Pianissimo

Piszę tę recenzję zaraz po przeczytaniu powieści. Chciałabym przekazać wszystko, co kłębi się w mojej głowie. Agata Suchocka swoją powieścią poruszyła mnie do głębi, jak wirtuoz dotykała każdej struny mojej duszy, wygrywając na niej symfonie żalu, bólu, piętna przeszłości. Historia dwojga ludzi, których połączyła muzyka, naznaczyła problemy dwudziestego pierwszego wieku. W tej powieści mierzącej 239 stron, tkwi kwintesencja życia, miłości do drugiego człowieka i ogrom poświęcenia. Czy zastanawialiście się kiedyś, ile jesteście w stanie dać, drugiemu człowiekowi, tak bezinteresownie , bez żadnych korzyści dla siebie? Myślę, że ta książka da Wam odpowiedź na nurtujące pytania.

Główna bohaterka Irena, której dusza już dawno straciła byt na ziemi wskutek przerażających wydarzeń, spotyka na swojej drodze wycofanego, nieśmiałego 20-latka, który jest nadzieją polskiej pianistyki.  Dla niej jest kimś więcej niż tylko wirtuozem, z którym cisza była wymowną konwersacją, a muzyka płynąca spod jego palców pieściła każdy zakamarek jej kruchego ciała . Był początkiem końca. W końcu mogła poczuć się szczęśliwa.

Agata Suchocka w sposób subtelny połączyła pożądanie z bólem, który głęboko zacietrzewiony, spala człowieka od środka. Namacalnie pokazuje, że po traumie gwałtu ciężko bez pomocy osób z zewnątrz stanąć na nogi. Ofiary okrywają się płaszczem doskonałości, po to, by dać nadzieję bliskim na  dobre zmiany w ich życiu . A potem znienacka przychodzi Ona, myśl o tym, że to już koniec... Ta powieść to nie tylko protest i obrona kobiety, to pokazanie życia w domu dziecka. Autorka pokazała, jak brutalnie młodzi ludzie rzucani są wir wielkiego świata bez przygotowania. I wtedy zaczyna się bieg, kolejny już o życie. Które przytłacza swoim obliczem i miażdży. A wtedy uczestnik tego maratonu, jest cichym obserwatorem otaczającego go świata i  swoich emocji. Nie zapominajmy, że On również potrzebuje wsparcia, pomocnej dłoni i miłości, która rozpali jego serce i  otworzy oczy na świat, którego nie zna. Nie wszyscy muszą krzyczeć, że im jest źle. "Mowa jest srebrem, a milczenie złotem". To poruszająca, pełna refleksji historia, która nie potrzebuje dialogów. Te tematy powinniśmy rozumieć bez zbędnych słów.