Pierścień

Louis Wu w dniu swoich dwusetnych urodzin dostaje niezwykłą propozycję. Wraz z lalecznikiem, przedstawicielem niewidzianej od dawna rasy, ma wybrać się w odległą podróż, której cel jest nieznany. Wraz z nim ma podróżować również Mówiący-do-zwierząt, przedstawiciel agresywnej rasy kzinów oraz ludzka kobieta, Teela Brown.

Gdy słyszę o fantastyce naukowej z lat 70. to zwykle mam chwilę wahania. Polskie dzieła z tamtego okresu często są po prostu przestarzałe i trudne w przyswojeniu. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że dobra powieść próbę czasu powinna bez problemu przetrwać, dlatego i tak, i tak zwykle te książki sprawdzam. Nie zmienia to faktu, że sięgając po „Pierścień” spodziewałam się raczej poważnej, nieco cięższej książki. Zwłaszcza że polska oprawa sugeruje intelektualną klasykę SF. I na Merlina, nie mogłam się bardziej mylić.

„Pierścień” Larry’ego Nivena to rozrywkowa i niezbyt militarna space opera, będąca przy okazji powieścią drogi. Napisana w inteligentny i błyskotliwy sposób, ale w żadnym razie nie cieżki i męczący. Autor wyraźnie chciał napisać coś, co będzie po prostu bawić i mimo tego, że od premiery minęło 50 lat, ta książka dalej robi to całkiem nieźle.

Grupa bohaterów jest ciekawa, wyrazista i sympatyczna zarazem. Początkowo miałam wrażenie, że znów weszłam do świata „Mass Effecta”, tylko w formie książki, a nie gry. Zbieranie drużyny nie trwa długo, ale już samo to było po prostu wciągające i zabawne, a to nie zdarza się często. Niven tworzy świetne dialogi i ma po prostu dobre pomysły, np. zastanawia się nad tym, czy… szczęście może być przekazywane genetycznie. Znam sporo powieści, i SF, i fantasy, i z czymś takim jeszcze się nie zetknęłam.

Nie muszę chyba nawet wspominać, że tytułowy Pierścień wszedł do popkultury na stałe. Ba, ma nawet swoją stronę na Wikipedii w trzech językach. To ciekawy koncept, o którym słyszałam wielokrotnie, ale dopóki nie dostałam na skrzynkę e-mail wiadomości o wydaniu kolejnej części cyklu przez wydawnictwo Zysk, nie miałam pojęcia, że ten pomysł stworzył bądź rozpopularyzował właśnie Larry Niven.

Ostatnio narzekałam często na powieści drogi, bo sporo się ich u mnie przewijało. Wydawało mi się, że nie, już nic dobrego w tej kategorii chyba nie znajdę… a tu proszę! Ta space opera dała sobie radę i w tym względzie. Przygody bohaterów wciągają, nie są przedłużane na siłę, a jednocześnie ich droga nie wydaje się być nienaturalnie skrócona. Czyli da się na 420 stronach stworzyć pełną opowieść. Och, współcześni autorzy, uczcie się od takich twórców. Naprawdę, zwykle 800-900 stron nie jest Wam potrzebne.

Oczywiście mijające lata trochę wpłynęły na tę powieść. Na przykład, współcześnie Teela Brown niemal na pewno nie zostałaby skonstruowana w taki sposób, w jaki jest (nie chce zdradzać więcej przez wzgląd na spoilery), aczkolwiek jej kreacja pasuje mi do samego tonu książki. Ponadto autor sięga po nieaktualne dziś hipotezy naukowe, np. dotyczące tego, co znajduje się w centrum galaktyki. Ale to akurat naprawdę nie przeszkadza w czytaniu i w gruncie rzeczy nie ma większego wpływu na fabułę. Po prostu czytelnik musi zawiesić trochę niewiarę i uznać, że w galaktyce Nivena obowiązują takie, a nie inne prawa.

Lata mijają, a „Pierścień” dalej bawi. Jeśli szukacie dobrej, rozrywkowej fantastyki to jest ta książka, po którą musicie sięgnąć. Nawet gdy nie przepadacie za SF to warto dać tej powieści szansę. Bo opisów technologii raczej zbyt wiele tu nie ma, a nawet jeśli są, to w tej książce chodzi o przygodę i drużynę, a nie o dokładne metody działania wynalazków.

Dziś na tapecie klasyka science fiction, o której, przyznaję się bez bicia, nie miałem zielonego pojęcia. Nowe wydanie omawianego dziś tytułu posiada bardzo ładną, wzbudzającą zainteresowanie, twardą oprawę i jedynie wiek "Pierścienia" (prawie 50 lat) trochę mnie zaniepokoił. Jak wszyscy wiemy, nie każdy klasyk zdołał przetrwać pół wieku bez uszczerbku.

Szczęśliwie już pierwsze rozdziały świadczą o tym, że wyobraźni i oryginalności autorowi nie brakowało, a książkę czyta się tak jakby napisana została dosłownie wczoraj. Świat przedstawiony w "Pierścieniu" od samego początku zachwyca różnorodnością ras, galaktyk, zdobyczy technologicznych. Głównymi bohaterami historii są Louis Wu, człowiek - podróżnik mający blisko 200 lat, Teela Brown również przedstawicielka rasy ludzkiej, ale obdarzona nieprawdopodobnym szczęściem, niezwykle inteligentny, a jednocześnie tchórzliwy, dwugłowy lalkarz Nessus oraz kotopodobny wojowniczy i agresywny kzin. Każda z tych postaci jest niezwykłą indywidualnością, ale z różnych względów połączyło ich wspólne zadanie - dotarcie do niezwykłego, nieznanego nikomu obiektu we wszechświecie, sztucznej planety w kształcie pierścienia, która swoim ogromem mogłaby pomieścić miliony innych planet. Kto na niej żyje? Jak możliwe było jej stworzenie? Na te pytania odpowiedzi nie ma, ale na szczęście jest wymieniona grupa śmiałków, która postanowiła zmierzyć się z tą tajemnicą i kryjącą się za nią obcą cywilizacją.

Nie bez powodu "Pierścień" przyrównywany jest do historii ze Śródziemia. Tu również mamy drużynę, i długą drogę w nieznane, a trzonem powieści są relacje jakie panują miedzy bohaterami. Fabuła może nie jest odkrywcza, ale poprowadzona na tyle sprawnie i dynamicznie, że ostatecznie wcale nam nie przeszkadza. Mimo "bajkowego" tematu nie trudno jest zauważyć, że Larry Niven cenił sobie inteligencję czytelników, a swojego dzieła nie kierował do najmłodszych. Odnosi się to zarówno do kontaktów międzyludzkich jakie tu panują, jak i opisów technicznych. A te bywają miejscami dosyć skomplikowane, ale dotyczy to przede wszystkim kwestii dotyczących astronomii i fizyki. Brak innych szczegółów technologicznych sprawia, że fani science fiction mogą czuć lekki niedosyt, ale z drugiej strony możemy cieszyć się z tego, że książka tak dobrze przeżyła te 50 lat.

Podsumowując, mamy do czynienia z prostą, ale nie prostacką historią, wypełnioną bardzo ciekawym światem, postaciami i okraszoną przyjemnym, nie głupim poczuciem humoru. Coś w sam raz na zakończenie tego pięknego lata :)

Pierścień Larry'ego Nivena ma już blisko 50 lat, ale czytając tę książkę ma się wrażenie, jakby czas zupełnie nie imał się tej powieści. Czyta się ją naprawdę lekko i przyjemnie, a autor przez cały czas potrafi zainteresować czytelnika. Jest to powieść pełna przygód, akcji i humoru połączonych z wieloma ciekawymi i interesującymi koncepcjami i przemyśleniami na temat rzeczywistości, które są bodaj jeszcze bardziej aktualne niż 50 lat temu. Zaś bohaterów nie sposób nie polubić, szczególnie ich zwariowanych przygód na dziwnym, ale niezwykłym świecie Pierścienia.

Tytułowy Pierścień od samego początku budzi ogromne zainteresowanie, również u czytelnika. Jest to ogromny obiekt w kształcie pierścienia, poruszający się wokół słońca i zapewniający sztuczną grawitację mniej więcej taką samą jak na Ziemi. Od strony wewnętrznej, czyli skierowanej ku słońcu, ma powierzchnię nadającą się do zamieszkania, która tysiące razy przewyższa obszar naszej planety, a także atmosferę i temperaturę optymalną dla ludzi. Zróżnicowanie na dzień i noc zapewnia zaś wewnętrzny pierścień kwadratów, poruszających się wokół słońca, i połączonych ze sobą cienką, ale bardzo mocną nicią. Natomiast powierzchnia zewnętrzna pochłania aż 40% neutrin, co jest ewenementem w skali całego kosmosu. Nic więc dziwnego, że lalecznicy wysyłają misję, która ma zbadać Pierścień i dowiedzieć się, kto go zbudował. Jest to przemyślana i dopracowana koncepcja świata, która z każdą kolejną informacją nabierała w moich oczach coraz bardziej realnych kształtów. Choć dużo już zostało odkryte, to jeszcze więcej czeka na odkrycie.

W misji zwiadowczej bierze udział czwórka bohaterów: Louis Wu, Teela Brown, Mówiący-do-Zwierząt oraz Nessus. Louis Wu ma dwieście lat, jest zwyczajnym i znudzonym życiem człowiekiem, który pewnego dnia spotyka w dość niecodziennych okolicznościach lalecznika i zostaje zwerbowany do załogi, która ma zbadać Pierścień. Teela Brown jest kobietą, która ma niezwykłe szczęście - nigdy nie została skrzywdzona, ani nic złego jej się nigdy nie stało. I z tego właśnie powodu zostaje kolejnym członkiem załogi. Mówiący-do-Zwierząt należy do razy kzinów i przypomina z wyglądu tygrysa. Jest młodszym dyplomatą, który został specjalnie przeszkolony, aby radzić sobie z innymi gatunkami bez ich zabijania. Wyprawa jest dla niego okazją do zdobycia statku z napędem nadprzestrzennym, dzięki któremu jego lud wygra w końcu wojnę z ludźmi. Natomiast Nessus jest lalecznik i bodaj najbardziej niezwykłą postacią w książce - posiada trzy nogi zakończone kopytami oraz dwie głowy. W opinii swoich pobratymców jest uważany za szalonego, ponieważ wykazuje się nieco większą odwagę niż inni i jest gotowy wyruszyć w podróż do Pierścienia, żeby go zbadać. Czwórka bohaterów ze skrajnie różnymi charakterami i osobowościami, których zachowania są niekiedy przedziwne i absurdalne, ale dzięki temu nie sposób się nudzić. Czekam z niecierpliwością na ich dalsze przygody!

Pierścień jest pierwszym tomem cyklu science-fiction o ogromnym świecie, który ma kształt pierścienia obracającego się wokół słońca. Po blisko 50 latach książka wciąż potrafi zainteresować - pełno w niej przygód, humoru i ciekawych przemyśleń.

hrosskar.blogspot.com

Całość zaczyna się niczym Władca Pierścieni. Urodziny, bohater w sędziwym wieku, wymykający się z własnej imprezy, czekające niezwykłości, przygoda… Sam pierścień, czy może raczej Pierścień, również dobrze do tego wszystkiego pasuje, a i – mniej lub bardziej się ich doszukując – znajdziecie też pewne znajome drobiazgi. Ale przede wszystkim Pierścień to porywająca, autorska fantastyka, w której pisarz bawi się swoją opowieścią, puszcza co chwila oko do czytelników i niczym dziecko rzuca się na głęboką wodę odkrywania niezwykłości, jakie czekają w przestrzeni kosmicznej.