Piąta pora roku

"Masz słowa...To siła, przy której żadna przemoc nie ma szans."

"Piąta pora roku" to pierwsza powieść autorki jaką przeczytałam i na pewno nie ostatnia. Nie dlatego jednak iż mi się szalenie podobała, ale dlatego że szanuję przekaz jaki Ali Smith kieruje do czytelnika oraz to jak docenia wartość słowa.

Powieść Ali Smith dzieje się w czasach ostatniej pandemii i tuż po niej. Czytając o tym teraz mam pewne poczucie odrealnienia. Jakby to było dawno temu i czy naprawdę tak jako ludzkość się zachowywaliśmy? Z tamtego okresu zostało mi przekonanie, że inteligencję niczym wirus można przechodzić bezobjawowo... A przecież było też tyle dobrych i drobnych gestów, pomocy płynącej prosto z serca i nadludzkiego wysiłku i pracy służb zdrowia. I to właśnie jej pracownikom Ali Smith oddaje hołd na kartach tej powieści.

Jak ważny jest dla autorki język i słowo dowiedziałam się już na wstępie w kilku słowach od tłumacza Jerzego Kozłowskiego. I to widać w tej powieści. Ali Smith bawi się słowem, jego znaczeniami, pochodzeniem. Jest w tym duży szacunek do czytelnika, jakby często razem z nim prowadziła rozważania i dysputy.

Przypadkowy telefon od dawnej przyjaciółki, w czasach lockdownu, wybudza Sandy z letargu. Zaczyna ona wspominać, zmagać i zastanawiać się nad obecną sytuacją, a także tworzyć odrębną rzeczywistość. Czy opowiedziane przez Sandy historie naprawdę się wydarzyły? Czy są tylko wynikiem samotności tamtych czasów?

Snute przez główną bohaterkę historie są bardzo różnorodne. Może ktoś powie, że to ich plus, że jest między nimi nić powiązania i ja temu nie zaprzeczę. Według mnie jednak jest przez to trochę chaosu, a powieści brak spójności. Nie wszystkie też historie mi się podobały. Ostatniej części mogłoby dla mnie nie być, ale też nie lubię epoki w jakiej jest umiejscowiona.

Choć historia/historie opowiedziane przez autorkę nie padły u mnie na podatny grunt to doceniam styl pisania autorki i jej wielki szacunek do słowa