Panaceum

Roxanne Anderson przez wielu uważana jest za szczęśliwą. Ma w życiu wiele tego, o czym inni mogą tylko pomarzyć. Jest bogata, popularna w szkole, do tego piękna i inteligentna. Jednak nikt tak naprawdę jej nie zna, a ona czuje się bardzo samotna, pomimo że ma wokół siebie wielu ludzi. Na dodatek to nie jej jedyny problem, skrywa tajemnice, które mogłaby wiele zmienić.

Amir Farrel jest czarnoskórym chłopakiem, uczęszczającym na studia. Nie pochodzi z bogatego domu, musi pracować. Nie czuje się akceptowany przez ludzi, z którymi studiuje, nie licząc swojego przyjaciela. Jednak jest coś, co pozwala mu zapomnieć o wszystkim – koszykówka. Doskonale wie, że jest w niej naprawdę dobry, kocha ją i marzy, aby kiedyś zostać zawodnikiem NBA. Pewnego dnia oboje wybierają się na tę samą imprezę. Ona idzie tam, ponieważ zawsze udaje się na takie wydarzenia, on zostaje namówiony przez przyjaciela. Żadne z nich nie wie, jak wiele ona zmieni w ich życiu. On widzi, jak ktoś próbuje ją odurzyć, a później pilnuje, aby nic się nie stało. Ona tak naprawdę nie wie, co się wtedy stało. Pewne zdarzenia sprawiają, że zbliżają się do siebie, choć można by pomyśleć, że nie powinni. Jak potoczy się ta znajomość? Jaką tajemnice skrywa Roxanne? Czy sobie z tym poradzi? Czy Amir spełni swoje marzenia?

Ta książka zdecydowanie mi się podobała i to pod każdym aspektem. Historia, jaką w niej znalazłam była po prostu świetna. Wciągnęła mnie na tyle, że nie mogłam się od niej oderwać praktycznie od samego początku, aż do ostatnich stron. Przeczytałam ją w jeden wieczór (ze znaczącym zarwaniem nocy), a nie należy ona do cienkich, a wręcz przeciwnie ma ponad 500 stron. Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Czytało się ją szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje i to bardzo różnorodne.

Bohaterowie ciekawi, świetnie wykreowani. Oboje bardzo polubiłam i mocno im kibicowałam.

„Panaceum” to książka, która bardzo mi się podobała i z ogromną przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

"Panaceum" Basi Łaszkow @basia.laszkow to debiut literacki z gatunku Young Adult. Nie często sięgam po książki z tego gatunku ponieważ od jakiegoś czasu uważałam, że jestem już na nie za stara? Moją uwagę jednak przyciągnęła minimalistyczna okładka; tytuł, który mógł skrywać ciekawą fabułę i oczywiście najważniejsze, że książkę napisała nasza bookstagramowa koleżanka Jesteście ciekawi moich wrażeń? Zapraszam

Roxanne i Amir, to historia ich obojga i każdego z osobna. Historia dwójki ludzi z zupełnie innych środowisk społecznych i kulturowych. Ona, blondynka z bogatego domu, a on czarnoskóry, nieśmiały chłopak z sąsiedztwa. Na pozór mogłoby się wydawać, że nic ich nie łączy poza wspólnymi zajęciami na uczelni, lecz zdarzają się w życiu sytuacje, których nikt nie jest w stanie przewidzieć. Sytuacje, które ciągną za sobą lawinę zdarzeń, a ta lawina może Cię poparzyć lub dać Ci ukojenie...

Basia Łaszkow zadebiutowała w przepięknym stylu. Opowieść, którą oddała w ręce czytelników jest jak malowana słowami. Dopieszczona w każdym możliwym zdaniu wypowiedzianym przez bohaterów czy każdej podjętej przez nich decyzji. Fabuła w książce jest niespieszna, ale poprowadzona w ciekawy i wciągający sposób. Rozdziały opowiadane są na zmianę raz przez Roxanne, a raz przez Amira co daje nam większy wgląd w ich życie prywatne i dzięki temu możemy również poznać ich myśli czy uczucia, które towarzyszą im w danej sutuacji. Pisarka porusza wiele ciekawych i trudnych zagadnień co nadaje książce jeszcze większej wartości.

Basiu gratuluję Ci z całego serca? Stworzyłaś ponad pięćset stron niesamowitej historii o walce z demonami, odnajdowaniu siebie, swojego miejsca na ziemi i swojego panaceum...

Jeśli lubisz miłosne historie będzie to książka dla Ciebie. Ona dziewczyna z dobrego domu, gwiazda w szkole otoczona wianuszkiem uwielbienia. On zamknięty w sobie starający się nie rzucać w oczy, czarnoskóry koszykarz. Wydawać by się mogło, że są z dwóch różnych światów, a jednak kiedy znajdują się w swojej obecności czują niespodziewany spokój. Ona mimo, że jednak z popularniejszych dziewczyn w szkole, czuje się samotna w tłumie, przelewa swoje myśli na papier i wtedy jest jej łatwiej. On ciągle mający poczucie, że jest gorszy, pomimo że nie ma lepszego od niego na boisku. Wzajemnie dają sobie otuchę, nie muszą nikogo grać i to jest najważniejsze. Jednak dziewczyna wpada w oko bogatemu chłopakowi, który nie cofnie się przed niczym aby ją zdobyć. Czy Roxanne i Amir będą razem? Czy może dziewczyna wybierze bogatszego adoratora? Tego dowiesz się z tej książki.

Ładnie jest tu pokazane drugie dno, czyli to, że być może wydaje nam się, że ktoś jest szczęśliwy, ale tak naprawdę może się mierzyć wewnętrznie z wieloma problemami. Ataki paniki, depresja, czy skrajne poczucie niższości. Nigdy nie wiesz co siedzi w głowie drugiego człowieka, gdy nauczył się perfekcyjnie udawać uśmiech.

Ma się poczucie, że autorka jest młodziutka i dość romantycznie patrzy na świat i obrane cele.