Pakt

Bardzo ciężko jest napisać dobry kryminał, który sprawi, że zapomnicie o własnych problemach, a widzieć będziecie jedynie te z którymi borykają się bohaterowie książki. Pani Annie Potyra to się udało. Nie było najmniejszej sceny, która byłaby nudna, czy też nie związana ze sprawą. Ogólnie książkę czytamy jako czas obecny, jednak są przeskoki czasowe do dawniejszych lat w których dochodziło do zbrodni. Okazało się bowiem, że prawdopodobnie sprawca zaginionych osób wciąż morduje od dwudziestu lat. Komisarz spostrzeże tu pewną zależność, którą tutejsza policja przeoczyła. Będzie na nowo rozmawiał z rodzinami ofiar, a my wraz z nimi będziemy je boleśnie przeżywali. Poznamy historię pewnego pałacu, który w swoich gruzach skrywa opowieść pewnej miłości. Następnie odnowiony będzie niemal świadkiem zaginięć. To, co kiedyś znaczyło dla ludzi wiele, teraz będzie tylko bolesnym wspomnieniem. Podobno ziemia przyjmie wszystko, zakryje każde ciało, rozłoży wszystkich kości. Jednak trzeba pamiętać, że by doszło do rozkładu, trzeba odpowiednio głęboko je zakopać...

Śledztwo jest bardzo ciekawe, wciąż natrafiają na nowe tropy. Ślady po zbrodniach odnajdują zwykli ludzie w niecodziennych miejscach. Bardzo mądre postacie, odznaczają się innymi cechami charakteru, przedstawiają inne bolesne historie i bardzo chcą, by ktoś przyniósł im ukojenie. Ja czytałam ją z wielkim przejęciem i wyczekiwaniem rozwiązania zagadki. Za winnych uważałam kilka osób, ale oczywiście nie trafiłam. Dość dziwna i ciekawa zarazem była tu relacja kobiety, która spotykała się z mężczyzną. Na tych spotkaniach on opowiadał jej jak kiedyś mordował ludzi i dlaczego to robił. Każdy tutaj to jego by obstawiał na zabójcę, ale czy to byłoby takie proste? Naprawdę fascynujący kryminał, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Czytałam już jedną książkę autorki ,, Potwory" i równie mocno ją polecam:-)

Ciekawa pozycja, idealna dla fanów tego gatunku.

Nieoczywista fabuła, wyprowadzi niejednego czytelnika na manowce.

To było moje pierwsze spotkanie z autorką i przyznam się szczerze, że naprawdę bardzo udane. Mam małe zastrzeżenia jedynie co do bohaterów, niestety jak dla mnie ich zachowanie czasami były irracjonalne.

Całą lekturę uważam za udaną, napisana świetnym językiem, styl autorki idealnie pasuje do charakteru powieści.

"Pakt" opowiada historią komisarza Adama Lorenza, który postanawia odwiedzić swojego dawnego przyjaciela w starym owianym złą sławą pałacu. Kiedyś w tym miejscu popełniła samobójstwo młoda dziewczyna. W dniu przyjazdu Adama ginie w dziwnych okolicznościach pracownica majątku, młoda Ukrainka. Niestety to dopiero początek. Komisarz postanawia rozpocząć własne dochodzenie. To, co odkryje na zawsze odmieni życie mieszkańców, tego miejsca.

Jeśli poszukujecie lektury pełnej intryg, mocnej, trzymającej w napięciu to "Pakt" jest dla Was.

Może zacznę od tego, że jest to trzeci tom serii. Nie wiem, jak ja to zrobiłam, ale nie zorientowałam się, że zaczynam przygodę od środka. Trochę szkoda, ale jeżeli poprzednie części są tak dobre jak ta, to sobie odbiję.

"Pakt" jest rasowym kryminałem. Akcja zaczyna się już niemalże od pierwszych stron i warto płynie przez całą fabułę. Na próżno tu szukać zbędnych opisów, które spowalniałyby tempo. Dlatego też wcale nie dziwię się, że przeczytałam ją praktycznie na dwa razy. Z łatwością wsiąkłam w świat komisarza Adama Lorenza. Autorka miały dobry pomysł na fabułę i zręcznie go wykorzystała. Wszystkie niedopowiedzenia, niejasności czy zwroty akcji tworzą spójną całość. Echem odzywały się sprawy z przeszłości, co było dodatkowym smaczkiem. Muszę jeszcze wspomnieć o sprawnym podrzucaniu mylnych tropów, które tylko rozbudzały ciekawość i wzmacniały zaangażowanie w lekturę. Dałam się wciągnąć w tę grę i chętnie skuszę się na kolejną rozgrywkę.

„Pakt” to trzeci tom serii pióra Anny Potyry o komisarzu Lorenzie, który, w mojej ocenie, jest całkiem inny niż poprzednie dwa („Pchła” i „Potwory”). Po pierwsza fabuła toczy się w małych, spokojnych Rokitkach, a nie zatłoczonej Warszawie. Tu żyją ludzie, którzy dobrze się znają, a jednak ktoś z nich musi być tym, który popełnił zbrodnię… Po drugie komisarz Lorenz występuje tutaj solo, bez swojej warszawskiej ekipy, a sprawa jest tym bardziej trudna, gdyż zbrodnia została popełniona na terenie posiadłości jego przyjaciela. Komisarz więc ma prawo być rozdartym pomiędzy przyjaźnią a zawodowym i moralnym obowiązkiem… Po trzecie Potyra porusza w tym tomie temat emigrantów z Ukrainy, który teraz jest aktualny, jak chyba jeszcze nigdy wcześniej. Dobrze przedstawia ich sytuację, ich zagmatwanie psychologiczne i warunki życia. Zagadka kryminalna toczy się spokojnie, uwaga skupiona jest na śledztwie, nie ma dygresji. Styl prosty, przez co książkę czyta się szybko i łatwo. Mimo iż tęskniłam za ekipą z Warszawy, to muszę przyznać, że „Pakt” to dobry kryminał. Polecam!

PS. Każdy tom można traktować jako osobną całość, nie jest konieczna znajomość tomów pozostałych.