Pajęcza sieć

„Pajęcza sieć” to tom pierwszy serii o policjantach z Glenmore Park, który był debiutem Mike'a Omera w gatunku kryminału. Na rynku amerykańskim cały cykl pojawił się w 2016 roku, u nas dopiero wydany został po serii z Zoe Bentley, przez co nie da się uciec od porównań. Bo seria o Glenmore Park jest dobra, ale ta o Zoe jest rewelacyjna!

W „Pajęczej sieci” na pochwałę na pewno zasługuje intryga kryminalna – młode kobiety padają ofiarami przestępstw, które nie wyglądają, by miały ze sobą coś wspólnego. Autor sprytnie rozłożył tropy, tak, że kolejne twisty fabularne całkowicie zmieniają spojrzenie na sytuację. Narracja skupiająca się na kilku policjantach i postaciach drugoplanowych również dodaje książce charakteru – czytelnik nie ma czasu na nudę, a i czuje, że dostaje szeroki obraz sprawy. Historia skupia się przede wszystkim na śledztwie, niewiele jest wątków pobocznych, prywatnych, ale mimo to, gdzieś tam przemknęły ciekawe, aktualne tematy – przede wszystkim te dotyczące korzystania z technologii i niebezpieczeństw, na które jesteśmy narażeni. I mimo że w książce nie było aż tak dużego skupienia na psychologii postaci czy aż tak wyraźnego humoru jak w serii o Zoe, to i tak jest to kryminał na wysokim poziomie – wciąga, zajmuje i nie urąga inteligencji czytelnika. Polecam!

"Pajęcza sieć" to najnowsza książka spod pióra Mike Omer'a, którego uwielbiam za serię z Zoe Bentley. Dlatego też, gdy zobaczyłam, że wydany zostanie u nas tom pierwszy jego drugiej serii, nie mogłam się doczekać lektury. Czy było warto?

Glenmore Park i jego tajemnice to początek serii thirllerów. W pierwszej części poznajemy śledczego, Michell'a Lonnie. Do rozwiązania sprawy zabójstw, z pozoru przypadkowych, zostaje przydzielony właśnie on i jego partner. Po niedługim czasie Lonnie orientuje się, że te zbrodnie nie są przypadkowe. Zatem, jak na dobry dreszczowiec, a nawet kryminał przystało, mamy zabójcę seryjnego.

Mężczyzna atakuje przypadkowe kobiety, a przynajmniej tak to wygląda. Co ciekawe, zanim postanowi je zabić, informuje każdą o tym fakcie i o tym, w jaki sposób je będzie mordował. Śledztwo wydaje się stać w miejscu, wszystko się plącze, dowody nie są jednoznaczne, a zabójca urządza sobie grę, w którą nikt nie ma ochoty z nim grać.

A wiecie co jest w tej książce najciekawsze? Zoe Bentley się w niej pojawia. Bohaterka poprzedniej serii zostaje oddelegowana do Glenmore Park by pomóc w schwytaniu mordercy. Zwłaszcza, że ta sprawa zaczyna się odbijać nie tylko na śledczych, ale także na ich życiu prywatnym. Muszą złapać mężczyznę, a nie jest łatwo gdy trup ściele się gęsto...

Jak już wyżej wspomniałam, pojawia się w samym środku akcji Bentley. Bardzo polubiłam tę bohaterkę i cieszę się, że autor postanowił, że nie będzie rozdzielał serii tak mocno i jednak ci bohaterowie będą sobie od jednej do drugiej przeskakiwać. Muszę jednak zaznaczyć w tym miejscu, że Omer zdecydowanie potrafi kreować fantastycznie postacie i każdą darzy się ogromną sympatią, a to powoduje kaca książkowego, bo się zwyczajnie za nimi tęskni.

Cóż mam powiedzieć o klimacie? Jak to u Mike Omer'a. Jest ciężko, duszno, a tempo pędzi i nie ma ochoty zwalniać nawet pod koniec. Osobiście się tego spodziewałam, ale i tak wręcz miałam wrażenie, że wstrzymuję oddech.

Czyli... mamy świetnych bohaterów, mamy zabójcę, śledczych, genialny klimat i poczucie ogromnego niepokoju. Cóż więcej chcieć od thrillera? Polecam!

Ale świetnie mi się ją czytało! Niemal od razu przypadła mi do gustu, bo czytając wyobrażałam sobie, jakbym oglądała ją jako film. Wszystko tak wyraziście opisane, ukazane niemal w trójwymiarze. Do tego te wszechobecny strach, że znajdziemy kolejną z ofiar. Cudowny dreszczy emocji, który pieścił moje wnętrze napawając je coraz to większym strachem. Zakończenia, które nie dawały od razu rozwiązania, a jedynie pogłębiały niewiadomą. Postacie, które jawiły się jako znane nam od dawna. Ich rysopis sprawiał, że miałam ochotę powiedzieć, że je znam. To zadziwiające, taka bliska sercu i jednocześnie z przeświadczeniem, że lepiej, by wszystkie wydarzenia były jak najdalej od nas.

Niezbyt długie rozdziały, które czytało się szybciutko. Praktycznie od początku miałam uczucia, które mówiły, a może jednak? Być może jeśli wystarczająco się wysilę, to odkryję sprawcę przed nimi? No i klopsik, bo tak się nie stało. Im więcej ofiar, tym więcej w mojej głowie narastało pytań. Ciekawiło mnie dlaczego to robił? Czemu nie wystarczyła mu tylko jedna? Czym się kierował? Moja głowa pracowała wraz z bohaterami.

Nierozwiązana zagadka wskakiwała również na prywatne tory. Stawali się nerwowi, wybuchowi, wciąż gdzieś ktoś ginął, a oni zamiast być na bieżąco, wciąż pozostawali daleko w tyle. Zmuszeni poprzez niemoc do pomocy dostają psychologów, by pomogli rozwikłać im coraz bardziej potęgującą się zagadkę. I oczywiście im dalej, tym gorzej...

Wspaniała książka, która niemal zmuszała nasz mózg do rozruchu. Im bardziej policja była bezradna, tym bardziej sami zastanawialiśmy się nad rozwiązaniem zagadki. Cała masa tropów i puste miejsca na ich końcu. Do tego niesamowicie przyjemny styl, taki ciepły i prawdziwy. Przez nią się przepływa, choć potrafi zmęczyć. Tutaj trzeba myśleć, nie wymaga od nas tego książka, tylko my sami. Chcemy im pomóc i pokazać, że jesteśmy od nich lepsi.

Pozycja wywoła dreszcze na skórze, bardzo zaniepokoi i spłata figla. Przybywająca liczna denatów i cała masa rozwiązań, które nie zawsze będą trafione. Wspaniała:-)