Odzyskanie

„Alina Majewska nie ma wyjścia, musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, na Ziemiach Odzyskanych. Kiedy historia puka do drzwi, a trudna przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, próbuje z całych sił ułożyć sobie życie w nowym miejscu. Czy odnajdzie spokój i szczęście targana burzliwymi zmianami w powojennej Polsce? Czy osobiste urazy i konflikty rodzinne zostaną zażegnane? Czy w jej życiu znajdzie się miejsce na miłość?”

„Odzyskanie” to powieść, która wywarła na mnie duże wrażenie. Do tej pory nie znałam twórczości autorki, ale po lekturze tej książki, wiem, że muszę wszystko nadrobić. Autorka zawarła w niej historię bardzo prawdziwą, z której wylewają się uczucia oraz emocje. Już po przeczytaniu kilku stron poczułam, jak wiele serca oraz pracy włożyła w tę powieść autorka i dzięki temu raz, dwa pochłonęła mnie fabuła, a co za tym idzie, stałam się niemym bohaterem tej książki. Stałam z boku i milcząc, obserwowałam wszystko to, co zgotował los głównej bohaterce. Jestem pod dużym wrażeniem tego, jak autorce udało się na tych 448 stronach opisać kilkadziesiąt lat z życia jednej rodziny. Jak pokazała nam ich problemy, ich troski oraz zmiany, które zachodziły w nich oraz w kraju. To historia wielowymiarowa, która wielokrotnie chwytała mnie za serce i którą przeżywałam całą sobą. To książka ciężka, miejscami okrutna, ale zdecydowanie dająca nadzieję.

Myślę, że polubicie główną bohaterkę, ja od razu obdarzyłam ją sympatią. Alina to kobieta bardzo silna, która w swoim życiu przeszła naprawdę wiele. Przesiedlenie nie było dla niej łatwe, w nowym miejscu czuła się obco i niekomfortowo, ale z czasem udowodniła sobie i innym, że tylko od nas samych zależy to, gdzie poczujemy się dobrze jak w domu. Oczywiście bohaterów jest dużo więcej, ale nie będę opisywać każdego z nich. Nadmienię tylko, że każdy z nich jest nierozerwalną częścią tej historii, ale to Alina w niej pierwsze skrzypce.

Dużym atutem tej książki jest jej prawdziwość oraz obrazowość. Autorka z łatwością opisała i pokazała mi powojenny Lublin, więc bez problemu znalazłam się z w nim wraz z bohaterami. Razem z nimi uczyłam się w nim mieszkać i razem z nimi przeżywałam ich problemy oraz troski dnia codziennego. Nie każdy autor potrafi to uczynić, ale Annie Robak-Reczek w stu procentach się to udało.

„Odzyskanie” to kawał dobrego obyczaju, który czyta się na jednym wdechu. To książka o odzyskiwaniu własnej tożsamości oraz o nowych początkach, które nie zawsze należą do udanych. To kawał dobrej literatury obok, której nie można przejść obojętnie.

Gorąco polecam!

Alina, po drugiej wojnie światowej, po stracie męża, ucieka z Warszawy do zajmowanego powoli przez Polaków Lubina. Miasta, w którym mieszają się ludzie różnych narodowości. Miasta, do którego, nie z własnej woli, zsyłani są jedni, drudzy zostają z niego wyrzucani. Jak potoczą się losy Aliny i jej rodziny na przestrzeni lat? Czy ludziom uda się zadomowić w zupełnie obcym miejscu? Przeczytajcie.

"Odzyskanie" jest powieścią obyczajowo-rodzinną, dziejącą się na tle historycznych wydarzeń. Najbardziej przywodzi mi na myśl sagę "Spacer aleją róż" Edyty Świętek, choć historia przedstawiona przez Annę Robak-Reczek jest o wiele bardziej okrojona. Główną postacią, i jednocześnie osią wydarzeń jest Alina, to wokół niej dzieje się wszystkie wydarzenia, ona jest łączniczką wszystkich występujących bohaterów i bohaterek, ona też odgrywa w ich życiu ważną rolę. Chyba jedyną sagą rodzinną, którą rzeczywiście polubiłam, była "Saga o Ludziach Lodu" Margit Sandemo. Jednak książkę "Odzyskanie" czytałam z dużym zaciekawieniem, choć wcale nie ze względu na rodzinne losy. Najbardziej interesujące dla mnie było tło historyczne. Autorka dokonała wspaniałej rzeczy, przedstawiając w nim konflikty, uprzedzenia, waśnie, bez przyznawania racji którejkolwiek ze stron, objektywnie, mówiąc o przyczynach, punktach widzenia, emocjach, również tych bardzo negatywnych, występujących po każdej stronie. Nic nigdy nie jest czarno-białe. Akcja Wisła, zbrodnie popełniane przez UPA, jak i przez Polaków na terenie Bieszczad, nie możemy mówić "oni byli źli, nasi mieli rację", bo wszyscy mieli własne motywacje, i wszyscy popełniali zbrodnie nimi się kierując. Ważne, by o historii nie zapomnieć, ale nie może ona stać się determinantem czasów obecnych, ma być nauką a nie źródłem dalszej walki. Nie możemy dawnych żali przerzucać na innych tylko dlatego, że mają takie a nie inne pochodzenie. O tym właśnie mówi nam autorka w swojej powieści. Przełamuje uprzedzenia tworząc związki bohaterów i bohaterek, dla których pochodzenie drugiej osoby jest sprawą drugorzędną. Wśród bohaterów i bohaterek powieści mamy Niemców, Polaków, Rosjan, Ukraińców i Żydów, i łączące je i ich koleje losu. Kolejną rzeczą, o której mowa w książce, jest kruchość ludzkiego życia, przemijanie, upływ czasu, zmiany, jakie nas wraz z nim dotykają. Smutne, acz prawdziwe. Choć pod koniec, prawdę mówiąc, przestałam lubić Alinę, jej postępującą z wiekiem obojętność na świat i innych, z pomocnej i empatycznej stała się zamknięta i zimna. Ważnym, poruszonym w treści aspektem jest aborcja, dokonana tak po prostu, bo Alina nie czuła ani chęci ani potrzeby zostania matką, bez dodatkowych argumentów i bez społecznego moralizowania. Dokładnie tak powinna być traktowana decyzja o aborcji. Jedynym większym minusem książki jest kiepska jej redakcja, dużo literówek, pojawiających się błędów drukarskich.

Książka "Odzyskanie" choć nie zachwyciła mnie główną częścią wydarzeń, jest pierwszą lekturą beletrystyczną, w której udało mi się znaleźć neutralność wobec wydarzeń historycznych. I za to bardzo ją sobie cenię.

Czy polecam? Jak najbardziej. Szczególnie pasjonatom historii, czy to Bieszczad, czy Lubina, którego rozwój na przestrzeni lat został świetnie przedstawiony, czy dziejów Polski od czasu drugiej wojny światowej po lata 90-te. Polecam tą książkę też fanom i fankom rodzinnych sag dziejących się na przestrzeni lat. Książka jest po prostu dobra!

„Odzyskanie” jest powieścią wielowymiarową. Autorka bardzo plastycznie opisała powojenną rzeczywistość na ziemiach odzyskanych. Główna bohaterka Alina wraca do Lubina, małego miasta niby W Polsce, a jednak zupełnie obcego. Wraz z innymi przesiedleńcami próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości i po prostu zacząć żyć.

We wstępie napisałam, że „Odzyskanie” jest wielowymiarowe, ponieważ nie chodzi tylko o odzyskane po wojnie ziemie, ale o powolne odzyskiwanie własnej tożsamości, rodziny, przyjaciół, utartego rytmu życia, które gwałtownie przerwała wojenna zawierucha. Akcja powieści rozpoczyna się tuż po wojnie, a kończy dopiero w 1991 r. więc mamy przekrój przez wszystkie najważniejsze dla Polski zmiany. Zarówno te ustrojowe, jak i towarzyszące im zmiany nastrojów w społeczeństwie.

Powieść pisana jest emocjami, a historia Aliny porusza do głębi. Główna bohaterka jest kobietą bardzo silną i choć wiele przeszła, a w nowej Polsce również nie jest jej łatwo, to nie poddaje się i dzień za dniem udowadnia sobie oraz swoim najbliższym, że można tu stworzyć dom. Początkowo obce, wreszcie staje się własne, niechęć przeradza w przywiązanie.

„Odzyskanie” to kawał dobrego obyczaju osadzonego w powojennych realiach. Ja w Lubinie nigdy nie byłam, ale za sprawą Anny Robak-Reczek przeniosłam się tam wraz z bohaterami. Odczuwałam wraz z nim rozterki i niepewność kolejnego dnia. Chodziłam z Aliną po uliczkach, ale również byłam w odbudowywanej ze zniszczeń Warszawie. Sprawdźcie, bo warto!