Opowiadania odeskie

Jego nazwisko często wymienia się obok Szołochowa. Obaj pisywali opowiadania, kreowali literacką rzeczywistość w oparciu o autobiograficzne przeżycia i byli kochankami tej samej kobiety. Nie sposób jednak porównywać ich twórczości, bo proza autora „Przebudzenia” to jedyna w swoim rodzaju, pełna czarnomorskich krajobrazów literatura, o czym świadczy najlepiej zbiór pt. „Opowiadania odeskie”, który ukazał się nakładem Wydawnictwa SBM, w tłumaczeniu Agnieszki Lubomiry Piotrowskiej.

Próbując dotrzymać kroku bohaterom o często wątpliwym statusie i usposobieniu, zaglądamy do najbardziej niebezpiecznych zakątków Odessy, by przyjrzeć się z bliska szemranym interesom, żydowskim zwyczajom i problemom, z jakimi zmagali się niemal sto lat temu mieszkańcy tych ziem żyjący w zupełnie innej, bezpowrotnie utraconej rzeczywistości.

Babel ma tę niezwykłą umiejętność żonglowania prawdą i fikcją literacką, która pozwala powoływać do życia żydowskich hersztów band i ich rumianolice wybranki przy jednoczesnej trosce o to, by w jego prozie nie zabrakło cząstki osobistych przeżyć i wspomnień z różnych okresów życia. I tak, dzięki tym 18 opowiadaniom możemy poczuć atmosferę międzywojennego sztetlu, wziąć udział w tradycyjnych dla judaizmu obrzędach, a przy tym przeżyć wraz z Naszym narratorem inicjację seksualną, muzyczną i społeczną. Takiego połączenia próżno szukać u innych autorów, bo balansowanie na granicy prawdy i literackiej fikcji Babel opanował niemal do perfekcji.

Zachwycona lokalnym odeskim folklorem, charakterystycznym dla opisywanej w opowiadaniach społeczności żydowskiej, urzeczona bohaterami z pogranicza jawy i snu, zachęcam wszystkich do przeczytania „Opowiadań odeskich”, bo to literatura, która nie ma sobie równych wśród międzywojennych opowiadań twórców z Europy Zachodniej. W niej tkwi cały koloryt i (momentami przerażający) urok tytułowego miasta nad Morzem Czarnym i jego ówczesnych mieszkańców.

Zdecydowanie polecam!