Plon

Jerzy jest głową rodziny Wojtalów. Wraz z żoną wychowują czwórkę świetnych dzieciaków. Spokojne życie rodziny przerywa nagła śmierć Krzysztofa, najstarszego syna, który stracił życie w dniu swoich osiemnastych urodzin. Wszystko wskazuje na to, że chłopak zmarł wskutek bardzo silnego ataku alergicznego. Podczas kiedy rodzina przechodzi okres żałoby, Monika siedemnastoletnia córka Jerzego i Stefanii zaczyna podejrzewać, że za śmiercią jej brata może kryć się coś bardziej mrocznego. Dramat rodziny wraca rok później kiedy podczas swojej osiemnastki ginie Monika. Tym razem zarówno policja, jak i członkowie rodziny są pewni, że doszło do morderstwa. Wypadki w jakich zginęło rodzeństwo przypominają trudne sytuacje z życia Jerzego. Szybko okazuje się, że odpowiedzi na pytanie, kto stoi za zabójstwem Krzysztofa i Moniki trzeba szukać w dzieciństwie i młodości Jerzego. Dla rodziny rozpoczyna się kolejny wyścig z czasem, a ten leci bardzo szybko. Coraz bardziej zbliżają się osiemnaste urodziny bliźniaków, ostatnich pozostałych przy życiu dzieci Jerzego.

Grzegorz Kopiec zabiera nas prosto do domu pewnej rodziny. Akcja nie zaczyna się jednak od obserwacji rodzinnej sielanki państwa Wojtalów, a od nagłej śmierci ich najstarszego dziecka! Pogrążona w żałobie i zgromadzona na cmentarzu rodzina nie dostrzega nic niezwykłego w śmierci Krzysztofa. Chłopak doznał tragicznego w skutkach i bardzo silnego ataku alergicznego. Jednak głowa rodziny, Jerzy już podczas pogrzebu kątem oka dostrzega pewną niepokojącą postać przyglądającą się uroczystości ze skraju lasu... Owa postać będzie prześladować rodzinę Wojtalów aż do samego finału powieści.

Autor przedstawia nam pogrążoną w żałobie rodzinę. Wrzuca nas wprost do rodzinnego dramatu, a następnie krok po kroku zaczyna udowadniać, że za śmiercią Krzyśka naprawdę czaiło się coś bardzo mrocznego. Jedyną osobą, która wydaje się w to wierzyć jest Monika. Dziewczyna próbuje dociec prawdy, co takiego kryje się za śmiercią jej brata. Szybko jednak mija rok i również ona pada ofiarą tajemniczej osoby, która wydaje się czyhać na każdego członka rodziny.

Tymczasem autor przedstawia nam kolejnego bohatera powieści, który również posiada pewne dosyć istotne umiejętności. Już niedługo losy niepełnosprawnego Tadeusza zaczną się mocno splatać z dramatem rodziny Wojtalów.

"Plon" stanowi naprawdę świetny miks powieści grozy i thrillera! Książka zaczyna się jak rasowy thriller, a z czasem coraz częściej zaczyna puszczać oko w stronę przepełnionego tajemniczymi zjawiskami paranormalnymi horroru! Zagadkowe morderstwa w dniu urodzin, tajemnice z czasów dzieciństwa i młodości Jerzego, coraz częstsze wizje niepełnosprawnego Tadeusza - to one będą stanowiły tutaj świetnie napisany ciąg wydarzeń, który mistrzowsko splecie ze sobą atmosferę grozy i standardowego thrillera.

Autor co jakiś czas wodzi czytelnika za nos i kiedy jesteśmy już pewni, że wiemy jak cała opowieść się zakończy, to nagle pojawia się całkiem inne rozwiązanie.

Powieść Grzegorza Kopca czyta się naprawdę rewelacyjnie! Książka porwie Was od samego początku, a napięcie nie spadnie ani na moment dopóki nie dobrniecie do samego finału! Powiem szczerze, że podczas czytania takie zakończenie przebiegło mi przez myśl! Jak się okazało obstawiałem całkiem trafnie. Cała powieść jest naprawdę bardzo dobrze napisana! Naprawdę trudno się od tej książki oderwać. Wszystkie wątki zarówno dotyczące rodziny Wojtalów, jak i niepełnosprawnego Tadeusza czyta się świetnie! Dodatkowymi smaczkami są wycieczki do przeszłości głowy domu. To tutaj należy szukać wszystkich odpowiedzi.

Czy w książce było cokolwiek, do czego mógłbym się przyczepić? Powieść jest bardzo dobra i aby znaleźć jakieś słabe strony trzeba naprawdę mocno szukać! Nie ma według mnie tutaj żadnych punktów, które negatywnie mogą wpływać na odbiór powieści. Nieco uśmiechu na mojej twarzy powodowały tylko imiona bohaterów książki. Autor za każdym razem kiedy wspomina o Krzysztofie, nazywa go "Krzysiem". Jakoś nie mogę sobie wyobrazić aby osiemnastolatek był nazywany przez kolegów lub rodzeństwo takim zdrobnieniem. Podobnie działał na mnie dobór imion dla rodziców! Mamy tutaj Jerzego i Stefanię - imiona jakimi poszczycić mogą się raczej seniorzy, niż rodzice nastolatków. Wiem - czepiam się! :) Książka była i tak rewelacyjna, a imiona to już rzecz drugorzędna :)

Przenieście się na chwilę do rodzinnego domu Wojtalów. To tutaj już niebawem ktoś zacznie zbierać swój plon!