Obsesja i inne formy miłości

Kiedy czytałam tą książkę po prostu płynęłam, płynęłam razem z tekstem. Autorka napisała powieść, która jest poematem. Obyczajówkę pisaną wierszem. To niezwykła hybryda, która wprowadza w trans i nie pozwala od siebie oderwać. Główna bohaterka - Ana, ma nam do zaoferowania cały wachlarz emocji, od pasji po nienawiśc, od głodu rywalizacji po poczucie totalnej porażki. Można by powiedzieć - sama sobie zgotowała ten los, bo kto kazał jej wiązać się z żonatym mężczyzną tym bardziej, że sama wciąż była w dość udanym małżeństwie? Ale właśnie - uczucia czesto nie wybierają, emocje nie są racjonalne, w zakochaniu nie ma miejsca na rozum i jedyne, o czym wtedy myśli człowiek, to właśnie ta druga osoba, dla której stracił głowę. Polecam, spędziłam z nią ciekawą sobotę.

Kolejna świetna książka tej autorki!

Cieszę sie, że w gąszczu tak wielu podobnych do siebie powieści, które znajduje ostatnio w księgarniach trafiłam na „Obsesję” irlandzkiej autorki. To moja pierwsza przygoda z literaturą z wyspy, zaintrygowała mnie - jak pewnie wszystkich czytelników forma i ładunek emocjonalny. To naprawdę poruszająca, chwytająca za serce, za gardło, wzruszająca, smutna, piękna opowieść o emocjach kobiety, która straciła kochanka, a razem z nim marzenia o spełnionej, wymarzonej miłości.

Pokazuje portret kobiety i obłędu w jaki może się wpędzić nie bacząc na okoliczności, w jakich przyszło jej kochać. Książkę nie tylko dobrze się czyta, ale też wpija się gdzieś głęboko pod skórę. Krótkie, urywane zdania jakimi jest napisana uderzają czasem mocniej niż długie, rozwlekłe opisy przeżyć wewnętrznych bohatera.

Urzekła mnie na wielu poziomach, dlatego postanowiłam o niej tu napisać i polecić.

Rzadko mi się zdarza, żeby kilka dni po przeczytaniu wrócić do książki, żeby jeszcze sobie przypomnieć, doczytać i nacieszyć słowem. Sarah Crossan ma ogromny talent pisarski, wielką wyobraźnię, „Obsesja i inne formy miłości” dosłownie kipią prawdziwymi emocjami i choć nie musimy się wcale zgadzać z główną bohaterką - Aną, która nawet czasem drażniła mnie tym jak się zachowuje, to nie można zaprzeczyć, że ma prawo do swoich uczuć i emocji.

Napisana wierszem, a czyta się jak najlepszą powieść. Absolutnie wyjątkowa, a śmiem nawet powiedzieć - wybitna, unikalna historia zakazanej miłości.

Każda powieść jest dla mnie kufrem mojej babci. Zamkniętą walizą, którą decyduję się wyciągnąć z szafy pełnej różnych toreb. Wyciągając ją spod wielu innych, zawsze myślę, co takiego w sobie skrywa i czy znajdę w niej coś, co mnie zachwyci, co sprawi, że moje oczy rozbłysną, a umysł puści cugle i podda się pędowi wyobraźni. Biorąc do ręki powieść, zdaję sobie sprawę, że mierzę się z fikcją (o ile nie jest to biografia, reportaż czy coś podobnego). Ale czasem ta fikcja ma w sobie tak wiele prawdy, że wierzę, że to wszystko mogłoby się rzeczywiście wydarzyć.

„Obsesja i inne formy miłości” Sarah Crossan jest opowieścią o dramacie kobiety. I przypomina nawet dramat w formie, w której została spisana. Akapity układające się w coś na kształt wiersza, bez rymu, pocięte na sceny z różnych momentów życia nadają tempo całej historii. I choć liczy ona niespełna trzysta stron, to uważnego czytelnika jest w stanie mocno przeorać emocjonalnie. Bo to właśnie emocje budują każdy jej akapit.

Odbiorca, który szuka w tej powieści miłosnego trójkąta i związanych z nim wydarzeń, może od razu zrezygnować z czytania. Nie znajdzie tutaj sensacji, spektakularnych scen zazdrości, pikantnego seksu z kochanką i klasycznej nudy domowych pieleszy. Na pierwszy plan wysuwa się cała gama rodzinnych dramatów, z którymi ludzie muszą sobie jakoś radzić. Ana Kelly, główna bohaterka, jako prawniczka wysłuchuje ich codziennie. I codziennie sama widzi w lustrze niezadowoloną z życia, przygnębioną i oszukiwaną kobietę. Choć początkowo nie zdaje sobie z tego sprawy, z czasem prawda dociera także do niej.

Mój stosunek do Any był bardzo ambiwalentny. Z jednej strony doskonale rozumiałam jej rozpacz i próbę odpowiedzenia sobie na fundamentalne pytania dotyczące związku z kochankiem, a z drugiej regularnie ogarniała mnie złość na nią, na jej wieczne niezadowolenie z tego, co miała. A miała – przynajmniej na pozór – wszystko. Ale kiedy emocje opadały, pytałam sama siebie „kim jestem, żeby ją oceniać?”. Tak, Ana wzbudza zdecydowanie skrajne emocje. Przyznaję, że trudno ją zrozumieć, szczególnie, że poznajemy ją właściwie poprzez poszatkowane monologi, z których składa się książka. Jednak gdzieś tam, między wierszami, znajduje się bardzo dużo sensu. To właśnie taki kufer, z którego można powyciągać skarby.

„Obsesja i inne formy miłości” to gorzka historia o braku spełnienia, o kłamstwach i życiu w ułudzie. O pragnieniu bycia kochaną wedle swoich wyobrażeń. O zderzeniu z rzeczywistością i totalnym zagubieniu. To opowieść o kobiecie, która potrzebowała pomocy, ale nikt tego nie widział. Myślę, że to dość ciekawy głos, który dociera głęboko do świadomości czytelnika. Crossan udowadnia, że nie trzeba wielu słów i kilkuset stron, by opowiedzieć o czymś ważnym. Dzisiaj nie jest to wcale takie oczywiste. Polecam.

Historia wypełniona uczuciami, które od miłości coraz bardziej przypominają obsesję. Pełna samotności i rozpaczy, która nie może znaleźć ujścia.

Jeden telefon. To on sprawił, że Ana poczuła, jakby ktoś wyrwał istotną część niej samej. Niedowierzanie i rozpacz zdominowały, a ponowne powrócenie do rzeczywistości stało się niemalże niemożliwe. Jedną nogą tkwiąc w teraźniejszości a jedną w przeszłości Ana opowiada historię swojej miłości. Tajemnicy skrywanej przed światem. Czułości i szczęścia, ale też prób rozstania czy ogromnego bólu po stracie ukochanego.

?Miłość i inne obsesje" to powieść napisana białym wierszem. Są w niej dialogi i opisy czynności, ale dominują uczucia. Narratorem jest Ane, która zwraca się do Connora, a fabuła nie dzieje się na jednej płaszczyźnie czasu. Strona po stronie odkrywamy, jak ich relacja wyglądała oraz jak bohaterka teraz próbuje poradzić sobie z żałobą. Obserwujemy jej sypiące się małżeństwo i bezradność dzieci, które z niezrozumieniem obserwują dziwną relację swoich rodziców. Zaglądamy też do życia Rebekki ? żony Connora, z której nie potrafił zrezygnować ? a relacja między obiema kobietami może budzić niepokój.

Mam słabość do tytułów Sarah Crossan. Działają bardzo mocno na moją wrażliwość i tym razem również tak było. Emocje kłóciły się z moralnością i nie potrafiłam ocenić jednoznacznie zachowań bohaterów. Wiem, że forma tej książki nie każdemu przypadnie do gustu, ale dla tylu intensywnych uczuć zdecydowanie warto spróbować. Nie jest to najlepszy tytuł autorki, ale wciąż dobry, może nawet bardzo dobry, więc będę wyrażać się o nim jedynie z sympatią, ale zdecydowanie należy do grona specyficznych.

przekł. Maria Makuch

Tytuł nominowany do Irish Post Award.