Polak

Nie spodziewałam się, że znajdę w tej książce tak bardzo dużo siebie i przejrzę niemal jak w lustrze. Analogie oczywiście nie są jednoznaczne i oddane 1 do 1ego, ale wydaje mi się, że autor ma tak przenikliwy umysł potrafiący przeczytać człowieka i wielki talent by go opisać, że nawet opowiadana przez niego historia schodzi na drugi plan. Najważniejsze są jednak emocje i to napięcie, które potrafi stworzyć w pozornie bardzo spokojnej, rozmytej opowieści o dwójce zakochujących się w sobie ludzi. Nie liczcie jednak na klasyczny romans, intrygi, bo choć są tu zdrady, to rzecz opiera się na mądrych dialogach i emocjach. Warto zapoznać się z twórczością tego autora, bo jego pióro jest naprawdę wyjątkowe.

Jednym z bardziej fascynujących aspektów tej książki jest sposób, w jaki autor ukazuje bohaterów i ich wyobrażenia na temat miłości. Ona jest rozbieganą, niezdecydowaną, pełną złości kobietą po 50tce. On statecznym, dojrzałym, fascynującym pianistą po 70tce, który tak zwyczajnie stracił dla niej głowe jak Dante dla swojej Beatrycze. Ten motyw przewija się przez karty tej skromnej, oszczędnej, ale przepięknej opowieści o artyście, który żyje i kocha jak artysta. Ujęła mnie ta książka i na pewno sięgnę po inne tytuły autora.

Przeczytałam ostatnio niezwykłą pozycję. Kameralną. Minimalistyczną. Z pozoru prostą. Jednak te, wydawać by się mogło, konkretne, nieskomplikowane, wręcz wypunktowane (spotkaliście się kiedyś z punktacją wątków w książce??) zdania, naładowane były tak niesłychaną emocjonalnością, że w końcu, w ostatnim rozdziale, który był listem głównej bohaterki do Witolda, tytułowego Polaka, popłakałam się jak dziecko.

Po prostu nie mogłam dłużej.

Nie wytrzymałam tego ogromu uczuć, smutku, które skumulowały się w moim sercu.

Nie płaczę nad książkami.

Nie dla mnie łzy wylewane nad porywami serca, rozbuchanymi romansami, nieszczęśliwą miłością, nie dla mnie wzruszenia przy szczęśliwych zakończeniach.

Owszem, czuję to, jednak tak, wiecie, racjonalnie. Lubię mówić, że dojrzale.

Kiedy jednak mam do czynienia z tym, co ulotne, co nieopisane, a jedynie sczytywane między wierszami, z miłością dojrzałą, nie wprost, a jedynie muśniętą czułym słowem, przypadkowym wręcz gestem, kiedy mam do czynienia z miłością niespełnioną, emocjami, które dopowiadam sobie, których się domyślam - rozsypuję się na kawałki. Wtedy żyję cała sobą historią bohaterów, angażuję się w ich relację niemal fizycznie.

Oto dlaczego „Polak” złamał mi serce, a przy tym, o ironio, bezgranicznie zachwycił.

I zasmucił bezbrzeżnie, owszem.

Dawno bowiem nie przeczytałam nic równie smutnego. Nic równie wysysającego ze mnie energię. Tak mocno pozwoliłam wejść tej dwójce w swoją duszę.

Wspaniała powieść jednego z moich literackich mistrzów.

Skomplikowana w swojej prostocie.

Gejzer emocji w swoim martwym chłodzie.

Pierwsze tegoroczne 10/10.

A teraz muszę odetchnąć…

John Maxwell Coetzee jest pisarzem, którego nie trzeba przedstawiać wytrawnym czytelnikom poszukującym wyjątkowych powieści w mistrzowskim wydaniu. Najnowsza książka autora, która trafia do rąk polskich czytelników, dotyka najczulszych strun naszych emocji. Jej przesłanie, historia mocno uderza pięknem i kolorytem, które przenoszą nas do cudownego świata. „Polak” to powieść, która zasługuje na najwyższe noty, a czyt-NIKowa recenzja jest tego wyrazem.

Sięgając po najnowszą książkę laureata Literackiej Nagrody Nobla, znajdujemy się w Barcelonie. To właśnie tutaj spotyka się Witold, polski pianista i Beatriz, hiszpańska mecenaska sztuki. Wspólnie spędzony wieczór nie zapowiadał tak żywiołowej znajomości. Jednak z czasem Beatriz ulega wdziękowi Witolda. Różnica lat nie staje na przeszkodzie, aby ta znajomość przerodziła się w coś znacznie poważniejszego, głębszego. To uświadamia nam, że na miłość nigdy nie jest za późno, że miłość jest uczuciem, które nie pyta nas o metrykę, lecz otwiera nasze serca. Namiętność, jaka rodzi się między Witoldem i Beatriz jest nie tylko subtelna, lecz sprawia, że iskra ta przelewa się również na nasze czytelnicze serca. Bez wątpienia jest to zasługa pisarza w tworzeniu tak fascynującej historii bogatej barwami miłości, pożądania do… sztuki… .

John Maxwell Coetzee z delikatnością, subtelnością kreśli historię pełną miłości, która nie zna granic, miłości, która zachwyca, pochłania, sprawiając, że świat wokół nas nabiera pięknych barw. „Polak” to bez wątpienia powieść, która chwyta za serce. A styl, w jakim dokonał tego pisarz, zachwyca, pozostawiając w naszej pamięci obrazy, których nie sposób wymazać z naszej pamięci, z naszej czytelniczej wrażliwości. Mógłby godzinami zachwycać się tą historią, mając również świadomość, że w tej recenzji nie zdołam oddać piękna tej historii, mojego zachwytu tą powieścią. Dodam tylko, że Coetzee jest pisarzem niemożliwym do skopiowania, jest autorem, którego pisarska wrażliwość jest darem. I tym właśnie darem autor dzieli się z nami na kartach swej najnowszej książki.

„Polak” to również podróż po najczulszych zakamarkach naszej duszy, naszej wrażliwości. Autor czyni to z subtelnością, dając do myślenia, wskazując to, co w życiu najważniejsze, co oparte jest na miłości i namiętności skrywanej głęboko w naszych sercach. John Maxwell Coetzee z filozoficznym zacięciem dotyka naszej wrażliwości, uczulając nas na to, aby w życiu kierować się wartościami, które swe podłoże znajdują w miłości, pasji oraz namiętności. Z czystym sercem zachęcam Was do lektury tej powieści. Otwórzcie się na historię zapisaną na kartach książki „Polak”. Ta historia to wyjątkowa podróż, budząca nasze uśpione zmysły.

Książka „Polak” ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak