość próżno szukać na mapie Polski (chyba że szukacie Żeronic), lecz to jedno z najważniejszych miejsc wartych zapisania w atlasie lokalizacji, w których rozgrywają się akcje Najlepszych Interesujących Książek. A Seweryn Zaorski i Kaja Burzyńska to duet, który doskonale wkomponował się w polski kryminał. „Obrazy z przeszłości” to również historia, w której pojawią się ciekawe kompozycje. Te wysłuchać możemy na Spotify, wyszukując „Obrazy z przeszłości”.

Seweryn i Burza nie tylko potrafią rozwiązywać kryminalne zagadki, lecz również mają się ku sobie. Ich romans, potajemne schadzki wnoszą w tę historię sporą dawkę dreszczyku i nutkę napięcia. Zwłaszcza że podczas jednej z nich natrafiają na samochód pozostawiony na polanie. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie odkryto również śladów prowadzących do zaginięcia sprzed dwudziestu lat. Wówczas ślad o jednej z mieszkanek zaginął. Co gorsze, to nie jedyne zaginięcie. Każde następne nawiązywało do tajemniczego obrazu.

Kim jest Cezar? Dokąd poprowadzą nas znaki na obrazie? Jak bardzo przeszłość namiesza w życiu Zaorskiego i Burzyńskiej? Zwłaszcza że wszelkie ślady wskazują na to, że Kaja… Nie, nie mogę Wam tego zdradzić, ponieważ zepsułbym Wam przyjemność czytania. Dodam tylko, że finał zwali Was z nóg, wbije w fotel, zagotuje krew i zmrozi Wasze czytelnicze serce. Jednym słowem – Remigiusz Mróz w doskonałej formie!!!

Jeśli sięgniecie po „Obrazy z przeszłości” to Wasza najbliższa przyszłość będzie prawdziwą czytelniczą ucztą. Każda chwila z najnowszą książką Remigiusza Mroza jest celebracją, której warto się oddać i poddać. A ja żywię ogromną nadzieję, że niebawem wydawca i sam autor podadzą termin premiery kolejnej odsłony z historią Zaorskiego i Burzyńskiej w tle.

Książka „Obrazy z przeszłości” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna