Pan Wielki Problem

„To chwila, której nigdy nie zapomnę. Lecz tylko chwila – i to boli, ta myśl, że będę w jego ramionach, tylko dopóki trwa piosenka.”

Scarlett od najmłodszych lat wiedziała, czego pragnie. Chciała zostać prawniczką tak jak jej ojciec i bracia. Z determinacją i na przekór wszystkiemu i wszystkim osiągnęła to, o czym marzyła. Kobieta nie chciała taryfy ulgowej ani na studiach, ani w pracy, ale to, z jakiej pochodziła rodziny, sprawiało, że ludzie pałali do niej nienawiścią i nie chcieli jej poznawać. Za sprawą ojca Scarlett trafia pod skrzydła Hudsona Rhodesa, jednego z partnerów w kancelarii. Teraz będzie musiała pracować z tym bezdusznym i zimnym, ale jakże diabelnie przystojnym mężczyzną. Scarlett decyduje się stawić czoło wyzwaniu i grać według jego reguł. Ich relacja jest pełna złośliwości, gry pozorów, słownych potyczek, które rozpalają iskry między nimi. Dokąd zaprowadzi ich ta relacja? Czy z wrogów staną się kochankami?

Sięgając po tę książkę byłam pewna, że będzie to lekki, zabawny romans biurowy z prawnikami, który zostanie przyprawiony odrobiną namiętności i pikanterii. Po opisie czułam, że to będzie coś dla mnie. I w połowie tak właśnie było, ale od samego początku wiedziałam, jak to się skończy. Przeczytałam ją w jedno popołudnie, ale czegoś mi w niej zabrakło. Liczyłam na więcej humory, walki między nimi, akcji i jej szalonych zwrotów, może jakiegoś dramatu, głębszej relacji między nimi. Nie była to zła historia, ale liczyłam na coś innego i czuje delikatny niedosyt. Więc jeśli szukacie czegoś prostego, lekkiego i niewymagającego to możecie sięgnąć po tę książkę, by przekonać się, czy wam się spodoba, czy nie.

Alert, uwaga, uwaga! Idealny romans biurowy na letnie wieczory, znaleziony!

Podobało mi się wykreowanie tej dwójki, podobała mi się chemia, która się między nimi tworzyła, podobało mi się, że to on wkręcił się bardziej od początku, dużo rzeczy mi się tutaj podobało!

Jedyne co mogłabym tutaj dodać to trochę więcej jakiś głębszych problemów, zawirowań, czy zwrotów akcji bo tego akurat jak dla mnie zabrało przez co książka nie zaskakuje, jest przewidywalna (ale mimo to dobrze się to czytało). Kolejna sprawa to Hudson:

„Pod tą swoją pochmurną miną i gniewnie zmarszczonymi brwiami jest wielkim, pluszowym miśkiem”. Nie do końca się z tym zgadzam. Dobrze został wykreowany, ale ostatnie co bym mogła o nim napisać to fakt, że był pluszowym miśkiem w środku. Może gdyby autorka trochę bardziej go “rozbudowała” i dodała kilka dobrych rzeczy które zrobił, aby ocieplić jego wizerunek to może i bym się z tym zgodziła :).

No i ostatnie: motyw prawa bardzo mnie zaintrygował, szkoda, że było go tak mało. Mimo wszystko książkę polecam, bawiłam się przy niej super, przyjemne pióro tylko to ułatwiało. No cóż, nie zostaje nic innego jak czekać na więcej książek :).

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.