Pies o imieniu Pies

Chyba pierwszy raz w życiu książka dla dzieci mnie przerosła. Bo jak tu połapać się w narracji, gdy pies o imieniu Kot szuka swojego przyjaciela - psa o imieniu Pies, spotykając po drodze kota o imieniu Zając, poznając zająca o imieniu Kot i tak dalej… Bez gwarancji stuprocentowej koncentracji nie sięgajcie nawet po tę historię.

Książka „Pies o imieniu Pies” Przemysława Wechterowicza i Bartosza Minkiewicza bazuje na powtórzeniach - ten pomysł doceniam, zazwyczaj sprawdza się idealnie w literaturze dziecięcej. I nawet zaskakujący zwrot akcji uznaję za ciekawy. Ale połapać się w imionach bohaterów było mi niezwykle ciężko. Moja głowa eksplodowała już na szóstej stronie, moja mina po jej przeczytaniu zapewne to wyrażała.

Mimo wszystko daję tej publikacji ogromny plus z kilku powodów.

Jej ilustracje są fantastyczne, począwszy od sporego formatu po ich szczegółowość. Komiksowa kreska sprawdziła się tu idealnie i chyba większość czytelników zgodzi się ze mną, że gołębie są w niej cichymi bohaterami, kradnąc większość scen. To właśnie jej warstwa wizualna ratuje narracyjny galimatias.

Bardzo podoba mi się również jej przesłanie: potrzeba odnalezienia szczęścia prowadzi nas często do niespodziewanego, ale jakże cennego budowania relacji. A te nieoczekiwane bywają często najistotniejsze. I chociaż w zamierzeniu chaotyczna, jest tak naprawdę ciepłą opowieścią o poszukiwaniu przyjaźni.

Zdecydowanie to historia dla dzieci, które potrzebują czytelniczych wyzwań, gotowych na główkowanie, chętnych do książkowej zabawy.