Polakożerca

To książka, która wciąga nie dlatego, że chce szokować, ale dlatego, że pokazuje przerażającą prawdę o człowieku, który przez lata unikał odpowiedzialności za swoje zbrodnie. Autor rekonstruuje losy Ludolfa Alvenslebena nazistowskiego zbrodniarza, bliskiego współpracownika Heinricha Himmlera i robi to z reporterską dokładnością, która momentami aż boli. Czytając, miałam wrażenie, że uczestniczę w śledztwie, które prowadzi przez archiwa, kontynenty i ludzką pamięć, a jednocześnie odsłania mechanizmy zła działające w systemie. Najbardziej poruszające jest to, że historia nie kończy się sprawiedliwością przeciwnie, pokazuje, jak łatwo można było zniknąć i zacząć nowe życie, nawet z taką przeszłością. To nie jest tylko biografia jednego człowieka, ale opowieść o odpowiedzialności, winie i o tym, jak historia potrafi pozostawić niedomknięte rachunki. Książka momentami wywołuje złość, momentami niedowierzanie, a czasem zwyczajny smutek, że pewne rzeczy naprawdę się wydarzyły. Jednocześnie ogromnie doceniam pracę autora widać tu lata dokumentacji i determinacji, żeby dotrzeć do prawdy. Jeśli lubicie reportaże historyczne, które zostają w głowie na długo po przeczytaniu, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Przerażająca lektura o hitlerowskim oprawcy, który z niemiecką precyzją prowadził politykę eksterminacji wobec Polaków i Żydów. Ludolf „Bubi” von Alvensleben mordował dla Himmlera, ale śledząc portret nakreślony piórem Filipa Gańczaka, wyraźnie widać, że sprawiało mu to przyjemność. Jako dowódca Selbstschutzu na Pomorzu stał za dziesiątkami tysięcy egzekucji, co czyni jego późniejsze losy jeszcze bardziej bulwersującymi.

Ale nie to jest chyba najtragiczniejsze w tej historii, lecz fakt, że dzięki sprytowi, kruczkom prawnym, ale także życzliwym mu ludziom, skutecznie uciekł od odpowiedzialności. Ścigały go prokuratury: Polski, RFN, NRD, Związku Sowieckiego, a on ze spokojem najpierw ukrywał się w Europie, a potem udał się do azylu dla hitlerowców w Ameryce Południowej. Otrzymał obywatelstwo argentyńskie i jako obywatel kraju ze słońcem na fladze nie podlegał ekstradycji. Ot, była zbrodnia, ale nie ma kary. Co najistotniejsze – na emigracji wcale nie krył się ze swoimi poglądami, wręcz odwrotnie.

Znacie pewnie postać słynnego łowcy zbrodniarzy Szymona Wiesenthala. Nawet on zjadł zęby na „Bubim”. Cóż, sprawiedliwość w tym wypadku przegrała, a Ludolf dożył swoich dni w Argentynie. Umiera 1 kwietnia 1970 roku na raka płuc, a jak podaje francuski dziennik „Le Républicain Lorrain”, trumna spowita była czerwoną flagą ze swastyką. Umiera wierny swoim ideałom, a śmierć uprzedziła organy ścigania.

Filip Gańczak z benedyktyńską cierpliwością prowadził dziennikarskie śledztwo, docierając do najdrobniejszych śladów pozostawionych przez „Polakożercę”. Kilka lat w archiwach doprowadziło do rekonstrukcji życiorysu „Bubiego”, który – jak się okazało – miał wiele za uszami także w sprawach finansowych i majątkowych. Człowiek o mrocznym charakterze pisał życiorys pełen okrucieństwa, z którego czerpał nieskrywaną satysfakcję.

Wielkim plusem jest dziennikarska żyłka Autora, który w reporterski sposób przedstawił losy von Alvenslebena. Książkę czyta się jak kawał dobrej sensacji. Dobiegając do końca, dopadła mnie myśl o tym, ile jeszcze tajemnic związanych z II wojną światową i hitlerowskimi Niemcami czeka jeszcze na odsłonięcie. To fascynujące.

" [...] Przywódcza warstwa ludności w Polsce powinna, na ile to możliwe, zostać unieszkodliwiona [...]"

 "Polakożerca" autorstwa Filipa Gańczaka, to książka, która naprawdę mną głęboko wstrząsnęła. Nie spodziewałam się, że zbrodniarz wojenny Ludolf-Hermann Emmanuel Georg Kurt Werner von Alvensleben, zwany Bubi, był odpowiedzialny za masowe mordy Polaków, które miały miejsce jesienią 1939 roku, między innymi w mojej ukochanej Bydgoszczy — Dolinie Śmierci. Tam znajdziecie jedną z największych mogił. Jeżeli będziecie kiedyś w tym mieście, polecam odwiedzić to miejsce i pomodlić się za ich dusze. Oni nie zasłużyli na śmierć. 

Ten potwór swoim okrucieństwem, jak pokazuje nam autor, przerażał nawet szefa SS Heinricha Himmlera. Sam Adolf Hitler miał z tym problem. Ludolf był odpowiedzialny za śmierć tysięcy Polaków. Poprzez masowe egzekucje chciał oczyścić Prusy Zachodnie z Polaków. 

Z tej książki dowiedziałam się, do czego pretekstem była "Krwawa niedziela". Do tej pory jestem w szoku. Oprócz tego wstrząsnął mnie fakt, że za swoje zbrodnie nie poniósł żadnej kary. Można powiedzieć, że był "szczęściarzem". Uniknął stryczka. Mam nadzieję, że chociaż po śmierci trafił w odpowiednie dla niego miejsce. 

Nie wiem, jak mógł wieźć normalne żyć z krwią na rękach. A co na to jego rodzina? Czy i ona wybielała jego poczynania?

Filip Gańczak wykonał naprawdę kawał dobrej roboty. Przez kilka lat zbierał materiały, żeby przedstawić nam sylwetkę tego wojennego zbrodniarza. Dzięki ciężkiej pracy autora dowiadujemy się, dlaczego udało mu się uniknąć odpowiedzialności za zbrodnie, które popełnił podczas trwania drugiej wojny światowej. 

Autor ma u mnie plusa, za to, że oprócz samego tekstu znalazłam tutaj fotografie. Dzięki temu mogę się przyjrzeć z bliska temu potworowi i nie muszę tracić czasu na przeszukiwanie internetu. 

Jeżeli tak jak ja, interesujecie się drugą wojną światową, historią i biografiami najbardziej okrutnych hitlerowców, to polecam wam "Polakożercę" autorstwa Filipa Gańczaka.

"Polakożerca” to reportaż, który wciąga od pierwszej strony swoją świadomością historyczną i determinacją autora w dotarciu do faktów.

Autor przedstawia losy człowieka, który miał ogromny wpływ na tragedię tysięcy Polaków, a potem skutecznie uniknął odpowiedzialności. Ludolf „Bubi” von Alvensleben - niemiecki arystokrata i członek SS, który jako dowódca formacji Selbstschutz Westpreußen brał udział w brutalnych czystkach na ziemiach polskich w 1939 roku. To od niego pochodzi przydomek „Polakożerca”, który dobrze oddaje bezwzględność jego działań i wręcz fanatyczną nienawiść do Polaków.

Ksiażka nie ogranicza się do suchego wykładu faktów, lecz stara się zrekonstruować człowieka z krwi i kości, a także z jego motywacjami, środowiskiem i wpływem na otoczenie. Ten reportaż to długoletnie śledztwo dziennikarskie. Autor nie poprzestaje na dostępnych źródłach, zagląda do prywatnych dokumentów, przegląda archiwa w kilku krajach oraz odwiedza miejsca związane z bohaterem, od jego rodzinnego Halle nad Soławą aż po Argentynę, gdzie zbrodniarz żył pod własnym nazwiskiem po wojnie.

Ta publikacja pokazuje, jak trudno było ścigać sprawców po wojnie, jak wiele luk i wykrętów pozwoliło niektórym uniknąć sprawiedliwości. Autor krok po kroku pokazuje, jak człowiek obciążony tak poważnymi zbrodniami zdołał wymknąć się wymiarowi sprawiedliwości, mimo że jego podwładni byli sądzeni w różnych krajach. Nawet wysiłki takich osób jak Szymon Wiesenthal nie doprowadziły do ekstradycji głównego bohatera, co tylko uwypukla tragedię tamtej epoki i trud współczesnej refleksji nad nią.

”Polakożerca” nie jest tylko suchym opisem zbrodniarza i jego ucieczki – to głęboka refleksja nad tym, jak historia zapisuje (lub zaciera) ślady tych, którzy dopuścili się okrucieństw. Książka może być cenna dla miłośników rzetelnych reportaży historycznych.

Niektórzy zabijali bo taki dostali rozkaz i jako żołnierze musieli go wykonać, a niektórzy dla własnej, chorej satysfakcji. Ludolf "Bibi" von Alvensleben należał do tej drugiej kategorii. W imię idei jednego człowieka, który spowodował śmierć wielu niewinnych istnień, pod płaszczykiem dobra swojego narodu i w końcu z pogardą dla drugiego człowieka, zabijał, najczęściej nie bezpośrednio ale to on wydawał rozkazy.

Autor napisał życiorys osoby, która pomimo okrucieństwa i niepodlegających żadnej dyskusji zbrodni dożył wielu lat w spokoju. Śmiejąc się bezczelnie w twarz pokrzywdzonym, przez lata bezskutecznie szukany i na przemian zapominamy.

Człowiek którego celem było pozbycie się jak najwięcej istnień ludzkich, chroniony najpierw przez Himmlera, potem przez politykę,

Książka pokazuje jak polowanie na nazistów okazało się nieskuteczne i to nie z winy poszukujących ale władz, papierologi i chęci ukrycia niewygodnych faktów. Pan Filip musiał się dużo naszukać by napisać tę historię opartą na ogromnej ilości źródeł, za co należą się mu wielkie brawa...a we mnie po lekturze pozostają pytania, jak wielu katom udało się odejść z tego świata bez sprawiedliwego wyroku. Ilu zostało ukrytych przed oczami pokrzywdzonych?

Porażająco smutne to wnioski. Argentyna była schronieniem nie tylko dla niego.

Książka jest napisana w sposób ciekawy, pośrodku znajdziecie wiele zdjęć Ludolfa i nie tylko. Lektura warta poznania, zwłaszcza dla fanów historycznych faktów opartych na dowodach. Polecam.