Ocean uczuć T.2 Zaplątane drogi

Czy życie mogło się w końcu ułożyć i po woli pokazywać szczęście? Mogło, ale tak się nie potoczyło. Wyszła za mąż miała córkę, ale na tym wszytsko się kończy. Mąż upodobnił się do jej dziadka z dzieciństwa. Uderza w kieliszek. Jednak ona decyduje się na krok ostateczny - odejście. Wyjeżdża do Australii i tam spotyka swoją mamę. Za chwilę na ziemi toskańskiej pojawia się przystojny mężczyzna.

Muszę przyznać, że jednak ten tom by o wiele ciekawszy niż pierwszy. Mniej przeszłości, więcej teraźniejszości. Problemy jednak te same. Wróciliśmy do przeszłości. Książka jest przyjemniejsza za sprawą wzmożonej liczby dialogów. I zdecydowanie bardziej rozbudowanej akcji. Zadziwiło mnie to, że z tak przyciszonej dziewczyny, będącej przeturbowaną życiem wyglądała w słonecznej Toskanii i otaczała się w gronie tamtejszych mieszkańców. W końcu życie Anny może zacząć się układać.

Sam tom to teraźniejszość jak mówiłam - pełna sytuacji codziennego życia, rodzicielstwa, skupienie się na dziecku w wielu kwestiach. Tym razem akcje opisuje sama Anna!

Język stał się o wiele bardziej przystępny - mniej podniosłego tonu i filozofii. Trud życia przemieniony w początek czegoś nowego z patrzeniem na spokojną przyszłość. W tej części w końcu mamy rozbudowy wątek romansu z czego się bardzo cieszę. W końcu zależało mi na jakimś miłym wątku w oparach smutku.

W książce znajdziemy także piękne obrazy bohaterów!

Główna bohaterka Anna po traumatycznych przeżyciach związanych z nieszczęśliwym związkiem oraz toksycznymi dziadkami, z którymi musiała mieszkać, wyjeżdża ze swoją ukochaną córeczką z Krakowa i odwiedza swoją mamę w Austrii. Tam Anna zaczęła powoli dochodzić do siebie po ciężkich chwilach, a po kilku dniach wraz z bliskimi rozpoczynają spontaniczną podróż do Toskanii.

Anna z każdym dniem odzyskuje spokój i stara się poukładać sobie wszystko w głowie aby móc znów z nadzieją spojrzeć w przyszłość swoją oraz swojej córki. Podjęła bowiem bardzo ważną i słuszną decyzję o rozwodzie z mężem, który jest alkoholikiem i od wielu miesięcy sprawiał jej jedynie ogromny ból. Pobyt w Toskanii bardzo pomaga Annie w odzyskiwaniu szczęścia i uspokojeniu zszarganych nerwów. Szczególnym wsparciem w tych trudnych chwilach są dla młodej kobiety jej bliscy; mama, ojczym, oraz pozostała część rodziny. Urok słonecznej Toskanii, w której się znalazła sprawia, że zaczyna widzieć, jak piękne może być życie, jak wiele cudownych miejsc może jeszcze odkryć, jak bardzo potrafi cieszyć poranny widok z okna na cudowne kolorowe łąki pokryte rosą, czy smakowanie lokalnych włoskich potraw popijanych kieliszkiem wina w upalny wieczór w towarzystwie bliskich.

Pełnia szczęścia ogarnia Annę jednak dopiero wtedy, gdy przez zupełny przypadek poznaje bardzo przystojnego i tajemniczego mężczyznę o imieniu Frederico. Zakochuje się w nim bez pamięci i to zupełnie nieoczekiwanie. I wcale nie możemy się jej dziwić ? Frederico to wspaniały człowiek o wielkim sercu, otulający Annę troską, czułością i miłością, jakiej tak bardzo w życiu jej brakowało.

Wspólnie spędzają razem każdą wolną chwilę i cieszą się sobą zwiedzając magiczną Florencję położoną u stóp Apeninów. Dzięki Federico Anna poznała najpiękniejsze miejsca w tym mieście, ponieważ jako fotograf i miłośnik architektury oraz sztuki mężczyzna znał je doskonale i chętnie pokazał je swojej ukochanej oraz jej córeczce, które były wniebowzięte urokiem tego miasta.

Miłość jak z bajki, o której Anna nie odważyła się nawet marzyć, była jak sen. Tak piękna, że Anna aż nie mogła uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Jednak życie pisze dla nas swój scenariusz, którego nikt nie może przewidzieć. Tak było i tym razem. Na ścieżce miłości tych dwóh cudownych ludzi stają nieoczekiwane kłopoty. I choć para chce spędzić ze sobą resztę życia, los ma dla nich swój plan.

Czy miłość może odmienić ścieżki przeznaczenia? Po przeczytaniu tej lektury każdy z pewnością zada sobie to pytanie. Historia jest niezwykle przejmująca, ponieważ opisuje piękną, romantyczną miłość, ale też ludzkie dramaty, na które nie mamy wpływu, choćbyśmy mieli najlepsze zamiary. Podczas czytania tej książki uroniłam niejedną łzę wzruszenia a także smutku.

Ja uważam, że miłość może odmienić ścieżki przeznaczenia i głęboko wierzę, że los będzie łaskawy dla Anny i Frederico. Polecam książkę całym sercem.

,,Cóż, podjęłam już decyzję i nie chciałam go nigdy więcej ani widzieć, ani słyszeć. Jedyne, czego pragnęłam, to uwolnić się z toksycznego związku, w którym tkwiłam od lat, i zapewnić swojej ukochanej córeczce harmonijne i radosne życie".

Cóż, książka jest bardziej opowiedziana trudami życia, niż szczęściem, które kojarzy się z okładką. Nasza postać nie miała w życiu łatwo i jakby jej nieszczęść jest ciąg dalszy. Spodobało mi się najbardziej to, że o swojej córeczce zawsze wypowiada się z największym uczuciem. Bardzo ją kocha i jest w stanie poświęcić dla niej wszystko. Chce zafundować jej wspaniałą przyszłość, choć chwilowo sama nie widzi jej nawet dla siebie.

Tutaj przerwę, by powiedzieć wam, że cała pozycja wypełniona jest jakby dziwnym spokojem. Chwilami wyczuwa się tutaj bujającą depresję, która nie opuszcza bohaterów. Oni niby się cieszą, ale tylko słowami. W sumie trudno im się dziwić, skoro ich dotychczasowe życie kręciło się wokół przemocy i alkoholu. Teraz chcą mieć ten etap za sobą, dlatego nasza postać zabiera swoją córkę do Austrii. Jest o tyle ciekawie, że reszta despotycznej rodziny nie ma o tym zielonego pojęcia. To jednak nie koniec ich podróży. W innym miejscu w kręgu innej rodziny pozna pewnego mężczyznę, który jest miły nie tylko dla niej, ale i dla Zosi, co ona docenia najbardziej. Jednak jak tytuł sam głosi, drogi te są tak poplątane, że na szlaku ku szczęściu stoi przeszłość tego mężczyzny. Wyjawienie bowiem tajemnicy nie będzie ani proste, ani łatwe. Oj, to były bardzo zaplątane sytuacje. Jak sądzicie, czy naszej postaci dane jest osiągnąć szczęście?

Od tomu pierwszego minął kawałek czasu i to dobrze. Autorka przez ten czas bardzo podszkoliła się w pisaniu. W tomie pierwszym opowieść była bardziej przegadana, jakby nakazująca nam postępować w pewien sposób. Tutaj tego nie ma. Treść zdobią piękne opisy miejsc, gdzie bohaterki przebywają. Widzimy i czujemy ich zachwyt, pragnienie nie tylko bliskości, ale i bezpieczeństwa. Nie mają łatwo, ale gdzieś tam tli się iskierka nadziei. Wspaniała obyczajówka, której odbiór was zaskoczy i wzruszy:-)

Chociaż pierwsza część "Oceanu uczuć" nie do końca do mnie trafiła, to jednak postanowilam dać autorce kolejną szansę i sięgnęłam po drugi tom serii - "Ocean uczuć. Zaplątane drogi".

Tutaj przedstawione są losy Anny, kiedy to była żoną Rafała. Ich małżeństwo zostało zawarte bardziej z rozsądku niż z miłości. Anna bowiem spodziewała się dziecka...

Zosia jest dla Anny całym światem. To dla niej, postanowiła zrezygnować z dotychczasowego życia oraz uwolnić ją od ojca alkoholika i despotycznych pradziadków. Zabiera sześcioletnią Zosię do Austrii.

Ani dziadkowie Anny, ani Rafał nie spodziewają się tego, że dziewczyny nie wrócą już do domu. Że teraz, obie zaczną nowe życie, z dala od trosk i problemów. Z dala od kłótni, zdrad i niepewności. Z dala od awantur i przemocy.

W Austrii, Anna wraz z matką Jadwigą i ojczymem Mateo, postanawiają wyruszyć do Toskanii. Tam Anna ma szansę na wyciszenie i złapanie wiatru w żagle. Na przewartościowanie życia. Na oddech. Tutaj poznaje Frederico, który okazuje się serdecznym przyjacielem Jadwigi i Mateo. Mężczyzna dużo czasu poświęca małej Zosi i Annie. I nie ukrywa swojego zainteresowania tą drugą. Jest pewny, że są sobie przeznaczeni...

Jednak mężczyna skrywa przed nią bolesną tajemnicę. Wie, że jej ujawnienie, może mocno zachwiać uczuciem, które nie tak dawno zaczęło się między nimi rodzić.

Czy Frederico zdecyduje się na wyjawienie swojego sekretu?

Czy Anna osiągnie upragnione szczęście?

"Ocean uczuć. Zaplątane drogi." to książka, która zdecydowanie bardziej trafiła w mój czyleniczy gust. Jest napisana zupełnie inaczej niż pierwszy tom. (Miałam wrażenie, że obie częście zostały napisane przez dwie różne osoby ?)

Przynam szczerze, że pod koniec uroniłam łezkę wzruszenia.

Autorka w doskonały sposób opisała Toskanię. Razem z bohaterami mogłam iść jej ulicami i zwiedzać miejsca, które niejednokrotnie mnie zafascynowały i oczarowały. Niemal cała książka przesiąknięta jest aromatem włoskiej kuchni. A to sprawiło, że wraz z Anną, Zosią, Jadwigą, Mateo i Frederico, z przyjemnością zasiadłabym do wspólnego stołu

Polecam