Pan Lodowego Ogrodu. Tom 4

Popularne przysłowie głosi, iż nie jest ważnym to, jak się zaczyna, ale to, jak się kończy... I niewątpliwie słowa te znajdują swoje potwierdzenie w przypadku finalnej odsłony powieściowego cyklu „Pan Lodowego Ogrodu”, którego czwarty tom wieńczy ów fantastyczną relację w iście spektakularnym stylu. Tyle tylko, że w przypadku dzieła Jarosława Grzędowicza równie udanym był także i początek tej sagi, ale jak wszyscy doskonale wiemy, geniusze pióra tak mają. Tymczasem jednak zapraszam was do poznania recenzji owej, finałowej, czwartej księgi tej serii.

Wojna, koszmar i dramat mieszkańców planety Midgaard trwa w najlepsze. Oto jednak pojawia się grupa śmiałków, którzy pragną położyć - za wszelką cenę, kres temu szaleństwu. Vuko Drakkainen, Filar oraz żołnierze Olafa Fjollsfinna odnieśli właśnie pierwszy sukces, pokonując i powstrzymując szaloną maginię w osobie Czyniącej, czyli pochodzącej z Ziemi Passionarry Callo. To jednak dopiero początek długiej drogi i preludium do kolejnych wyzwań, gdy od podlegli Van Dykenowi Ludzie Węża uprowadzają Filara i następnie uciekają z nim do owianej złą sławą Żarłocznej Góry. Rozpoczyna się czas pogoni, ale też i ostatecznej walki o wolność świata Midgaardu...

Mówiąc kolokwialnie, Jarosław Grzędowicz zdejmuje w tej książce nogę z hamulca, pozwalając tym samym podążać fabularnej relacji z niewyobrażalną prędkością i tym samym absolutnie nieprzewidywalnym obrotem zdarzeń. Tu po prostu wszystkiego jest więcej - począwszy od scen walki, wielkich bitew i pojedynczych konfrontacji za pomocą broni i magii, poprzez brudną i skomplikowaną politykę, a skończywszy na ludzkich namiętnościach, które zazwyczaj nie prowadzą do niczego dobrego. To blisko 900 stron literackiej uczty fantasy i science fiction w jednym, z absolutnie najwyższej półki.

Tradycyjnie już imponującą jest relacja z wydarzeń tej opowieści, która skupia się zarówno na losach Vuko i jego sojuszników, na dramacie uprowadzonego Filara, jak i wreszcie szaleństwie ludzi, którzy uwierzyli w swoją boską moc. To oczywiście tylko część z wątków i fabularnych ścieżek tej historii, która oferuje nam również spojrzenie na politykę i codzienność życia na świecie Midgaardu, konieczność podjęcia przez autochtonów kluczowych wyborów, jak i wreszcie na zwykłe, prawie że ludzkie dramaty z rodziną, miłością i gorzkim losem w tle. Oczywiście całość relacji cechuje jakość, drobiazgowość i wielka inteligencja.

O bohaterach i świecie Midgaardu napisano (w tym mam również małą cegiełkę i ja) zapewne już wszystko. Ze swej strony mogę tylko powiedzieć, że wszyscy bohaterowie - nawet sam Vuko, ale przede wszystkim Filar oraz jakże intrygujący Van Dyken, zmieniają się na naszych oczach w niezwykle ciekawy sposób, czasami dojrzewając, innym razem dostrzegając swoje przeznaczenie, a niekiedy rozumiejąc to, kim się stali i jak wiele utracili ze swojego dawnego życia. To naprawdę interesująca konfrontacja pomiędzy obrazem tych postaci z pierwszego tomu, a tym obecnym...

Midgaard zachwyca nas zaś kolejny raz swoją piękną, ale i zarazem mroczną postacią miejsca, z jednej strony tak bardzo podobnego do naszej Ziemi, ale z drugiej jakże obcego z każdą chwilą coraz większego zagłębiania się w tę rzeczywistość i codzienność życia mieszkańców. Mamy tu również jakże specyficzną magię, nowoczesną technologię i wiarę, która okazuje się być silniejszą od rozumu. I można powiedzieć, że każdy element tej rzeczywistości znajduje się na swoim idealnym miejscu, dzięki czemu możemy się tylko zachwycać podróżą po tej planecie.

Połączenie fantasy z klasycznym science fiction, to kuszące wyzwanie dla wielu autorów, które jednakże rzadko kończy się dobrze. Wyjątkiem w tym względzie jest właśnie niniejsze dzieło Jarosława Grzędowicza, które oferuje nam z jednej strony magię , potwory i charakterystyczne motywy powieściowego fantasy, zaś z drugiej kosmiczny podróże w gwiazdy i osiągnięcia zaawansowanej technologii. Co ważne, na obu polach jest równie barwnie, udanie i satysfakcjonująco dla poszczególnych grup odbiorców, czyli miłośników fantasy oraz sympatyków naukowej fantastyki. To dobry przykład i wzór dla młodych pisarzy, którzy powinno czerpać z niego jak najwięcej.

Powieść „Pan Lodowego Ogrodu. Księga IV”, to gwarancja znakomitej rozrywki, wielkich emocji i niezapomnianych wrażeń, które pozostaną już na zawsze w naszej pamięci. Nie może być inaczej wobec spotkania z jedną z najlepszych odsłon polskiej fantastyki, która w mej ocenie zasługuje nie tylko na docenienie i uznanie, ale również i na zainteresowanie ze strony filmowych i streamingowych potentatów, którzy daliby światu serial godny licznych nagród Emmy. Póki co jednak cieszmy się tym, co mamy, czyli pięknym, nowym wydaniem tego cyklu przez Fabrykę Słów. Cieszmy, czytajmy i polecajmy kolejnym pokoleniom czytelników!