Porodzina

Świetna! Chwyta od pierwszych stron, nie można przestać czytać. Polecam bardzo:)

Akcja książki dzieje się w miejscowości Lasek, koło Inowrocławia. Pewnego wrześniowego dnia mieszkańcy zdają sobie sprawę, że od kilku dni nie widzieli Natalii Waszyńskiej. Nagle zniknęła. Nie jest to możliwe by ktoś tak nagle rozpłynął się w powietrzu. A już na pewno z całą swoją rodziną. Natalia była piękną kobietą. Jej mąż, Marcin również był eleganckim i przystojnym mężczyzną. Mieli dwójkę dzieci i uchodzili za bogatych ludzi. Dom czysty i wyglądał tak jakby ktoś właśnie wyszedł do pracy i szkoły. Co się z nimi stało? Ktoś ich porwał? Zabił? A może tylko wyjechali na wakacje, nie mówiąc nic nikomu.

Sprawą zajmuje się policjant, Krystian Gruszecki wraz z pewną dziennikarką i znaną psychiatrą. Najpierw sprawdza dom zaginionych i auto, które wciąż stało na ich posiadłości. Później udaje się do miejsca pracy Marcina. Matka Natalii podpowiada mu również, by wypytał o rodzinę Waszyńskich ich sąsiadów z ulicy, u których dzieci często przebywały. Krystian udał się więc do państwa Pająków. Co tam znalazł i dlaczego pan Pająk został aresztowany? Czy w ogóle został słusznie skazany?

Pani Natalia stworzyła świetny i nietypowy kryminał. Zawiera on bowiem elementy domestic noir. Ukazuje wszystko to co dzieje się za zamkniętymi drzwiami domów.

A dzieje się czasami wiele. Autorka porusza temat przemocy fizycznej, ale nie tylko. I to właśnie ten element wzbudził u mnie najwięcej emocji. Biorąc do ręki tę książkę, nie wiedziałam do końca czego po niej się spodziewać. Okazała się świetną lekturą na jeden wieczór. Czyta się ją bardzo szybko i nie pozwala się odłożyć nawet na chwile. Bohaterowie zostali świetnie wykreowani. A napięcie jakie stworzyła autorka jest wyczuwalne i nie opuszcza do ostatniej strony. Książka podzielona jest na cztery rozdziały. W każdym poznajemy nowe osoby.

Jeśli lubicie kryminały, w których jesteście wrzuceni już od pierwszej strony w wir wydarzeń, w których brak jest zbędnych opisów, a zakończenie jednak zaskakuje, to bardzo polecam „Porodzinę”. Książka na pewno dostarczy Wam wielu emocji i nie pozwoli o sobie zapomnieć przez długi czas.

Powieść kryminalna, ale z rodzaju tych, które położymy na półce obok literatury pięknej czy obyczajowej. Z pogłębieniem wielu problemów, dobrze nakreślonymi bohaterami i trafnym odbiciem mechanizmów społecznych. Technicznie zadziwiająco dobra, wizualnie ciesząca oko, a w dodatku potrafiąca przedostać się do wrażliwości czytelnika.

Całość kręci się wokół zniknięcia rodziny. Żony, męża i ich dwójki dzieci. Ludzi pozornie idealnych, którzy w oczach innych zwykle pozbawieni są wad. Bogaci, z przyjemną aparycją i w dodatku sympatyczni. Są niczym obrazek z utopijnej krainy. Ale czy na pewno? Co kryje się za ich uśmiechniętymi na zdjęciach twarzami?

Zamiatanie spraw pod dywan, brak czasu dla bliskich, depresja i demony przeszłości. Ludzie okrutni i ludzie zagubieni. Uparci na tyle, by pomimo przeciwności dążyli do odkrycia prawdy. Spory wachlarz osobowości i historii. A to połączone zgrabnym stylem, który zaliczyłabym do tych lekkich, ale nie pozbawionych uroku. Oto z czym tym razem przychodzi Natalia Fiedorczuk i czym mile mnie zaskoczyła.

Podobała mi się ta powieść. Miała w sobie zwyczajność, ale zwyczajność podaną w technicznie bardzo dobry sposób, dzięki czemu całość zyskała w moich oczach. Pochłonęłam ją na dwa gryzy i nie mogłam się od niej oderwać. Lub nie chciałam tego zrobić. Była to lektura przyjemna i wzbudziła we mnie ciekawość pozostałych tytułów autorki.

To szalenie inteligentna powieść, zachwycająca gładkim stylem i celnymi uwagami, przetykana gdzieniegdzie humorem, który dodaje trochę temu dusznemu klimatowi lekkości. To wyjątkowo intensywna i barwna powieść o ludziach i złu czającym się wewnątrz ich zmaltretowanych psychicznie mózgów.

Nigdy nie wiadomo, co tak naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami domów.

Polecam wszystkim bez wyjątku.