Ostatnie srebrniki

WARTKA AKCJA, ALE…

Akcja powieści nie zasypia. Autor częstuje intrygującymi pomysłami, które przy jednoczesnym zbagatelizowaniu umiarkowanie etapowego rozwoju sytuacji, balansują na granicy wiarygodności. Nie nudziłam się pochłaniając książkę do końca, co trwało krótko ze względu na niewielką objętość publikacji. Trochę jednak kręciłam nosem przyglądając się kolejnym sensacjom, którym przydałoby się nadać bardziej wyrazistego kształtu. Pozazdrościć kreatywności autorowi można, choć nad stylem dopieszczającym całość musiałby jeszcze nieco popracować.

KWESTIA HISTORYCZNA

W towarzystwie tej lektury przenosimy się na przemian w lata 2016-2017, a czasy rzymskich cesarzy. Sprawnie łączy Tadeusz Biedzki przeszłość z teraźniejszością i choć na początku miałam obawy dotyczące przykucia zbyt wielkiej uwagi do detali dziejów z przeszłości, szybko minęły. Tutaj skupianie się wyłącznie na ważnych konkretach wyszło autorowi na dobre. Czym są stare, przynoszące nieszczęście monety? Dlaczego Piłat popełnił samobójstwo? Co się przydarzyło papieżowi Formozusowi?

KIM SĄ BOHATEROWIE?

Nie obyło się bez eksperymentu w przypadku głównych bohaterów, a są nimi… autor i jego żona. Czy to poświęcenie? A może egoizm? Nie rozpatrywałabym intencji autora, który według mnie utorował sobie drogę do wspaniałej przygody i podczas pisania pewnie nieźle się bawił. Trudno więc oceniać mi postaci pod względem osobowości i charakterów, bo nie tak łatwo dopatrzyć się tutaj jakichś cech poza dociekliwością i odwagą ich oboje. Nie przywiązał Tadeusz Biedzki uwagi do kreacji bohaterów, a jednocześnie uniknął ich papierowości, bo przecież pożyczył im twarze i głęboko wierzę w to, że odwaga podróżnika w podobnej, sensacyjnej zagadce pozwoliłaby mu na takie książkowe zachowanie także w rzeczywistości.

PODSUMOWANIE

Intrygująca przygoda z pomysłami, jak głosi okładka, faktycznie podążającymi ścieżkami obieranymi przez Dana Browna. Wartka akcja, „żywi” bohaterowie, ale wszystko wymaga jeszcze doszlifowania - nie pod względem jakości informacji, ale jej przekazu. W rezultacie książkę czyta się szybko, z zainteresowaniem, ale i jednoczesnym powątpiewaniem w autentyczność wydarzeń, której u wspomnianego zagranicznego „kolegi po fachu” się nie dopatrzyłam. „Ostatnie srebrniki” to lektura wartościowa, ale nie obowiązkowa. Czy będziecie z niej usatysfakcjonowani? Wszystko zależy od oczekiwań.

„Ostatnie srebrniki” Tadeusza Biedzkiego, niepozorna książka, która jednak śmiało może rywalizować z popularnymi powieściami Dana Browna. Licząca niewiele ponad 200 stron historia ostatnich srebrników znalezionych w kupionej na targu staroci szkatule, jest o wiele lepiej skonstruowana niż poczytne tomy popularnego autora powieści kryminalno-historycznych. Szybka, trzymająca w napięciu akcja przenosi czytelnika do świata i czasów Poncjusza Piłata i jego rodziny. Czytelnik poznaje jego dom, żonę i synów, a także krótki fragment jego życia zakończonego, według autora powieści, samobójstwem. Na kartach książki Poncjusz Piłat jawi się jako człowiek z krwi i kości, ze swoimi słabostkami, ale także lękami i problemami. Ze starożytności czytelnik bardzo sprawnie przenoszony jest do współczesności, gdzie dwójka bohaterów próbuje ustalić historię monet znalezionych w szkatule. Towarzyszą temu rozliczne przygody, w tym morderstwo, którego stają się przypadkowymi świadkami.

W tej książce jest wszystko czego potrzeba dobremu kryminałowi, skarb, którego pochodzenie przyprawia o dreszcze i gęsią skórkę, naukowcy, którzy badają jego autentyczność, zorganizowana grupa, która chce zdobyć na własność cenne znalezisko i nie cofnie się przed niczym aby dopiąć swego, porwanie, nieuczciwy policjant i zamieszani w to wszystko Polacy. Czyta się naprawdę na jednym wdechu i byłaby to, jak dla mnie, powieść idealna gdyby nie odnośniki do najnowszej historii w tym do niedawnych wydarzeń z historii Polski, które z judaszowymi srebrnikami niewiele mają wspólnego. Mimo to polecam wszystkim miłośnikom powieści Dana Browna. Autorowi udało się uniknąć dłużyzn i wielokrotnych powtórzeń, nie traktuje czytelnika jak niedoinformowanego uczniaka, który jeszcze na dodatek ma trudności ze zrozumieniem i zapamiętaniem przedstawionych faktów. Czytając „Ostatnie srebrniki” czułam się równorzędnym partnerem autora i przyznaję, że w tej roli było mi się bardzo dobrze. Tadeusz Biedzki oferuje nam dobrą zabawę, ale także sporą dawkę wiedzy, czyli to co ja osobiście lubię najbardziej.

Na uwagę zasługuje też okładka książki. Kiedy się jej dokładnie przyjrzymy odkryjemy wszystkie elementy powieści, szkoda tylko, że jest tak mało kolorowa i niepozorna, trudno będzie ją odnaleźć na półkach księgarni.

Polecamy, zespół dobrerecenzje.pl

Książka jest bardzo ciekawa. Powieść czyta się jednym tchem. To ważne w powieściach. W zasadzie jedyne co mnie w książce zadrażniło, to niepasująca do akcji i według mnie wpleciona sztucznie aluzja do aktualnej polityki, tzw. słoń a sprawa polska, czyli strona 46 (zaznaczyłam sobie).

Akcja rozpoczyna się w Nikozji, gdzie para małżeńska kupuje starą szkatułkę, która ponoć przynosi pecha.. W trzy miesiące później ta sama para jest świadkiem brutalnego zabójstwa kapłana w Barcelonie. Co dziwniejsze, zabójstwo to jest zatuszowane. W szkatułce znajdują stare monety, a i zabójstwo nie może im wyjść z głowy. Zgłaszają się więc do specjalistów i sprawa rusza i zatacza coraz szersze kręgi, zło zostaje ruszone, a prawda może kosztować życie ludzkie. Jednocześnie dzięki znawcom małżeństwo zaczyna się dowiadywać coraz więcej na temat szkatułki i monet. Akcja idzie dwutorowo - z jednej strony współczesne wydarzenia, a z drugiej - historia, która źródła swoje czerpie z wydarzeń sprzed 2 tysięcy lat i dotyczy Judasza i Piłata. Szkatułka jest przeklęta, bo każdego jej posiadacza spotyka nieszczęście. Wszystkich tych posiadaczy poznajemy: kupców i papieży, męczenników i męczonych. Rozwiązanie akcji jest totalne i świetnie napisane.

Wyczytałam, że autora porównano do 'Dana Browna'. W sumie autor jest odwrotnością Browna, bo tamten obalał chrześcijaństwo, a Tadeusz Biedzki je ocala. Wydarzenia w książce pokazują, że pomimo rozmaitych życiowych tragedii, wartości takie jak miłość, rodzina, poświęcenie, prawda są ważne, że zło wraca do czyniącego, a zło obraca się przeciwko samemu sobie. Tajne stowarzyszenia, tajemnicze monety, fatum zło przeciwko dobru to ciekawe elementy powieści, które czynią ją pasjonującą. Autor Ma bardzo lekkie pióro i kreśli sceny i bohaterów kilkoma słowami.

Książka wpisuje się w krąg literatury popularnej, ale ciekawej literatury popularnej. Podróże, historia i spiski to coś nowego w naszej powieści popularnej i ja to 'kupuję'. Styl autora mi odpowiada. To miła lektura na niedzielne, zimowe popołudnie.