Pętla

Miałam kiedyś często takie sny - żyłam swoim życiem, trwał banalny dzień jak codzień, ale z czasem jakaś rzecz zaczynała nie pasować do tego obrazu. Np. z otwartej szafki wychodził szczur, a z kolejnej dwa, w następnej było ich już całe stado szamoczących się gryzoni w klatce. Budziłam się potem cała spięta z podskórnego niepokoju. Tak wyglądają wydarzenia w „Pętli”, tylko dodatkowo nie mamy pewności, czy to sny głównego bohatera, przywidzenia, czy jaka cholera. I może mniej w nich napięcia, a więcej znużenia, pogodzenia z tym odmiennym stanem świadomości/rzeczywistości.

Fabuła „Pętli” toczy się powoli, jakby była przytłumiona, otumania czytelnika smutkiem i depresją. Nie uważam, żeby to była zła książka, przynajmniej do momentu, do którego ją doczytałam. Nie czuję, abym miała ochotę na tego typu grozę w aktualnym czasie. Nudziłam się i rozpraszałam, zamiast dryfować z tym nurtem. Nie czułam sensu towarzyszenia dalej bohaterowi, chociaż może właśnie o ten bezsens chodziło. Polecam czytelnikom, którzy nie szukają w horrorach wybuchów i fajerwerków, tylko psychologicznego biczowania.

"Pętla" autorstwa Kamila Staniszka, to dość nieoczywisty horror z dużą domieszką powieści psychologicznej. Starszą tu nie duchy czy upiory, a przeraża koszmar, jaki dzieje się w głowie głównego bohatera.

Rafał, który przeżył zawód miłosny, popada w depresję. Nieszczęśliwy mężczyzna, nie potrafiąc pogodzić się ze swoim losem, próbuje się zabić, ale nie udaje mu się to. Po tym wydarzeniu podejmuje jeszcze jedną próbę poszukiwania sensu życia. Wyjeżdża do swoich dziadków na wieś, do miejsca, w którym jako dziecko spędzał wakacje. Tam ma nadzieję znaleźć spokój i ukoić swoją duszę. Rzeczywistość okaże się jednak zupełnie niezgodna z oczekiwaniami.

Książka nie jest z tych, od których nie można się oderwać. Jej akcja płynie wolno, monotonnie, a wszystko dzieje się w ślimaczym tempie. Nie jest to jednak wada tej powieści. Nieśpiesznie płynący czas, mała wioska, przedziwne wydarzenia - to wszystko sprawia, że książka nabiera tajemniczości i klimatu. Mieszająca się i przenikająca nawzajem przeszłość z teraźniejszością, jak również liczne niedopowiedzenia sprawiają, że nie mamy pojęcia, czy to co się dzieje jest prawdą, czy może tylko wyobraźnią głównego bohatera.

"Pętla" jest mroczna, nieoczywista, tajemnicza, klimatyczna i poruszająca do głębi. Ta książka, choć nie straszy w sposób, w jaki robią to klasyczne horrory, przeraża nieco inaczej, wywołując wewnętrzny niepokój. Polecam!

w „Pętli” poznajemy mężczyznę o złamanym sercu, którego rozpacz jest bezdennie głęboka. Mroczne myśli, niepokoje, rozdarcie i poczucie braku sensu życia towarzyszą od pierwszej strony. Rosną obawy, strach coraz bardziej wyciąga lepkie macki; ból samotności spycha bohatera na krawędź życia, a czytelnika w otchłań wątpliwości. Nieustannie bowiem przyjdzie nam zastanawiać się, gdzie kończy się realizm, a zaczyna obłęd. Co kryje umysł postaci; jakie tajemnice drzemią w przeszłości.

Jest lepko i duszno. Klimat zatęchłej wsi, atmosfera zgubnej drogi, którą kroczy bohater przenika do szpiku kości. Wszystko to plus styl autora, wzbogacony o wyważone nuty pełne ironii i czarnego humoru sprawiają, że „Pętla” jest naprawę dobra w odbiorze.

Może sama fabuła nie zaskakuje, ale z pewnością bogata jest w smaczki. Wspomnienia oraz wyidealizowane obrazy mieszają się z ponurą i brudną częścią powieści. Tym bardziej rzucają się w oczy mechanizmy, które uwypukla autor. Pokazuje jak stan zakochania wpływa na postrzeganie świata przez różowe okulary, a także jak romantyczne dusze mierzą się z rozczarowaniem. Czasem bardzo drastycznie. I tych emocji w powieści Staniszka nie brakuje, więc to lektura, którą, w mojej opinii, warto mieć na uwadze.