Po zmroku

„Las to jest żywa istota. Ukrywa tych, którzy o niego dbają, i karze tych, którzy mu szkodzą”.

„Nie wchodź do lasu po zmroku” – to ostrzeżenie znało każde dziecko od kołyski. Miało zapaść głęboko w pamięć i chronić przed nieszczęściem. Tym, którzy nie zdążyli wrócić przed zmrokiem do domu, często nie udało się doczekać kolejnego poranka. Już ten początek skutecznie zachęcił mnie do lektury najnowszego thrillera Bartosza Szczygielskiego.

Poznajemy dziennikarkę Kasandrę Lit – kobietę, która raczej stroni od wychodzenia z domu. Prześladowana przez tajemniczego i nieuchwytnego stalkera oraz naznaczona traumą z przeszłości, funkcjonuje na granicy wytrzymałości. Pewnego dnia jej szef zleca jej napisanie artykułu sponsorowanego o pensjonacie na Mazurach. Kasandra ma przy okazji zrobić rekonesans przed planowaną imprezą integracyjną redakcji. Towarzyszy jej fotoreporterka Monika Wawrzyniak. Na miejscu jednak nic nie układa się zgodnie z planem – nie tylko przez obezwładniający upał, pensjonat Uroczysko będący w remoncie, plagę meszek czy tajemniczy, ciemny las hipnotyzujący Kasandrę. Mroczna okolica przywołuje niechciane wspomnienia, a kolejne tajemnicze wydarzenia sprawiają, że kobieta zaczyna tracić zaufanie do samej siebie…

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Bartosza Szczygielskiego i choć nie spełniło wszystkich moich oczekiwań, oceniam je raczej pozytywnie. Liczyłam na silniejsze emocje – strach, napięcie, bicie serca przy każdej stronie, pospieszne przewracanie kartek i zarwaną noc, byle tylko dotrzeć do finału. Tego niestety nie dostałam, ale nie mogę powiedzieć, że lektura była zła. Polubiłam Kasandrę i jej przyjaciółkę Elę. Podobały mi się nawiązania do historii Mazur, opisy przyrody i wplecione elementy ludowe. Liczyłam jednak na bardziej duszny klimat, większe napięcie i narastające poczucie niepokoju wraz z zapadaniem zmroku. Zachowanie Kasandry momentami wydawało mi się zbyt chaotyczne, a chwilami nawet irracjonalne, co bywało irytujące.

Samo zakończenie – choć miało potencjał – pozostawiło wiele do życzenia. Sprawiało wrażenie pospiesznego i nie do końca spójnego z głównym wątkiem. Brakowało mi logicznego powiązania z tajemniczymi wydarzeniami z fabuły. Krótko mówiąc – rozczarowało mnie. Mimo to uważam, że lektura nie była czasem straconym. To dobra propozycja na szybki reset od codziennych obowiązków. Na plus zasługuje przyjemny, lekki styl autora oraz humor, który przypadł mi do gustu. Choć to thriller, kilka razy szczerze się uśmiałam – zarówno z przemyśleń Kasandry, jak i z jej dialogów z Elą.

Podczas czytania nie odczuwałam silnego lęku – były inne książki, po których nie chciałam sama iść do toalety w nocy. Niemniej przez pewien czas z pewnością dwa razy się zastanowię, zanim wybiorę się do lasu na wieczorny spacer. Zdanie „Nie wchodź do lasu po zmroku” na razie zagnieździło się w mojej głowie.

"Nie wchodź do lasu po zmroku"

Serce mazurskich lasów, teren pełen mrocznych tajemnic i specyficzny pensjonat Uroczysko, należący do tych miejsc, w których człowiek czuje, że coś ewidentnie jest nie tak... i znikający w tajemniczych okolicznościach ludzie. W takie otoczenie udają się dziennikarka Kasandra Lit wraz z fotoreporterką Moniką Wawrzyniak, które mają stworzyć materiał o pensjonacie. Jeszcze nie wiedzą z czym przyjdzie i się zmierzyć...

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, więc wiedziałam czego się spodziewać, a mimo to i tak zostałam zaskoczona. I to pozytywnie!

Lekkość pióra autora, w połączeniu z umiejętnością tworzenia mistycznej aury opisywanych miejsc bardzo przypadła mi do gustu. Do tego ciekawa intryga, zaskakujące zwroty akcji i dobrze budowane napięcie. Zupełnie nie spodziewałam się kierunku, w którym potoczy się fabuła, a to wywoływało moje ciągłe zainteresowanie. Żaden z tworzonych w głowie scenariuszy się nie sprawdził, a zakończenie było bardzo zaskakujące.

Uważam, że książka zasługuje na wyższą średnią ocen, niż obecnie ma na LC. Może nie jest to historia, która na długo zapisze się w mojej pamięci, ale mocno mnie wciągnęła i spędziłam z książką miły, emocjonujący czas, dlatego polecam wszystkim fanom thrillerów.