Pani Wiatru

Kolejna książka znakomitego duetu, którą miałam przyjemność przeczytać. Tym razem głównym bohaterem i zarazem narratorem jest 11-letni Tobias Whim, który wraz z wieloma innymi dziećmi zostaje wysłany na całe wakacje poza miasto zniszczone przez niedawno zakończoną wojnę. Chłopiec dźwiga na swych barkach ciężar traumatycznych wspomnień, przez które traci dziecięcą beztroskę i radość z zabawy z rówieśnikami. Niechętnie żegna się z rodzicami na dworcu kolejowym, ale jednocześnie z ulgą opuszcza pokryte kurzem i popiołem miasto. Tobias wraz z grupką innych dzieci trafia do Pogodowa, niewielkiej nadmorskiej wsi. Ma on zamieszkać w domu Lothe - zdystansowanej, surowej, chwilami wręcz oschłej i zgorzkniałej rybaczki ceniącej sobie samotne życie z dala od ludzi. Kobieta wyraźnie daje do zrozumienia, że nie jest zachwycona pomysłem goszczenia u siebie chłopca. Oboje starają się nawiązać pozytywną relację, co nie jest łatwe, szczególnie dla Lothe. Okazuje się, że dawno temu również w Pogodowie inna wojna przerwała czyjeś szczęście, zniszczyła przyjaźń, odebrała komuś życie, a komuś innemu zdrowie i pozostawiła wciąż niezabliźnione rany. Tobias odkrywa smutną przeszłość swojej opiekunki i podejmuje starania, by jej pomóc. Niestety, wszystko idzie nie tak, jak zaplanował i wygląda na to, że jedynie pogorszył sprawę...Czy czas leczy rany? Czy można na nowo zacząć czerpać radość z życia i swojej pasji? Czy możliwe jest przebaczyć sobie? Wspaniała, wzruszająca opowieść przenosząca w inny świat z baśniowymi akcentami, pachnący morzem, wypełniony szumem fal i śmiechem mew. Ilustracje niezrównanej artystki to prawdziwe dzieła sztuki. A wszystko razem czyni książkę cudowną i wciągającą, po której przeczytaniu pozostaje pewna tęsknota, uczucie niedosytu i żalu wynikającego z konieczności rozstania się z tą piękną historią i jej bohaterami.