Papierowy Pałac

Każdy z nas pamięta swoją pierwszą miłość. Najczęściej to pierwsze, nieśmiałe i niewinne uczucie szybko się wypala pozostając mniej lub bardziej sympatycznym wspomnieniem.

Papierowy pałac. Taką nazwę noszą domki letniskowe, do których Elle przyjeżdża od pięćdziesięciu lat. To tu przeżywa wszystko, co najlepsze i najgorsze w jej życiu. To tu wiele lat temu pierwszy raz się zakochuje. To tu zdradza męża.

"To tu nauczyłam się nie liczyć na więcej".

Niech Was nie zwiedzie pozornie prozaiczna fabuła powieści, bo pod powierzchnią kłębią się mroczne tajemnice, trudne rodzinne relacje i traumatyczne przeżycia, które ciągną na dno niczym kamień zawieszony u szyi. Pierwsza miłość, której żar zostaje zduszony wyrzutami sumienia na długie lata nigdy do końca nie wygasa i wybucha z nową siłą. Budzi ekscytację, ale i poczucie winy. Czy Elle zdecyduje się wybrać miłość do mężczyzny, o którym zawsze marzyła, czy zwycięży budowany latami stabilny związek i rodzina?

Autorka daje bohaterce na podjęcie decyzji 24 godziny, które możemy śledzić niemal minuta po minucie. To czas powrotu do bolesnej przeszłości wpływającej destrukcyjnie na całe życie Elle i jej wewnętrznych rozterek. Bo jakąkolwiek decyzję podejmie skrzywdzi kogoś, kogo kocha.

Ta powieść nie porywa wartką akcją, a emocjonalną karuzelą, która rozpędza się w miarę poznawania historii Elle i jej rodziny. Brudne sekrety skrywane w czterech ścianach domu, który dla dziecka powinien być ostoją bezpieczeństwa osaczają i wyniszczają prowadząc do tragedii. Milczenie ofiary przemocy seksualnej podyktowane wstydem, strachem i wyrzutami sumienia rozbrzmiewa w głowie bardziej przeraźliwie, niż najgłośniejszy krzyk.

Jeśli cenicie wnikliwe i autentyczne wejrzenie w relacje międzyludzkie, opisane budzącym emocje pięknym językiem, to ta opowieść będzie dla Was prawdziwą ucztą literacką. Mnie zauroczyła pozostawiając z refleksjami i pytaniami, na które trudno znaleźć jednoznaczne odpowiedzi.

Ta powieść miała wzbudzić emocje. Zmusić do myślenia. Wywołać pytania. I nie dać o sobie zapomnieć. Mimo kontrowersji, miała być piękna.

Nie podobało mi się. Chaos i patologia jaka panowała w tej książce totalnie mnie przerosły. Ciężko mnie zadziwić czy zniesmaczyć, ale to co opisuje autorka i w jaki sposób, wywołało u mnie zdegustowanie. Jest to literatura piękna, która w zamyśle powinna trafić w bardziej wysublimowane gusta, i jak mogę sądzić po ocenach, trafiła. Ale ja, do tej pory nie wiem, co autorka chciała mi przekazać. Ta historia jest do bólu realna, mocna i gruboskórna. Dziwna, nudna i kompletnie  niezrozumiała.

Myślę, że jest to powieść, która podzieli czytelników. Ale na pewno nie pozostanie bez echa.