Orbita

Dla mnie w powieści Harvey absolutnie nie ma nic sztampowego i ona jest pod każdym względem inna. Pisarka przeniosła mnie w przestrzeń kosmiczną, gdzie grupka astronautów staje się zarówno badaczami wszechświata, ale także refleksyjnymi obserwatorami ludzkości.

Kluczowym elementem tej historii jest perspektywa, a dokładnie spojrzenie z perspektywy na naszą Ziemię. Cała ta historia opowiedziana jest z niezwykłą czułością, chociaż wiem, że brzmi to nieprawdopodobnie. W moich oczach ta książka ma w sobie coś z wyznania miłości, to jak autorka ukazuje jak widoki na góry, lodowce, oceany i wiele innych oddziałuje na astronautów, jak ich pobudza i gra na czułych stronach duszy dawało mi jakiś metafizyczny spokój.

Książka dotyka dość uniwersalnego uczucia, a mianowicie miłości, ponieważ kosmiczni podróżnicy, otrzymując raporty z Ziemi i właśnie te wieści wywołują refleksyjne myśli na temat tego jak wszystko jest kruche i niestabilne. Pomimo tego, że historia nie jest dynamiczna, u mnie wywołała multum emocji i zmusiła mnie do zastanowienia się, jak to jest być częścią tego świata i sprowokowała mnie do wielu pytań.

Bardzo ciekawie ukazano także zwyczajna ludzką więź, bo pomimo sporej odległości od rodzimej planety astronauci nieprzerwanie czują się jej częścią, która ich inspiruje, zachwyca i daje nadzieję. Co ciekawe ta powieść może uczyć tego jak ważne jest docenianie każdą ulotnej chwili i to nie tylko w obliczu bliskiego zagrożenia.

Co jest jeszcze dla mnie niezwykle ważne to fakt, że „Orbita” absolutnie nic mi nie narzucała, ona mnie prowokowała i zachęcała, ale wszystkie myśli i wnioski były tylko moje i to było świetne.

„Orbita” w moich oczach nie wpisuje się w absolutnie żadne ramy, jestem świadoma, że dla wielu ta książka będzie nudna, ale mnie absolutnie uwiodła. To książka trudna, ale w pełni oddająca emocjonalnie i uczuciowo, ja zupełnie się oddałam tej literackiej medytacji i przyznaję - Było to piękne doświadczenie.