Potomkowie

Emily ma 21 lat i poddała się zabiegowi, który sprawił, że nic nie pamięta. Mieszka w małym miasteczku, które stało się jej małym schronieniem. Lecz pewnego dnia przeszłość upomina się o Emily, ktora nawet nie pamięta kim była przedtem. Teraz rozpoczyna się wyścig, w którym może albo zwyciężyć, albo... zginąć.

Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony.

Emily jest taką postacią, którą chce się lubić, chociaż nie zawsze się to udaje. Jednak mimo wszystko zyskała moją sympatię i bardzo jej kibicowałam, kiedy musiała zmierzyć się z większym czy mniejszym złem. Jej poszukiwania siebie z życia przed zabiegiem były naprawdę wciągające i nie zwracałam uwagi na upływający czas. Byłam tylko ja i główna bohaterka.

Fabuła powieści jest najlepszą rzeczą w całej książce. Motyw przeszłości, Elżbiety Batory, świetna akcja oraz genialnie napisane dialogi to wszystko znajdziecie w tej powieści. Jest absolutnie świetna i naprawdę: gdybym mogła, to przeczytałabym ją w jeden dzień.

Główna bohaterka musiała odszukać tajemniczy pamiętnik, który niegdyś należał do jej matki. A, bo nie powiedziałam! Emily jest Potomkinią, a na Potomków polują tzw. Dziedzice czy też Łowcy.

Tenże pamiętnik zawiera informacje, które koniecznie chce dostać w swoje łapki Historyk, czyli taki jakby szef wszystkich Dziedziców.

Akcja jaka dzieje się w tej książce jest... WOW. Tak po prostu. Jak wspomniałam wcześniej, dawno nie czytałam tak dobrej książki i dawno nie śniły mi się po nocach poszczególne fragmenty. Tak, śniło mi się, że byłam Emily i musiałam uciekać. Do Chin. Podczas czytania dowiecie się o co mi chodzi z tymi Chinami.

Gorąco polecam tą książkę dla wszystkich fanów lekkiego fantasy, które nie zmieli mózgu na sieczkę i będzie lekkie do ogarnięcia. Z całego serduszka pokochałam Potomków, ale Szklany tron i tak wygrywa. Żeby nikt nie miał wątpliwości co do tego.

inthefuturelondon.blogspot.com

Jednym z moich ulubionych przedmiotów w szkole jest historia, więc nic dziwnego, że opis "Potomków" od razu mnie zaintrygował, w dużej mierze poprzez nawiązanie do hrabiny Elżbiety Batory. Co prawda myślałam, że akcja książki będzie się rozgrywać w przeszłości i w ogóle trochę inaczej to sobie wyobrażałam.

Dwudziestojednoletnia Emily budzi się i nie pamięta nic. Ma tylko urywki wspomnień, ale nie kojarzy imion, twarzy. Opiekunka z ośrodka, w którym dziewczyna kasowała sobie pamięć, po dwóch tygodniach zostawia jej łańcuszek i zostawia ją ze słowami, że ma sobie zaufać. Emily zostaje sama z tajemnicami z przeszłości, nie wie komu może ufać. Po odczytaniu listu, który napisała sama do siebie przed utrata pamięci, dowiaduje się, że tak naprawdę nie nazywa się Emily oraz, że chroni nie tylko siebie. Na dodatek obcy facet mówi jej, że jest ścigana i grozi jej niebezpieczeństwo.

Przed dziewczyną niemałe wyzwanie – nie wie komu zaufać, a w wyniku niefortunnych zdarzeń musi odkryć co takiego chciała ukryć poprzez wymazanie pamięci. To zadanie nie należy jednak do najprostszych, gdyż musi uważać na ludzi, którzy z chęcią by ją zabili.

Muszę przyznać, że autorka miała bardzo ciekawy pomysł na fabułę. Mimo że akcja rozgrywa się w znanych nam Europejskich miastach, Tosca Lee stworzyła nowy, podziemny świat Europy. Dwory, książęta, Potomkowie, Łowcy, a także sporo morderstw, intryg, spisków...

Wspominałam, że Emily (specjalnie nie używam jej prawdziwego imienia, żebyście sami odkryli ;D) nie wie komu ufać. No cóż.. tak szczerze to ja też się w końcu pogubiłam i byłam nieufna w stosunku do każdej nowej osoby, która się pojawiała. Czasem słusznie, czasem nie. Ogromny plus dla autorki, za aż dwoje bohaterów z polskimi korzeniami :D Byłam mega zaskoczona, ale i ucieszona, bo bardzo lubię takie akcenty w książkach zagranicznych autorów. ^^

Jednak według mnie, trochę nie trzymała się kupy sprawa z pamięcią. Dziewczyna wykasowała ją, ale szybko chciała odzyskać z powrotem, więc aby to osiągnąć, poruszała się po tropach pozostawionych przez swoje dawne „ja”. Nasuwało mi się pytanie – to po co w takim razie w ogóle wymazywała sobie ta pamięć? Skoro, jeśli jej się uda, znowu będzie to wiedzieć...

Pomimo kilku niedociągnięć oraz sporadycznych nudniejszych momentów, całkiem mi się podobało. „Potomkowie” raczej nie staną się jedną z moich ulubionych serii, ale jest to bardzo przyjemna historia. Przede mną jeszcze drugi tom i jestem go bardzo ciekawa, tym bardziej, że pierwszy zakończył się niezłym szokiem :D

zabookowanyswiatpauli.blogspot.com

Tosca Lee to autorka, o której nigdy wcześniej nie słyszałam, ale po zobaczeniu okładki "Potomkowie", byłam pewna, że jest to książka po prostu stworzona dla mnie. Po przeczytaniu opisu byłam już tak bardzo ciekawa tej powieści, że nie mogłam odmówić sobie jej lektury. Nie wiedziałam czego tak do końca mogę spodziewać się po tej pozycji, ale postanowiłam zaryzykować i sprawdzić czy pozytywne recenzje, które można znaleźć w internecie są w pełni uzasadnione. Na półce czeka już na mnie drugi tom serii Piętno Krwawej Hrabiny, dlatego miałam nadzieję, że pierwsza część porwie mnie na tyle, że będę chciała przeczytać jej kontynuację. Czy "Potomkowie" to książka, którą z czystym sumieniem mogę wam polecić? Zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, w której z pewnością znajdziecie wszelkie potrzebne informacje.

Emily zdecydowała się na zabieg usunięcia pamięci. Po przebudzeniu jest mocno zdezorientowana, nie wie co się dzieje, a jedynym punktem zaczepienia jest ostrzeżenie, które napisała sama przed wymazaniem całej przeszłości z pamięci. Przez krótki czas dziewczynie udaje się wieść pozornie spokojne życie, jednak wkrótce pojawia się w nim chłopak, który twierdzi, że główna bohaterka jest potomkinią "Krwawej Hrabiny" Elżbiety Batory - największej morderczyni wszech czasów. Emily dowiaduje się, że ktoś pragnie jej śmierci. Czy dziewczyna na nowo odkryje swoją przeszłość? Czy uda jej się uniknąć śmierci?

Fabuła książki jest ciekawa i oryginalna. Nie przypominam sobie podobnego wątku do Elżbiety Batory w innej powieści młodzieżowej. Autorka postanowiła wykorzystać prawdziwą postać historyczną i przedstawić ją w zupełnie inny sposób, co uważam za świetny i niespotykany dość często zabieg. Tosca Lee stworzyła coś nowego i świeżego, dlatego zdecydowanie warto poświęcić temu trochę uwagi. Nie spodziewałam się, że historia opisana na kartach książki "Potomkowie" będzie tak mroczna i pełna niesamowitych zwrotów akcji. Fabuła nie zatrzymuje się ani na moment, a kolejne wydarzenia przemykają w takim tempie, że nie mamy czasu na zbędne przemyślenia i snucie domysłów. Już pierwsze strony tej powieści dostarczają nam szybkiej akcji, a później jest jeszcze lepiej i szybciej.

Bohaterowie książki są dosyć dobrze wykreowani i idealnie pasują do przedstawionej historii. Niektóre postacie są opisane w taki sposób, że niemal do samego końca nie możemy być pewni czy są wrogami głównej bohaterki, czy też na swój sposób ją chronią. Muszę przyznać, że bardzo polubiłam Emily i do samego końca trzymałam za nią kciuki. Dużą zagadką byli dla mnie Luka i Rolan, zaś Tibor i Nikola wnieśli do całej historii mnóstwo zamieszania. Cieszę się, że przede mną jeszcze lektura drugiej części tej serii, ponieważ mocno zżyłam się z bohaterami i nie wyobrażam sobie, żebym mogła tak po prostu się z nimi rozstać.

Tosca Lee posługuje się prostym i bardzo dynamicznym językiem, dzięki czemu powieść czyta się niezwykle szybko. Dodatkowo cała historia jest dla nas doskonale zrozumiała i absolutnie żaden z czytelników nie powinien mieć większych problemów z przyswojeniem informacji. Każda kolejna strona niepostrzeżenie przemyka pod naszymi palcami, co sprawia, że w błyskawicznym tempie dochodzimy do końca powieści.

Podsumowując - "Potomkowie" to niesamowicie intrygująca powieść dla młodzieży, która z pewnością spodoba się wielu czytelnikom, którzy szukają mrocznych historii. Autorka stworzyła książkę, która odbiega od schematu i potrafi zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Po przeczytaniu pierwszej części czuję ogromny niedosyt i zdecydowanie czekam na więcej. Mam nadzieję, że moja recenzja skutecznie zachęciła was do zwrócenia uwagi na serię Piętno Krwawej Hrabiny i wkrótce sami przekonacie się, że warto dać szansę tej autorce.

„Potomkowie ” autorstwa Tosci Lee to opowieść o Emily Porter, która mając dwadzieścia jeden lat, zaczęła swoje życie jakby od początku – poddała się zabiegowi, który pozbawił ją przeszłości. Emily straciła wspomnienia. Po zabiegu zamieszkała w chatce w lesie na północy Maine, ale sama nie pamiętała dlaczego. Przez pewien czas opiekowała się nią Clare, lecz pewnego dnia odeszła. Ale nim to nastąpiło, przekazała swej podopiecznej kopertę. Wiadomość, którą Emily napisała sama do siebie jeszcze przed zabiegiem. Dziewczyna bała się zajrzeć do środka, ale ciekawość zwyciężyła. Wiadomość okazała się być mocno niepokojąca!

„Emily, to ja. Ty.

Nie pytaj o dwa minione lata. Jeśli wszystko odbyło się zgodnie z planem, to zapomniałaś o nich, i jeszcze o kilku ważnych kwestiach dotyczących twojego życia. Nie odszukaj ich w pamięci – zresztą to podobno niemożliwe. Nie staraj się grzebać w przeszłości.

Zacznij wszystko od nowa. Znajdź pracę. Zakochaj się. Prowadź proste, ciche życie. Zostaw przeszłość w spokoju. Nie publikuj w Internecie swoich zdjęć. Od tego zależy twoje życie. Życie innych ludzi również.

Tak przy okazji, nie masz na imię Emily. Zginęłaś w wypadku. Uiściłaś za to dodatkową opłatę.”

Jednak nim Emily poznała treść listu, spotkała w supermarkecie pewnego mężczyznę, który dziwnie jej się przyglądał i starał się być na siłę pomocny. Gdybym była na jej miejscu, to prawdopodobnie jak najszybciej zmieniłabym miejsce zamieszkania i przeniosła się w jakieś zaludnione miejsce. Las wydawałby mi się dość… niebezpieczny. A ten dzień zaznaczyłabym w kalendarzu. Nie co dzień otwiera się list od samego siebie, i nie co dzień dowiaduje się, że człowiek się ukrywa! A przynajmniej nie w moim świecie. Ale będzie tego wstępu.

„Piętno Krwawej Hrabiny” to cykl książek, w którym przemycono nieco historii. O Elżbiecie Batory na pewno słyszała większość z Was. W książce kluczową rolę odgrywa jej pamiętnik, który gdzieś przebywa. Prawdopodobnie. Wszyscy o nim wiedzą, wszyscy mówią, ale nikt nie zna szczegółów. Niemniej nie będę już pisać o treści książki. Skupię się na wrażeniach.

Bardzo lubię, kiedy autorzy wplatają w fabułę kawałek historii. Nieważne jakiej. Fikcja oparta na faktach ma pewnego rodzaju magię, która przyciąga. W tym wypadku mamy do czynienia z najsłynniejszą seryjną morderczynią, a zatem książka powinna nabrać rumieńców. Niestety nie do końca tak się stało.

Przede wszystkim akcja pędziła zbyt szybko. Wiele osób pragnęło spotkać Emily i nie wszyscy żywili do niej sympatię. Rozumiem, że po zabiegu lobotomii czuła się zagubiona, ale dla mnie była chorągiewką. Jak zawiało, tak zmieniała zdanie. Troszeczkę mi się to nie podobało. Irytowało. Do tego dziewczyna ciągle musiała się przemieszczać. Wiadomo – wróg nigdy nie śpi. Wszystko było na wariackich papierach. Niby akcja była, działo się, ale coś mi ciągle nie pasowało.

Brakowało mi również więcej niepewności. Akcja się rozwijała, pojawiały nowe wątki i jeszcze więcej bohaterów, jednak nie potrafiłam się pozbyć wrażenia, że autorka pisała tę książkę „na kolanie”, w pośpiechu. Nie do końca wczuła się w to, co pisze. A może nie czuła się zbyt pewnie? Równocześnie nie dopracowała postaci, które chciałabym poznać znacznie lepiej. Niektórzy zasługiwali na więcej uwagi. Mam nadzieję, że może drugi tom wszystko uzupełni.

Nie oceniam książki źle. Ma potencjał i jest przyjemna. Jeśli ktoś oczekuje fajerwerków, może być zawiedziony. Jednak walka między Potomkami Elżbiety Batory, a Dziedzicami, którzy żądni są zemsty jest na tyle świeżym pomysłem, że warto sięgnąć po tę książkę. Pod tym względem, książka wyróżnia się na tle innych książek młodzieżowych. W dodatku samo wydanie jest bardzo przyjemne dla oka, co na pewno jest jakąś malutką motywacją, do zapoznania się z zawartością.

Myślę, że sięgnę po drugi tom, ponieważ w jakiś sposób wizja autorki przemówiła do mnie i zaintrygowała. Rzadko się zdarza, by poziom książkowy utrzymywał się na tym samym poziomie, a drugi tom na ogół różni się od pierwszego. A może „Potomkowie” to jedna z tych powieści, która jest takim sobie wstępem do świetnej kontynuacji? Liczę, iż kolejna część wiele wyjaśni, a tajemnice Elżbiety Batory wpłyną na bohaterów jeszcze mocniej. Być może autorka zdecyduje się na retrospekcję, co według mnie ogromnie wzbogaciłoby całą historię. I chyba właśnie tego mi brakowało. Retrospekcji.

Czasem zdarza mi się trafiać na takie książki, które nie od razu mnie do siebie przekonują. Jednak im bardziej je widzę w mediach społecznościowych, tym bardziej mam ochotę po nie sięgnąć. Cieszę się, że wydawnictwo IUVI dało mi taką możliwość. Bo ta książka okazała się czymś innym, niż oczekiwałam.

''Mam dwadzieścia jeden lat, a to, jak się nazywam, nie ma najmniejszego znaczenia, bo za chwilę fakt ten zostanie na zawsze wykreślony z rzeczywistości. Z własnego wyboru decyduję się na wymazanie z pamięci ludzi, których kocham, a także siebie samej.''

Główną bohaterkę poznajemy kiedy rozpoczyna nowe życie. Jakiś czas temu, podjęła się wymazania z pamięci swoich ostatnich dwóch lat życia. Pamięta jedynie bardzo błahe rzeczy. Jednak twarze osób, które były jej bliskie i adresy zamieszkania utraciła na zawsze.

Tuż po zabiegu przeprowadziła się do maleńkiej chatki w lesie na północy Maine. Całe swoje nowe życie zaplanowała tuż przed zabiegiem. W ostatnim liście do siebie nakazuje sobie żyć spokojnie i zakochać się. I przede wszystkim nie grzebać w przyszłości, bo to od niej zależy życie jej bliskich osób i jej samej.

Mija parę dni. Emily w miasteczku poznaje sprzedawce Lukę. Mężczyzna wydaje jej się dość dziwny i zdesperowany. Kiedy proponuje jej randkę, jednak się zgadza. Na miejscu przed klubem widzi go z dziwnym mężczyzną. Emily wraca do domu, kiedy obcy facet podjeżdża pod jej dom i mówi, że Luke czyha na jej życie. Dziewczyna chcąc ratować swoje życie nie waha się ani chwili i ucieka razem z nim. Mężczyzna przedstawia się jako Rolan i kiedy uświadamia sobie, że dziewczyna nic nie pamięta opowiada jej skąd ona pochodzi.

Emily tak naprawdę ma na imię Audra i jest potomkinią krwawej hrabiny, Elżbiety Batory. Kto interesuje się historią, ten wie w jakie złe czyny była zamieszana hrabina. Od setek lat na takich jak Audra czyha niebezpieczeństwo i wyrok śmierci, gdyż podążają za nimi Łowcy.

Rolan tłumaczy dziewczynie, że jest po to, aby ją chronić. Jednak młoda kobieta będąc w motelu ma złe przeczucia i przy najbliższej okazji ucieka, wpadając na Lukę. Mężczyzna również tłumaczy jej, że nie jest po to, aby zrobić jej krzywdę, lecz aby ją strzec. Nie chce jej krzywdy, chce jej pomóc. Dziewczyna musi odróżnić prawdę od kłamstwa. Nie wie komu zaufać, a jest to o tyle trudne, bo nic nie pamięta. Wkrótce przyszłość upomina się o Potomkinię, a ona musi odkryć coś co uratuje życie jej i tych których kocha. Czeka ją długa droga wśród niebezpieczeństw. Stawką jest życie wielu ludzi.

Czy Audra poradzi sobie z zadaniem mając luki w pamięci? Kogo tak naprawdę chroni? Dlaczego zdecydowała się na zabieg? I czy intuicja i jej niezwykła moc pomoże jej w misji?

To co podobało mi się w tej książce, to na pewno wymieszanie fantastyki i kryminału z historią. Autorka oparła fabułę książki na historii kobiety, która do dziś jest na ustach wielu ludzi. Mówiono, że kąpała się w krwi dziewcząt, oraz je torturowała. Jednak jest też drugi medal tej historii, który mówi, że hrabina była uwikłana w spisek polityczny. Jak było naprawdę? Myślę, że nie dowiemy się tego nigdy.

Główna bohaterka od początku była dość ciekawą postacią. Niezwykle inteligentną, ale również nie tracącą opanowania przed grożącym jej niebezpieczeństwem. Jednak tak jak każdy człowiek odczuwała również strach, niepokój i zdenerwowanie. Autorka w fabułą wplotła również wątek miłosny. I to jaki. Miłość, która jest dopełnieniem drugiego człowieka i nigdy nie ustaje. Mężczyzna, który aby chronić ukochaną kobietę był gotowy patrzeć na to jak układa sobie nowe życie z innym. Nawet jeśli sprawiłoby mu to ból.

Jest to również opowieść o niezwykłej determinacji i nadziei. O chronieniu innych kosztem siebie. Jednak czasem od swojego dziedzictwa nie da się uciec. Niekiedy ucieczka nie pomaga, tylko okazuje się jeszcze większym zagrożeniem.

''Potomkowie'', to niepozorna książka, która potrafi zaskoczyć. Dynamiczna akcja, która nie ustaje ani na chwilę. Na każdej stronie coś się dzieje. Coraz więcej tajemnic wychodzi na jaw, a autorka lawiruje pomiędzy tym co jest prawdą, a kłamstwem. Tak jak ona chcesz poznać zagrożenie i pragniesz finału. Jest to historia z niesamowitą intrygą, która oplata każdą stronę jak pajęczyna. Jest dużo zwrotów akcji i postaci, które są diabłami w skórze owieczki. Książkę czyta się łatwo i szybko, gdyż autorka ma lekki styl pisania.

Jednak jak można zostawić czytelnika z taką końcówką?! Nie wiedziałam czy mam zacząć się złościć, czy co. Z napięciem czekałam na dalszy ciąg akcji, a tu bach. Koniec. Byłam w wielkim szoku, a emocje wciąż we mnie buzowały. Ta książka jest zagrożeniem na kaca książkowego

Tosca Lee swą książkę oparła na wątku historycznym. Pojawia się tu postać Elżbiety Batory, Krwawej Hrabiny. Opowieść ta zostaje jednak tylko zarysowana, stanowi tło dla rozgrywających się w czasach współczesnych wydarzeń. Szkoda, że autorka nie opisała dokładniej korzeni Potomków, nie skupiła się na ich przeszłości. Całkiem dobrze poradziła sobie jednak z wątkami stanowiącymi główną oś fabularną. Kolejne przeplatają się ze sobą, tworząc pełną zagadek i tajemnic całość.

Akcja powieści mknie przed siebie. Początkowo dość schematycznie, później jednak nabiera rozpędu i ze strony na stronę pozbywa się przewidywalności, by na koniec totalnie zaskoczyć, pozostawiając z ochotą na kolejny tom. Tempo rośnie w miarę czytania, zagadki się nawarstwiają, a wszystko wciąga w ciekawie wykreowany świat Potomków i Dziedziców.

Wykreowane przez autorkę postaci można podzielić na dwie grupy. Na te wyraziste oraz te pozbawione emocji. Do tych drugich niestety zalicza się główna bohaterka. Mimo że to jej Tosca Lee oddaje narrację, nie zdradza swoich uczuć, dość sucho przedstawia fakty, a niektóre określenia biorą się nie wiadomo skąd. Dzieje się tak m.in. przy okazji wątku miłosnego, w który Emily jest "wplątana". Niby nic nie czuje, nie jest pewna, czy może chłopakowi ufać, ale z dnia na dzień zaczyna nazywać go swoim ukochanym. Czy tylko ja nie dostrzegam w tym logiki?

Resztę bohaterów wykreowano jednak lepiej. Są dynamiczni, ukazani w różnych sytuacjach, które przedstawiają je w innym świetle. Z pewnością polubicie niejednego z nich.

Tosca Lee w Potomkach poruszyła kilka ważnych problemów. Poddaje refleksji kwestię władzy i powiązanej z nią sprawiedliwości. Zastanawia się również nad znaczeniem wiedzy – w panowaniu nad innymi, ale też wynikającymi z niej niebezpieczeństwami. Pojawia się tu także motyw wiary i chrześcijaństwa. Bohaterowie, jako w większości Słowianie, starają się kierować zasadami wyznaczonymi przez Boga. Kluczowym problemem jest tu jednak poświęcenie. Jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, by ochronić innych?

Gdybym miała porównać tę powieść do jakiejkolwiek innej, wymieniłabym Tajemny ogień i Kod da Vinci. Bohaterowie podróżują przez Europę, rozwiązując kolejne zagadki. Nie jest to co prawda powieść na miarę Dana Browna, ale dobrze skonstruowana, oryginalna książka skierowana głównie do młodzieży. Choć pojawia się tu parę minusów, zakończenie wiele wynagradza, a tom stanowi idealną bazę dla dalszych części. Sama nie mogę doczekać się kontynuacji. Pani Lee warto dać szansę.

Elżbieta Batory, arystokratka węgierska, siostrzenica króla polskiego Stefana Batorego, zwana Krwawą Hrabiną z Čachtic, jedna z najsłynniejszych morderczyń w historii. Pochodziła z rodziny obciążonej genetycznym obłędem, wśród jej członków byli schizofrenicy, zboczeńcy, sadyści. Jej sadyzm budził powszechną grozę. Torturowanie sprawiało jej prawdziwą przyjemność. Ale niezaprzeczalny horror zaczął się, gdy Batorówna uwierzyła, że wieczną młodość zapewnić jej mogą kąpiele w krwi młodych kobiet, najlepiej dziewic. Przez ponad dwadzieścia lat „polowała” na młode dziewczęta, które ginęły w jej zamku podczas strasznych tortur. Elżbieta Batory to barwna postać i nie dziwi, że pisarze, muzycy i twórcy filmowi czerpią z jej historii, tworząc swoje dzieła. Tym razem życie Krwawej Hrabiny zainteresowało i zainspirowało amerykańską pisarkę Toscę Lee. Potomkowie to pierwsza część cyklu Piętno Krwawej Hrabiny.

Główną bohaterką i narratorką powieści jest dwudziestojednolatka Emily Porter. Emily wymazała sobie pamięć. Operacja okazała się skuteczna, dziewczyna nie pamięta zupełnie nic. Z listu, który napisała do siebie wynika, że zrobiła to, by chronić swoich bliskich i siebie. Stopniowo dowiadujemy się, że Emily jest potomkinią Krwawej Grafki. Przez te koligacje dziewczyna jest narażona na niebezpieczeństwo. Sukcesorzy Elżbiety Batory są śledzeni i likwidowani, by zetrzeć ich z powierzchni ziemi.

Mimo iż Emily wymazała pamięć, przeniosła się do maleńkiej chatki w lesie na północy Maine, czuje się obserwowana i zmuszona do ucieczki. Powoli razem z główną bohaterką poznajemy niektóre fakty z jej życia, łącznie z tożsamością. Zaczyna się wyścig z czasem i nerwowość, aby odkryć jak najwięcej wymazanych scen zanim będzie za późno. Emily podąża za tropami, które zostawiła dla siebie w tamtym życiu. I tylko nie wie komu ufać, a komu nie.

Tosca Lee wykreowała naprawdę ciekawych bohaterów. Od Emily, z którą trzeba się trochę oswoić i zrozumieć, po mniej znaczące, ale ważne postaci. Istotna dla całej historii jest postać Luki, młodego mężczyzny, który za wszelką cenę chce chronić dziewczynę. Nie zabrakło też czarnego charakteru.

Potomkowie to całkiem przyzwoicie napisana fantastyka, może nie taka z najwyższej półki, ale bardzo ciekawa, z akcją, która gna na łeb, na szyję. Początkowo myślałam, że to cykl dla młodzieży, lecz teraz jestem skłonna przyznać, iż jest to książka dla szerszego grona odbiorców. Widać, że amerykańska pisarka miała pomysł na całą historię i po kolei go realizowała. To, co otrzymujemy jest intrygującą, owianą tajemnicą opowieścią. Autorkę cechuje lekki styl z dużą ilością dialogów, dzięki którym powieść czyta się sama i nie wiadomo kiedy dociera się do ostatniej strony. A teraz trzeba czekać na drugą część, bo oczywiste jest, że kontynuację przeczytam.

W skrócie: Potomkowie to przyjaźń, miłość, niebezpieczeństwo, tajemnice, kłamstwa, intrygi. Do tego ciekawa historia i akcja przeniesiona do Europy, czyli jesteśmy u siebie. Fantastyka – tak, przygoda – jak najbardziej, wątek romansowy – jest, a zatem dla każdego coś miłego. Polecam.

Tosca Lee to wielokrotnie nagradzana pisarka, autorka powieści, które znalazły się na liście bestsellerów „New York Timesa”, jak „Legenda Sheby”, „Judasz” czy „Diabeł. Autobiografia.” Ukończyła studia anglistyczne w Smith College. Od dziecka podróżuje po świecie w poszukiwaniu przygód. Obecnie mieszka na Środkowym Zachodzie z mężem i dziećmi.*

Uwielbiam czytać książki, podczas czytania których widać, że autor się przyłożył, czyli np. zrobił dobry research. Dzięki temu książka jest autentyczniejsza, dzięki czemu autor zyskuje w moich oczach. Jak było w przypadku tego dzieła?

Z pewnych przyczyn główna bohaterka poddała się zabiegowi, który wymazał dużą część jej pamięci. Pewnego dnia dowiaduje się, iż – rzekomo – jest potomkinią Elżbiety Batory i pewna tajemnicza postać chce ją zabić. Najpierw w to nie wierzy, lecz pewne wydarzenia powodują, że w jej umyśle powstaje mnóstwo pytać, na które odpowiedzi należy szukać w wymazanej przeszłości.

Nie jest to utwór z najwyższej półki, aczkolwiek na tle literatury młodzieżowej wyróżnia się oryginalnością. Pomysł, na który wpadła autorka, jest świetny i w dodatku wykonała go ona w dobry sposób. Tak naprawdę od samego początku zostajemy wciągnięci w wir akcji, która gna przez kilka europejskich krajów. Tosca Lee posługuje się językiem, który w miarę przyjemnie się czyta. Wiele rzeczy owianych jest aurą tajemniczości. Wraz z główną bohaterką odkrywamy „smaczki” z jej poprzedniego życia.

Jeśli znasz trzy języki, jesteś trójjęzyczny. Jeśli dwa – jesteś dwujęzyczny. A jeśli jeden… jesteś Amerykaninem.

Przejdę teraz do wad. Po pierwsze: przez te trzysta osiemdziesiąt osiem stron przewija się mnóstwo bohaterów, a ponadto dzielą się oni na tych „dobrych” i „złych”, więc będąc na tej trzysetnej stronie wszystko mi się pokiełbasiło i trudno było mi przypomnieć sobie, kto jest kim. Po drugie: autorka kilka razy poszła na łatwiznę i pewne sytuacje rozwiązywała w sposób dość dziwny, zamiast spróbować stworzyć logiczne wyjście z danej sytuacji.

Spodobało mi się tajemnicze zakończenie, które nie zamknęło większości wątków.

Muszę się przyznać do tego, że nie znałem wcześniej zapierającej dech w piersiach historii Elżbiety Batory. Pani Lee umiejętnie wplotła to w fabułę.

Wątek miłosny spodobał mi się, gdyż był on poprowadzony lepiej niż w większości książek, które czytałem, aczkolwiek czasem wydał się on lekko naiwny i niemający prawa istnieć naprawdę, czyli nieautentyczny.-

Dopiero po przeczytaniu tego dzieła zobaczyłem, że nie jest to debiut. Wcześniej o tej autorce nie słyszałem, mimo iż odniosła ona duże sukcesy w swojej pisarskiej karierze. Na pewno sięgnę po jej inne książki. No i jestem ciekaw drugiego tomu tej historii.

Podsumowując, uważam, iż jest to utwór wart uwagi. Polecam go przede wszystkim osobom uwielbiającym literaturę młodzieżową.

* Źródło – skrzydło książki.

Wyobraź sobie, że po przebudzeniu nie pamiętasz zupełnie nic. Nie wiesz jak się nazywasz, kim jesteś ani skąd pochodzisz. Nie rozpoznajesz ludzi, którzy cię otaczają. Pozostało ci tylko kilka niewyraźnych wspomnień i jedyna wiadomość, którą napisałaś sama do siebie, zanim wymazałaś przeszłość z pamięci.

"Emily, to ja. Ty.

Nie pytaj o dwa minione lata… Nie szukaj ich w pamięci i nie staraj się grzebać w przeszłości.

Od tego zależy twoje życie. Życie innych ludzi również.

Tak przy okazji, nie masz na imię Emily…"

Główna bohaterka ma 21 lat i zaczyna wszystko od początku w obcym miejscu. Nie wie dlaczego postanowiła usunąć wszystkie wspomnienia, ale postanawia, że zaufa sobie i rozpocznie nowe życie. Spokój jednak nie trwa długo. Wkrótce pojawia się nieznajomy, który mówi jej, że jest potomkinią "Krwawej Hrabiny" Elżbiety Batory, czyli największej morderczyni wszech czasów. Dziewczyna na początku w ogóle mu nie wierzy, ale gdy naprawdę pojawia się zapowiedziany zabójca, Emily ucieka.

Wszystkie odpowiedzi zostały w przeszości, której postanowiła się pozbyć. Wie, że musi ocalić swoich najbliższych, mimo że w ogóle ich nie pamięta. Jednak by ocalić innych, najpierw sama nie może dać się zabić...

Muszę przyznać, że do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie sam opis. Uwielbiam książki opowiadające o tym jak główny bohater poznaje swoją przeszłość. Tutaj jednak mamy nieco bardziej skomplikowaną sytuację, ponieważ Emily nie zachowała prawie żadnych wspomnień z przeszłości. Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, więc nie byłam do końca przekonana, ale na szczęście się nie zawiodłam.

Książka rozpoczyna się, gdy główna bohaterka (z której punktu widzenia dowiadujemy się o wydarzeniach) jest w ośrodku kilka minut przed zabiegiem mającym na zawsze wymazać jej pamięć. W następnym rozdziale znajduje się już w miejscu, którego nie zna z milionem pytań i jednym wielkim brakiem odpowiedzi. Aż tu nagle pojawia się ktoś, kto mówi jej kim tak naprawdę jest. Dziewczyna dowiaduje się m.in., że jej prawdziwe imię to Audura i jeśli chce dożyć kolejnego dnia musi natychmiast uciekać.

Tutaj właśnie rozpoczyna się ucieczka powiązana z pogonią za wspomnieniami. Miejsca, ludzie, zdarzenia - wszystko to zniknęło, a jedynym sposobem by ocalić to, co się kocha jest ich odzyskanie. Po drodze okazuje się, że Audura nie tylko ma interesujące pochodzenie, ale także posiada niezwykłą moc.

Główna bohaterka zaciekawiła mnie od samego początku. Zastanawiałam się co takiego musiało wydarzyć się w jej życiu, że zdecydowała się na zawsze usunąć całą przeszłość z pamięci. Gdy poznajemy ją już po zabiegu jest trochę zagubiona (ale kto niebyłby na jej miejscu?). Mimo tego co się wydarzyło nie poddaje się i wszystko bardzo dzielnie znosi. Gdy poznaje już prawdę o sobie jest bardzo zdeterminowana. Chociaż w wielu przypadkach nie zgadzałam się z jej decyzjami to jednak jest ona jedną z tych bohaterek, które bardzo polubiłam.

Jak już wspomniałam główna bohaterka ucieka gdyż jest potomkinią Elżbiety Batory, ale co to tak właściwie oznacza?

"(...) wywodzicie się od węgierskiej szlachcianki Elżbiety Batory. Krwawej Hrabiny. Najstraszniejszej seryjnej morderczyni wszech czasów. (...) Jak głosi legenda, Elżbieta poddała torturom i uśmierciła ponad sześćset służących. (...) Nigdy nie stanęła przed sądem. Zamiast tego zamurowano ją żywcem w komnacie jednego z jej zamków. (...) Od tamtej pory nazwisko Batory traktowane jest jak klątwa."

Właśnie dlatego od wielu lat Potomkowie chowają się przed Łowcami, których zadaniem jest ich zabijanie i przejmowanie wiedzy, aby pomścić ofiary "Krwawej Hrabiny" z przeszłości.

Istnieje jednak coś co może zakończyć cały spór. Lecz czy Audura znajdzie to nim będzie za późno?

Oczywiście wdarł się tutaj także wątek miłosny, ale jestem w stanie wybaczyć to autorce, ponieważ nie był on aż tak bardzo widoczny. Chociaż muszę przyznać, że to co z tego wynikło, a mam na myśli samo zakończenie, które było niesamowite, dlatego z drugiej strony cieszę się, że Tosca Lee postanowiła poprowadzić to właśnie w taki sposób.

Bardzo podobało mi się także to, że akcja książki w większości rozgrywa się w Europie. Znajdziemy tu nawet wzmiankę dotyczącą Polski. Akcja biegnie dość szybko, bohaterowie są w ciągłym ruchu, dlatego książkę przeczytałam błyskawicznie.

Podsumowując "Potomkowie" to powieść pełna legend, emocji, zaskakujących zwrotów akcji oraz dobrze wykreowanych bohaterów z niewielkim wątkiem miłosnym i akcją rozgrywającą się w Europie. Mogę zagwarantować, że ta książka wciągnie Was bez reszty. Z niecierpliwością czekam na kontynuację. Serdecznie polecam!

http://zapoczytalna.blogspot.com/2016/12/potomkowie-tosca-lee.html

„Po przebudzeniu nie pamiętasz nic. Nie wiesz, jak się nazywasz i skąd pochodzisz. Nie rozpoznajesz ludzi.” – te słowa, które widnieją w opisie książki Potomkowie, przypominają nie jedną powieść młodzieżową, jaka pojawiła się na rynku. Motyw zaniku pamięci stał się popularny już jakiś czas temu, pojawił się w serii Więzień labiryntu Jamesa Dashenra, Przebudzenie labiryntu Rainera Wekwertha czy Alive. Żywi Scotta Siglera. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom – Potomkowie to coś zupełnie innego.

Bohaterką powieści jest dwudziestojednoletnia dziewczyna o imieniu… Emily? No właśnie, tutaj się pojawia problem. Bo tak naprawdę nie ma na imię Emily, tylko Audra i jest potomkinią Elżbiety Batory, znanej jako Krwawa Hrabina. Niestety, wszyscy ludzie mający w żyłach jej krew są ścigani. Polują na nich Łowcy, których zadaniem jest zlikwidowanie wszystkich żyjących krewnych Hrabiny. Audra postanowiła poddać się procesowi usunięcia pamięci, jednak nie ma pojęcia, dlaczego. Czy uciekała przed Łowcą? Czy musi się ukrywać? Kto tak naprawdę ją ściga? Komu może zaufać?

Książka ta łączy w sobie wiele ciekawych elementów. Sam początek wygląda jak typowa dystopia, pojawia się motyw laboratorium, w którym można się pozbyć pamięci i swojego dawnego życia. To szansa rozpoczęcia wszystkiego od nowa i właśnie z tego korzysta główna bohaterka, choć podobnie jak i ona, nie mamy pojęcia z jakiego powodu. Tego dowiadujemy się stopniowo, tak jak i Audra. Początkowo wydawało mi się, że cały ten motyw nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w fabule, ale było to złudne wrażenie, towarzysze mi do momentu, w którym nie odkryłam drugiego dna. To właśnie dzięki temu mamy szansę na jakiekolwiek zaskoczenie, na stopniowe odkrywanie prawdy, która nie raz bywa zagmatwana.

Bardzo przyjemnym pomysłem jest nawiązanie do postaci Krwawej Hrabiny i zaprezentowanie jej Potomków. Stali się oni niemal tajnym stowarzyszeniem, podobnie jak Templariusze. Autorka pięknie prezentuje ich zdolności, hierarchię, sposób bycia. Są to na pozór zwyczajni ludzie, choć mają w sobie coś wyjątkowego. Pojawia się tutaj coś na wzór dworów, arystokracji, balów maskowych i oczywiście nieodłącznie związanych z takimi klimatami intryg. Audra nie ma pewności, komu powinna zaufać. Musi odkryć swoją przeszłość, aby zrozumieć, po czyjej stronie stoi. Jednak gdzie powinna zacząć szukać? To dopiero jest pytanie! Trzeba przyznać, że całe to „podziemne” życie Potomków wyglądało naprawdę intrygująco, a wszelkie spiski i powiązania napędzały akcję.

Tosca Lee dba o to, aby czytelnik się nie nudził. Historia Audry to wieczna ucieczka, wieczna niepewność. Choć u jej boku pojawiają się ludzie, którym na pozór można zaufać, to w sumie czytelnik nie ma pewności, czy któryś z nich nie jest zdrajcą, czy nie jest to tylko zwykła maskarada. A to wszystko dzięki temu, że główna bohaterka również nie ma tej pewności. Lekkim dopełnieniem pościgu staje się romans, w pewnym sensie nawet zakazany, choć jak się z czasem okazuje dość intensywny, mający konkretne fundamenty. Nie jest on nachalny, utrzymany w granicach dobrego smaku. Autorka zdecydowanie nie miała na celu tego, aby skupić się na historii miłosnej, bowiem miała spore pole do popisu w związku z wielowątkowością swojej opowieści.

Choć nie jest to literatura z górnej półki, to nie można zaprzeczyć temu, że jest to przyjemna lektura, zapewniająca pewną dozę rozrywki, napisana przystępnym językiem. Potrafi zaciekawić i nawet lekko wciągnąć do swojego świata, głównie ze względu na dobre tempo akcji i ciekawość rozbudzającą się w głowie czytelnika. Jeżeli znacie serial Pamiętniki Wampirów, to zapewne kojarzycie historię Podróżników… Jakoś tak skojarzyli mi się z tą książką, choć sama nie wiem, dlaczego. Widocznie mój umysł wyczuwa pewne podobieństwa i nic na to nie poradzę. Czy warto się zapoznać z tą pozycją? Warto, nie warto. Można, jeżeli się tylko ma na to ochotę. To dobra pozycja i jeżeli czujecie potrzebę przeczytania jej, to powinniście to zrobić!

www.bookeaterreality.blogspot.com

Interesująca propozycja czytelnicza dla młodzieży, dynamiczny rytm zdarzeń, zaskakujące zwroty akcji, intrygujące postaci, umiejętnie podsycane napięcie, elementy fantastyki, thrillera, sensacji i mnóstwo tajemnic do rozszyfrowania. Czyta się bardzo szybko, płynnie, z zaangażowaniem i niecierpliwością o przebieg losów bohaterów. W zasadzie ani na chwilę nie zwalnia tempo, mnóstwo się dzieje, każdy rozdział przynosi ekscytujące niespodzianki, niesamowite wyzwania dla kluczowych postaci, konieczność uczestniczenia w niebezpiecznej walce nie tylko z groźnymi przeciwnikami, ale również z zagadkową przeszłością determinującą aktualne wydarzenia. Powieść o odkrywaniu historycznego dziedzictwa, przywracaniu wspomnień, poszukiwaniu tożsamości, kształtowaniu charakteru, odnajdywaniu wiary we własne siły i możliwości. Wiele interesujących wątków, które ciekawie zazębiają się, wpływają na siebie wzajemnie, a jednocześnie nadają głębi i rozmachu opowiadanej fantastycznej historii. Łowcy, szpiedzy, mordercy, książęta, opiekunowie i czuwający. Obdarzeni nadzwyczajnymi mocami, niezwykłymi darami i przydatnymi umiejętnościami.

Dwudziestojednoletnia Emily Porter budzi się z wymazaną pamięcią, nie jest w stanie określić kim są dla niej napotykani ludzie, czy zaliczyć ich do wrogów, czy sprzymierzeńców, a może niewiele wnoszą w jej życie. Nie pamięta zdarzeń z przeszłości, nie potrafi podać, kim tak naprawdę jest, przed czym ucieka, przed kim się ukrywa, ani dlaczego zdecydowała się na całkowite wymazanie wspomnień, upozorowanie własnej śmierci. Jednak tajemnicze otoczenie upomina się o nią, a w zasadzie o wiedzę, jaką kiedyś dysponowała. Młoda kobieta, wbrew pierwotnym zamierzeniom, musi porzucić myśli o spokojnym życiu na uboczu, a zmierzyć się z niewiadomymi i sekretami dotyczącymi jej osoby. Wkracza w świat zdrady, kłamstwa, chciwości, podłości, pragnienia władzy, walki na śmierć i życie. Jak w nim odnaleźć życzliwe osoby i przyjaciół? Czy intuicja podpowie jej, komu może ufać? Co tak szczególnie cennego zostało jej kiedyś powierzone? Jakiego odkrycia dokona w prowadzonym przez siebie skomplikowanym śledztwie? Z jakimi nieznanymi siłami przyjdzie jej się zmierzyć? Mnóstwo fascynujących przygód, podróży po świecie, a zwłaszcza Europie, docieranie do prawdy przekazywanej z pokolenie na pokolenie aż do siedemnastego wieku. I jeszcze trzy kluczowe siły, potężne organizacje i bractwa, które zdają się kształtować świat, na tyle tajemnicze i skrywane, że tylko wybrani mogą do nich należeć.

bookendorfina.pl

Pamięć jest czymś niesamowicie cennym. Pełna marzeń, wspomnień, ludzi zdarzeń, które tworzą każdego człowieka. Co jeśli w pewnej chwili wszystko zostałoby utracone? Cała przeszłość, zdobyte doświadczenie, własna tożsamość... Niełatwo jest od zera zacząć zapisywać karty własnego życia. Ale czy naprawdę istnieje coś aż tak ważnego, że warto pogrzebać wszystkie minione lata i pozwolić umrzeć dawnej osobowości?

Wielu czytelników od dawna wyczekiwało tej książki. Do mojej listy must have wprawdzie nie należała, jednakże zaintrygował mnie jej opis i zapragnęłam poznać historię Emily, która szczerze powiedziawszy nawet nią nie była.

Pojawił się motyw tabuli rasy, czyli tak zwanej czystej karty. Główna bohaterka została zmuszona do zaczęcia wszystkiego od nowa, a jej stare życie było skomplikowaną zagadką. W powieści panowała aura tajemniczości. Ciężko było odróżnić prawdę od fikcji, a do tego dochodziła walka z uciekającym czasem i igranie z losem.

Warte uwagi jest z pewnością to, że pojawiały się elementy historyczne. Została przedstawiona historia rodu Batorych, potomków Krwawej Hrabiny, która w przeszłości terroryzowała i zabijała niewinnych ludzi. Pewnym zaskoczeniem dla mnie było to, że pojawiło się kilka polskich akcentów, których nie oczekiwałam po zagranicznej powieści.

Bohaterowie zostali całkiem dobrze wykreowani. Audra była silną i odważną osobą. Nie wahała się wymazać własnej pamięci, aby chronić coś o wiele ważniejszego. W rezultacie jej życie zaczęło przypominać jeden wielki chaos – nieznane twarze, zapomniane zdarzenia, wyblakłe uczucia... Spodobało mi się to, że wszystko zostało odkrywane stopniowo, a Audra odzyskiwała swoją dawną osobowość, powoli poznając prawdę.

Istotną rolę pełnili również towarzysze młodej kobiety – silnie związany z nią Luka, czy Claudia i Piotrek, przybrane rodzeństwo, które nie odstępowało się o krok. Wszyscy razem byli zamieszani w sprawę rodu Batorych i bez przerwy się narażali. Autorka ciągle rzucała im kłody pod nogi, coraz bardziej wplątując ich w sieć intryg.

Podsumowując, Potomkowie to wciągająca opowieść o walce z przeszłością i własnym przeznaczeniem. Nie brak w niej akcji i zgrabnie utkanych intryg. Nie jest to może wybitna książka, w niektórych momentach może się ciągnąć, jednakże kończy się w takiej scenie, że po prostu trzeba poznać kontynuację. Ciekawy był również wątek historyczny – wspomniana została Elżbieta Batory i jej potomkowie. Myślę, że powinna spodobać się fanom lekkich młodzieżówek, a także każdemu, kto szuka czegoś mało wymagającego.

"Wywodzicie się od węgierskiej szlachcianki Elżbiety Batory. Krwawej Hrabiny. Najstraszniejszej seryjnej morderczyni wszech czasów. (...) Jak głosi legenda, Elżbieta poddała torturom i uśmierciła ponad sześćset służących. Gryzła, chłostała i głodziła młode dziewczęta przed odebraniem im życia. W zimie polewała kobiety wodą i patrzyła, jak zamarzają. Przypalała je ogniem, kłuła igłami, karmiła się ich ciałem. (...) Gdy została wdową, podróżowała pomiędzy swoimi majątkami. Gdziekolwiek się pojawiła, znajdowano nowe ciała. Poza murami miejskimi, w ogrodach, nawet pod łóżkami."

Wyobraź sobie, że po przebudzeniu nie pamiętasz nic. Nie wiesz, jak się nazywasz, skąd pochodzisz, ale przede wszystkim nie masz pojęcia co tu robisz. Nie rozpoznajesz tego miejsca, nic nie wiesz o ludziach, którzy się tu znajdują. Jedyne co masz to tylko ostrzeżenie - od samej siebie. Napisałaś je do siebie samej, zanim wymazałaś z pamięci całą przeszłość...

Masz 21 lat i zaczynasz wszystko od początku w całkowicie obcym dla ciebie miejscu. Nowe imię, nazwisko. Nowe wszystko. Jednak pewnego dnia, gdy wierzysz, że to nowy początek pojawia się ktoś, kto wszystko niszczy. Ta osoba mówi ci, że jesteś potomkinią "Krwawej Hrabiny" Elżbiety Batory. Kobiety złej, okrutnej, największej morderczyni wszech czasów. Gdyby tego było mało, mówi ci, że jesteś ścigana. I nie możesz dać się złapać...

Na początku uznajesz to za kpinę. O dziwo, zabójca naprawdę się pojawia. Nie pozostaje ci nic innego jak ucieczka. Wszystkie odpowiedzi znajdziesz w przeszłości. Problem w tym, że wymazałaś z pamięci wszystkie fakty. Zadanie jest utrudnione. Czy Emily uda się dowiedzieć prawdy? Jej bliscy zginą, jeśli nie odzyska utraconych wspomnień. Dziewczyna rozpoczyna walkę z czasem, ale i walkę z samą sobą.

"Potomkowie" to książka, która niesamowicie mnie zaskoczyła. Nawiązanie do faktów historycznych sprawiło, że fabuła wiele na tym zyskała. Czytelnik zostaje wrzucony w wir akcji, a z kolejnymi stronami tempo nie maleje, a wręcz przeciwnie - wzrasta! Pojawiają się nowi bohaterowie, z czasem dowiadujemy się coraz więcej, elementy układanki powoli zaczynają się dopasowywać. W książce nie ma miejsca na nudę i niepotrzebne wątki. Wszystko idealnie ze sobą współgra. Sam pomysł na fabułę jest bardzo intrygujący i niebanalny. Obawiałam się, że autorka nie sprosta postawionemu sobie wyznaniu, ale wyszło doskonale. Nie mogłam oderwać się od książki. Jak na młodzieżówkę przystało język jest lekki i prosty, więc czyta się bardzo szybko. Tosca Lee z każdą stroną zaskakuje coraz bardziej. Autorka stworzyła książkę trzymającą w napięciu do ostatniej chwili. Nie mogę doczekać się kolejnego tomu. Mam nadzieję, że będzie to równie genialna lektura.

Izabela Nestioruk

ksiazkomaniacyrecenzje.blogspot.com

Tosca Lee to wielokrotnie nagradzana pisarka, autorka powieści. Jej dzieła znalazły się na liście bestsellerów. Kolejna jej powieść "Potomkowie" to niezwykła książka.

Osobiście raczej nie przepadam za powieściami fantastycznymi, ale gdy tylko przeczytałam opis wiedziałam, że to jest to!

Głowna bohaterka nie pamięta nic ze swojej przeszłości, ani kim jest ani skąd pochodzi. Nie rozpoznaje ludzi, których kiedyś znała. Jedyne co ma, to ostrzeżenie od samej siebie zanim straciła pamięć: "Emily, to ja. Ty.

Nie pytaj o dwa minione lata… Nie szukaj ich w pamięci i nie staraj się grzebać w przeszłości. Od tego zależy twoje życie. Życie innych ludzi również. Tak przy okazji, nie masz na imię Emily".

Emily w wieku 21 lat zaczyna wszystko od nowa z nowym imieniem i życiem. Niestety dowiaduje się, że jest potomkinią Krwawej Hrabiny Elżbiety Batory, największej morderczymi wszech czasów. Zaczyna się pościg mordercy za Emily, a Emily za odkryciem przeszłości, którą wcześniej postanowiła pogrzebać, bo jedno wie na pewno, że jej bliscy zginą, jeśli nie odzyska utraconych wspomnień. Jednak by ocalić innych, musisz najpierw sama nie dać się zabić...

Książka wciągnęła mnie od samego początku, jest niesamowita. Jest to pierwszy tom, a ja już nie mogę doczekać się następnych! Historia Emily a właściwie Audry jest nietypowa, każdy kolejny rozdział przynosi ze sobą nowe tajemnice, jak i rozwiązania poprzednich. Niemożliwe jest zacząć i nie skończyć, zawsze będzie Was ciekawiło co dalej, jak to wszystko się dzieje i jaki będzie koniec.

Polecam ją WSZYSTKIM bez wyjątku, jest w niej wszystko miłość, przyjaźń, strach, kłamstwa i obietnice, a nawet trochę historii. Po prostu każdy znajdzie coś dla siebie! Must have na tę jesień.

WZ, lat 16

źródło: osemkowyklubrecenzenta.blogspot.com

Zdanie widniejące na okładce książki mówiące, że jest to misternie usnuta, intrygująca i pełna emocji powieść jest jak najbardziej trafne. Jestem nawet zaskoczona tym, że treść zgadza się z czyjąś rekomendacją, ponieważ zazwyczaj nie zwracam uwagi na żadne tego typu rekomendacje. Niestety nie było tak kolorowo jakby mogło się wydawać i choć początek był naprawdę dobry to później zaczęły się schodki.

Po przebudzeniu Emily nie pamięta nic. Nie wie kim była, co robiła, kim byli jej rodzice, jak wyglądało jej życie. Utrata pamięci nie była skutkiem żadnego wypadku, a dobrowolnym poddaniem się zabiegowi dzięki, któremu mogła się pozbyć pamięci. Jedynym powiązaniem z przeszłością jest list od Emily sprzed zabiegu do tej nowej, w którym przestrzega ją żeby nie grzebała w przeszłości, a w ten sposób uratuje nie tylko swoje, ale i życie najbliższych. Wszystko zaczyna się psuć, gdy w jej życiu pojawia się Luca i Rolan. Według Rolana to właśnie Luca poluje na dziewczynę i chce ją zabić, a według Luki to Rolan chce ją zabić. Okazuje się bowiem, że Emily jest potomkinią Elżbiety Batory i ktoś faktycznie na nią poluje.

Ciekawym zabiegiem jest wątek, w którym główna bohaterka dobrowolnie poddaje się zabiegowi żeby nic nie pamiętać. Zazwyczaj bohaterowie książek tracą pamięć na skutek jakiegoś wypadku, a tu było zupełnie inaczej i dzięki temu z przyjemnością odkrywało się tajemnice z przeszłości dziewczyny razem z nią. Nie było możliwości żeby nagle sobie wszystko przypomniała, więc była tak samo zdezorientowana tym wszystkim czego się dowiadywała, jak czytelnik.

Dużym plusem jest lekki styl autorki oraz fabuła, w którą zgrabnie wplotła wiele ciekawych miejsc oraz sporo ilość faktów historycznych związanych Krwawą Hrabiną, czyli Elżbietą Batory. To właśnie potomkowie Elżbiety Batory w książce zmagają się z Dziedzicami, czyli tak właściwie pokrzywdzonymi potomkami osób skrzywdzonych przez Krwawą Hrabinę. Należę do osób, które stronią od historii z wielu względów, ale w tym wypadku autorka zaciekawiła mnie w tak dużym stopniu, że mam ochotę dowiedzieć się trochę więcej o sadystycznej, węgierskiej arystokratce, a to już naprawdę coś.

Tak jak wspomniałam w końcu zaczęły się schodki. Początek historii był naprawdę bardzo interesujący. Zachłysnęłam się całą tą otoczką utraty pamięci, pojawienia się groźby śmierci, wątkiem Elżbiety Batory i nawet nie spostrzegłam kiedy przeczytałam większą połowę książki. Niestety ten zachwyt z czasem zaczął coraz bardziej maleć, a moje zainteresowanie zakończeniem chyliło się ku całkowitemu zeru. Nie wiem, co takiego się stało, może autorka na początku miała bardzo dobry pomysł, a później nie do końca wiedziała jak go rozwinąć? A może ta nagła lawina wątków, które pojawiły się w drugiej połowie książki mnie trochę przytłoczyły? Sama nie wiem i ciężko mi gdybać, ale niestety wielki entuzjazm zakończył się brakiem zainteresowania.

Potomkowie to książka z ciekawymi wątkami, intrygująca, bo nie można powiedzieć, że taka nie jest, pojawia się w niej też mnóstwo uczuć wszelkiego rodzaju, ale też coś poszło nie tak. Mimo wszystko książkę polecam, ponieważ każdy sam powinien się przekonać czy książka przypadnie mu do gustu.

Emily przechodzi zabieg, który wymazuje jej pamięć i zaczyna życie na nowo. Nie czuje się pewnie, nie wie, jak wyglądało jej dawne życie i dlaczego zdecydowała się na taki krok. Z listu, który sobie zostawiła, wynika, że nie powinna grzebać w przeszłości. Gdy jednak zauważą, że przygląda jej się obcy mężczyzna, czuje się zaniepokojona. Czy to możliwe, by uciekała przed byłym narzeczonym? Nieznajomy oznajmia jej jednak, że jest w niebezpieczeństwie – należy do Potomków, osób, które wywodzą się w prostej linii od Elżbiety Batory, krwawej hrabiny. Na życie Emily czyhają Łowcy, którzy poprzysięgli rodowi Batory zemstę za krzywdy wyrządzone przez kobietę.

Potomkowie Toscy Lee to książka, w której główną bohaterką i narratorką jest Emily, a właściwie Audra – dwudziestojednolatka, która poddała się zabiegowi lobotomii, by usunąć wspomnienia. Jest potomkinią Elżbiety Batory, odważną, charyzmatyczną dziewczyną, która chciała odnaleźć przedmiot z przeszłości, by ratować siebie i swoich bliskich.

Audra należy do Potomków. Jest krewną Elżbiety Batory. Przez to jest ścigana przez Dziedziców i Łowców, którzy chcą odpłacić się za krzywdy, których dokonała szlachcianka w przeszłości. Nazywana krwawą hrabiną kobieta była okrutna i bezlitosna dla ludzi, kąpała się w krwi dziewcząt. Mimo że została ukarana, rodziny jej ofiar nie doczekały się rekompensaty, stąd ich działania obecnie. Dziedzice przez lata mordowali Potomków, zabierając ich wspomnienia, by mieć dostęp do kolejnych z rodu.

Bycie Potomkiem to jednak nie tylko ciągła walka o przeżycie kolejnego dnia i ukrywanie się. Ród ten posiada pewne zdolności, które ułatwiają ich życie – potrafią siłą myśli przekonać drugą osobę do niemal wszystkiego.

Cała akcja opiera się jednak nie tylko na ukrywaniu się i ucieczkach, lecz głównie na zrozumieniu, kim jest główna bohaterka. Przez utratę wspomnień Audra nie wie, komu może ufać, kim była, z kim się przyjaźniła. Wie jednak, że jest coś, co może pomóc jej i jej bliskim i że właśnie odnalezieniem tego przedmiotu się zajmowała.

W powieście wiele się dzieje, ciągle czujemy napięcie, które wisi w powietrzu. Bohaterowie nie mogą być bezpieczni, nigdzie nie mogą schronić się na dłużej. Cały czas ktoś depcze im po piętach i chce ich zabić.

Niestety, nie przekonała mnie fabuła Potomków. Nie poczułam klimatu, który chciała zbudować autorka – połączenia groźnej postaci z przeszłości i rzutujących na przyszłe pokolenia efektów jej czynów. Nie do końca rozumiałam sens zawiązania się grupy Dziedziców i Łowców. Ogólnie miałam wrażenie chaotyczności w tej opowieści.

Jeśli szukacie powieści młodzieżowej z oryginalną fabułą, na pewno mogę wam polecić tę pozycję. Znajdziecie tu ciekawe odwołanie do historii i postaci bardzo dobrze znanej, nawet w popkulturze. Ja nie zostałam fanką tej pozycji, ale widzę potencjał w historii stworzonej przez autorkę. Może wy odbierzecie ją inaczej.

Pamięć jest dla nas bardzo ważna, niektórzy czasami bardzo lubią cofnąć się do przeszłości i powspominać dawne czasy, a niektórzy idą w drugą stronę i nie oglądają się za siebie.

Tak naprawdę nie wiemy na co naszą pamięć stać. Jesteśmy nieświadomi posiadanej przez nas wiedzy.

Najlepiej jest zapomnieć o wszystkim, wyprzeć się swojego dziedzictwa i zaczynać życie od nowa.

Jednak, czy to jest takie łatwe?

Emily budzi się nie w swoim domu, nie wie kim wczesnej była i co się stało, że nie pamięta starego życia.

Dwudziestoparolatka mieszka sama na samotnej wysepce, za sąsiadów ma tylko stare drzewa i wodę. Pewnego razu dziewczyna znajduje list, który jej wcześniejsze „ja” zaadresowało do siebie samej.

Z listu wynika, że ma zacząć wszystko od zera, nie szukać w pamięci przeszłości i trzymać się z dala od wszelkiego rodzaju sprzętów elektronicznych.

Z barku towarzystwa, a przede wszystkim z nudy, Emily postanawia wybrać się na wycieczkę do miasta.

Wchodząc do supermarketu dziewczyna napotyka parę zjawiskowo niebieskich oczu.

Są jak magnez, który ją przyciąga.

Posiadaczem tego cuda jest mężczyzna w jej wieku, postawny, przystojny, blondyn od razu wymyśla pretekst, aby zacząć rozmowę i umówić się na kolejne spotkanie.

Niestety wynika pewien problem…

Emiliy jest ścigana, znajduje się na celowniku domniemanego zabójcy według tajemniczego informatora. Tym samym dowiaduje się, że Emily to niej jest jej prawdziwe imię, a jej dzieje sięgają wiele wieków wstecz.

Na początku książki akcja bardzo szybko się rozwija jest ciekawa i intrygująca. Oczywiście autorka postawiła tutaj na zmieszanie fantasy i historii. Jednocześnie fikcja i rzeczywistość.

Powiem od razu, książka bardzo mi się podobała, bohaterzy również przypadli mi do gustu.

A fabuła zasługuje na duży plus.

Polecamy, zespół dobrerecenzje.pl

Pomimo wszelkich moich zachwytów nad samą konstrukcją i wykorzystanymi elementami w tej powieści, nie jestem w pełni zadowolona. Pomysł, okładka, historyczne fakty i fantastyczna otoczka, nie mogą całkowicie mnie zachwycić, jeżeli w pewnym momencie nastąpił dla mnie przestój. Przestój pojawił się w moim entuzjazmie podczas czytania kolejnych stron - taki powolny brak zainteresowania dalszymi stronami. W pewnym momentach książka mi się dłużyła. Raz przeskakiwaliśmy w wydarzeniach tak szybko, że ledwie można było zauważyć cechy szczególne danych chwil, a następnie zbyt wolno rozkręcała się akcja kilka stron dalej. To taki niezbyt wyrównany bieg.

Nie powinniście się jednak zrażać do Potomków, ponieważ wiem, że dla niektórych z was to będzie świetna perełka. Może i dla mnie niezbyt przypadł do gustu sposób opowiedzenia tej historii i nie poczułam jakichś wielkich uczuć do bohaterów, ale to świetnie zapowiadający się początek serii i warto dać jej szansę.

Nie wie, dlaczego to zrobiła. Nie ma żadnych wskazówek, które mogłyby pokierować ją, nasunąć jakąś myśl, dać konkretną odpowiedź. Nic nie świta jej w głowie, czuje przez to jedynie pustkę i irytację.

Nie wie, co skłoniło ją do tego, aby wymazać sobie pamięć.

Ostatnie dwa lata życia zniknęły z jej pamięci całkowicie. Pozostała jej jedynie mała kartka z krótką informacją od siebie samej - nie grzeb w przeszłości, o nic nie pytaj, tak będzie najlepiej dla Ciebie i innych; zacznij nowe, ciche życie, kochaj i bądź szczęśliwa. Jednak póki co nie jest jej dane wieść spokojne dni. Porwana przez pewnego mężczyznę dowiaduje się od niego, że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo z rąk pozornie sympatycznego chłopca, z którym pomału zaczynała się zaprzyjaźniać. Dowiaduje się również wielu innych, niewyobrażalnych rzeczy, które świadczą o tym, że jej życie nie należało spokojnych i sielankowych, a pełne było nieprawdopodobnych zdarzeń. Ona sama natomiast jest potomkinią największej morderczyni wszech czasów...

Już teraz wie, że musi uciekać, ale... tak na prawdę przed kim? Kto jest prawdziwym wrogim, a kto przyjacielem? Kto mówi prawdę i komu można zaufać? Ona sama nie pamięta przecież niczego i żadnych słów nie jest w stanie zweryfikować. I dlaczego musi uciekać? Komu zależy na jej śmierci? Czy będzie w stanie odnaleźć się w tym wszystkim...? Czy odkryje prawdę i swoje utracone wspomnienia?

Już pierwsze strony powieści pochłaniają nas całkowicie. Intryguje nas, co takiego mogło się wydarzyć, co grozi dziewczynie, co kryje jej tajemnicza przeszłość i kim tak na prawdę są osoby stające na jej drodze. Wciągamy się w tę historię praktycznie od samego początku i nie ma potrzeby czytania kilku pierwszych stron, aby stwierdzić, czy książka będzie ciekawa i interesująca - tu wystarczy kilka jej pierwszych zdań i już nie możemy się oderwać. Pisana zgrabnym, przyjemnym w odbiorze językiem, z intrygującą fabułą, pełną zagadek i niejasności, niespodziewanych zwrotów akcji i interesujących bohaterów powieść gwarantuje rewelacyjne zaczytanie dla każdego fana dobrej książki. Idealna pozycja na długie, jesienne wieczory!

www.wielopokoleniowo.pl

Tajemnicza przeszłość, intrygi.

Odwieczna ucieczka i ukrywanie się.

Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.

Łowca, który poluje na swoją zdobycz.

Wspomnienia, które trzeba usunąć.

"Potomkowie" to książka, od której wiele oczekiwałam. Skoro sama Jennifer L. Armentrout ją poleca, to coś musi być na rzeczy. A więc zapaliła mi się lampka "Ta książka będzie genialna, tak samo jako książki Jennifer".

I ta okładka oraz opis książki! Całkowicie zachęciły mnie do tej lektury, ponieważ wiele obiecywały.

No i na obietnicach się skończyło. Zaczęłam czytać "Potomków" z ogromnym zapałem, który zgasł szybko, niczym świeczka...

Pomysł na książkę był i fabuła mogłaby być ciekawa, ale gorzej z wykonaniem.

Emily jest potomkiem Krwawej Hrabiny Elżbiety Batory. Kiedy odkryła, że jest śledzona przez jednego z łowców, który zabija potomków Hrabiny, postanawia wymazać sobie z pamięci dwa ostatnie lata. Chciała uratować siebie oraz bliskich.

Przed wymazaniem zaplanowała wszystko tak, aby być gotową na dalsze życie. Zamieszkała na odludzi, spory kawałek od miasta. Nie pamiętała gdzie kiedyś mieszkała, jak się nazywała, czy ma rodzinę.

Jednak jej spokój nie trwał długo, bo łowca ją dopadł i musiała uciekać z pomocą tajemniczego mężczyzny.

No i tutaj pojawiło się pierwsze ALE. Ale jak to się stało?

Skoro ona wymazała sobie ostatnie dwa lata pamięci, to dlaczego nie pamięta imienia, rodziny, miejsca zamieszkania? Wydaje mi się, że wyjaśnienie nie było zawarte w książce, po prostu poddała się wymazaniu i tyle, koniec, nowe życie, nowa ona.

No cóż... najwyraźniej to też należało do zabiegu, a naszym zadaniem jest domyślenie się.  (Chyba, że się mylę, coś przeoczyłam?)

Kolejnym moim zastrzeżeniem jest postawa bohaterki. Przed wymazaniem pamięci zostawiła sobie list, w którym wyraźnie zaznaczyła "Nie pytaj o dwa minione lata… Nie szukaj ich w pamięci i nie staraj się grzebać w przeszłości. Od tego zależy twoje życie. Życie innych ludzi również.". A co robi główna bohaterka? Pędzi przed siebie i odkrywa minione dwa lata! No gratuluję inteligencji.

I zaczyna się jej tułaczka, ciągle ucieka, przemieszcza się, doprowadza czytelnika do szału. Ale najlepsze są w tej książce opisy, których jest mnóstwo i w większości nie są potrzebne, chociażby opisy dróg... " Autostrada numer dwa jest kręta i nieoświetlona; po obu jej stronach ciągną się drzewa i słupy telefoniczne, a co jakiś czas wyrasta typowa dla Nowej Anglii farma... ". I tak ciągle.

Może autorka chciała przenieść nas do świata książkowego poprzez opisy, ale zdecydowanie przedobrzyła.

Styl autorki, sposób w jaki pisze, totalnie do mnie nie przemawiają. Czułam się jakbym czytała encyklopedię. Dawno nie umęczyłam się tak podczas czytania,  doczytałam do połowy i miałam dość, zostawiłam ją, bo było to ponad moje siły. Poddałam się, ponieważ wszystko ciągnęło się w nieskończoność.

Może dla kogoś, kto lubi książki z ogromną ilością opisów, będzie to książka idealna, ale ja ją sobie odpuszczam.

Nie lubię, gdy akcja nie może się rozpędzić, a autorka pisze tak, że można się pogubić i usnąć. Widać, że miała pomysł, ale nie potrafiła go zrealizować, przelać na papier. Bezosobowi bohaterowie, prości, płascy, bez charakteru, to zdecydowanie coś, czego w książkach nie trawię.

I chociaż pomysł był fajny, okazało się, że "Potomkowie" to wielka klapa.

Niemniej jednak zachęcam was do przeczytania tej książki, może akurat wam się spodoba.

Recenzja również na: http://bookparadisebynatalia.blogspot.com/

Po przebudzeniu główna bohaterka nie pamięta kompletnie nic. Ma tylko w ręku liścik od samej siebie z instrukcjami, masz na imię Emily, masz nie szukać informacji o swojej przeszłości i przyczynie swojej decyzji. Masz zacząć nowe życie, bo od tego zależy twoje, jak i również życie innych ludzi. Wszystko się zmienia gdy poznaje Luke, i wtedy zaczyna się pościg...

Książka, o której jest teraz bardzo głośno. Książka, która zbiera same pochlebne opinie, którą chciałam bardzo przeczytać. Jednak czy spodobała mi się tak bardzo jak innym?

Powiem Wam szczerze, że uwielbiam książki, w których prawdziwe wydarzenia i fakty mieszają się z fikcją, tak jak książki Dana Browna. Tutaj mamy postać "Krwawej Hrabiny" Elżbiety Batory i naszego rodaka Stefana Batorego. Historia pełna intryg, tajemnic, podróży i przede wszystkim akcji!

Od samego początku wiemy, że jak ktoś traci pamięć to chce ją odzyskać, bo niewiedza w jego mniemaniu jest straszna. Jednak czy poznanie prawdy jest warte ceny jaką trzeba za nią zapłacić. Jak uratować kogoś, nie wiedząc kim on jest? Jak poruszać się w świecie, nie znając jego zasad?

Nie wiem jak mam opisać Wam bohaterów, ponieważ jeżeli powiem, że tego lubiłam, a tego nie znosiłam, to zdradzę Wam dobre i złe postacie! Dlatego powiem tak: bohaterowie zaskakują nas na każdym możliwym kroku. Do samego końca nie wiemy, którego bohaterowi możemy ufać, a któremu nie! Warto zwracać uwagę na każdą postać, ponieważ nie wiadomo jakie mogą być jego intencje. Dlatego tak bardzo mi się oni podobali. Byli pokazywani z różnych stron i mogliśmy poznać bliżej ich prawdziwe charaktery! Autorka dała nam istną paletę najróżniejszych bohterów i charakterów!

Co do samej fabuły to co tu dużo mówić WOW! Pani Tosca Lee widać, że ma pomysł na całą historię. Tak pokręciła wszystko, tak poplątała, że do końca nie wiedziałam jakie będzie zakończenie. Sama opowieść o hrabinie, jej intrygach, potomkach, mocach, o najróżniejszych odkryciach jest tak pokręcone, że czasami trudne do ogarnięcia. Jednak bardzo mi się to podobało. A samo zakończenie? O mój Panie(!) przeczytałam ostatnie zdanie i rzuciłam książkę na biurko, bo nie wierzyłam, że to tak się skończyło, takim ważnym odkryciem. I ja się pytam, gdzie jest drugi tom, bo ja chce go już, natychmiast,TERAZ!

Dlatego jak widać po recenzji książka bardzo mi się spodobała i dlatego Wam też ją polecam! Spędzicie niesamowite chwile podróżując z bohaterami po Chorwacji czy Austrii. Będziecie mieć mętlik w głowie nie większy niż główna bohaterka. Będziecie zastanawiać się kto jest dobry, a kto zły. No i o co w tym wszystkim chodzi, jak zakończyć spór i masowe mordy? Naprawdę koniecznie musicie to przeczytać!

Emily poddała się radykalnemu zabiegowi i tym samym pozbawiła się pamięci. Po przebudzeniu nie pamięta nic, a nowe miejsce zamieszkania ma być dla niej nowym początkiem. Jej plan szybko zostaje zniszczony, bo na jej życie i pamięć polują Łowcy. Dziewczyna jest potomkinią „Krwawej Hrabiny” Elżbiety Batory, największej morderczyni wszechczasów. Emiliy odkrywa, że jej utracona wiedza może ocalić najbliższych, ale równocześnie ich zniszczyć. Postawiona w sytuacji bez wyjścia musi walczyć, by przetrwać i odkryć prawdę, a jedno jest pewne. Emily, to nie jest jej prawdziwe imię.

Opis niezwykle intrygujący i przepiękna okładka, sprawiły, że od razu nabrałam ochoty na lekturę. Początek zachwycający. Miałam wrażenia, że zostałam wrzucona w sam środek akcji i troszkę mi zajęło nim się odnalazłam. Główna bohaterka nie pamięta nic, co prowokuję pytania. Dlaczego dokonała takiego wyboru? Zastanawiałam się nieustannie, ale do tego tematu jeszcze wrócę. Akcja od pierwszej strony jest zawrotna. Emily na swojej drodze spotyka dwóch mężczyzn, z czego nie potrafi zaufać żadnemu i bardzo słusznie z jej strony. Ucieka przed zabójcą, jednocześnie starając się poznać prawdę.

Łowcy to grupa, która w akcie zemsty pragnie zabić Potomków i posiąść ich wiedze. Sami Potomkowie nieustannie ukrywają się przed nimi. Przyznaję, że tak postawiona sprawa, nie zrobiła na mnie wrażenia, nie miałam ochoty powiedzieć WOW, co za oryginalny pomysł! Choć zapewne z Potomkami Elżbiety nie mieliście jeszcze do czynienia.

Pierwsza część książki bardzo udana. Tak jak wspomniałam szybki rozwój wypadków jest plusem. Zjawiskowe starcia i karkołomne ucieczki również. Nowo poznani Łowcy, jak najbardziej mogą fascynować. Poznanie historii Rodu Batory także mi się podobało, lecz im dalej brnęłam w tę historię, tym mój zachwyt topniał, a decyzję bohaterów wzbudzały wątpliwości. Miałam wrażenie, że w drugiej części, dziewczyna wałkuje wciąż ten sam temat, a ilość ucieczek była męcząca.  Skoro główna bohaterka poddała się zabiegowi, dlaczego kilka tygodni później na ślepo pędzi przed siebie i stara się poznać prawdę? Dlaczego wskazówki znajdują się w takich miejscach, że nawet wytrawny detektyw miałaby kłopoty ze znalezieniem ich? Dlaczego owe wskazówki nie były, choć w części, oczywiste dla mnie? Może zbyt mało uważnie śledziłam losy bohaterów, ale nie potrafiłam powiązać faktów, a jeśli zrobili to oni, to nadal nie rozumiałam jak do tego doszli. Wątpliwości, które nawarstwiały się podczas czytana, są największym minusem.

Co się tyczy bohaterów, to trudno komukolwiek zaufać. Wszyscy mają sekrety i swoje motywy, ale  niektórych łatwo obdarzyć sympatią.  Główna bohaterka jest interesująca, choć jej postępowanie często było irytujące. Moim ulubionym bohaterem jest Luca i to on działał na mnie jak magnes. Uwielbiałam momenty, kiedy był obecny i to ze względu na niego, oraz dość nieoczekiwany koniec, sięgnę po kontynuacje. Faktem jest, że powieść czyta się szybko i przyjemnie, lecz bez większego napięcia.

Książka ma lepsze i gorsze momenty, ale widać w niej potencjał i jestem ciekawa jak Tosca Lee go wykorzysta. 4/6

Ostatnio szukam książek, które nie opierają się na typowych schematach, bo już mnie takie pozycje nudzą i nie dają przyjemności w czytaniu. Po opisie tej lektury, stwierdziłam, że może jest to coś innego. Motyw zaniku pamięci nie jest tak popularny w literaturze, przynajmniej ja czytałam tylko jedną książkę z tym motywem, dlatego z chęcią po nią sięgnęłam.

Na samym początku lektura mi się nie spodobała. Byłam zawiedziona po przeczytaniu kilkunastu stron i stwierdziłam, że jednak historia będzie opierać się na typowych schematach. Na całe szczęście, gdy akcja zaczęła toczyć się dalej, opinia która postawiłam, okazała się być dużym błędem.

Emily, to tak naprawdę Audra, która wymazała sobie pamięć. Jedynie co zostało z jej przeszłości, to pieniądze i wiadomość do niej samej. Całe jej życie zaczyna się komplikować, gdy dowiaduje się prawdy o sobie. Otaczają ją osoby, które ją znają, a ta nie pamięta kim są i komu może zaufać. Wspomnienia, które utraciła zawierały ważną informację, która decydowała o losie innych ludzi.

Główna bohaterka jest na tyle zdeterminowana, że chce odkryć swoją przeszłość i uratować innych. Wskazówki dotyczące jej historii są nie są łatwe do rozgryzienia. Zawierają wiele tajemnic, które razem z Adurą chcemy odkryć, dzięki czemu od początku przywiązujemy się do bohaterki.

Fabuła książki dzieje się głównie w Europie, co jest dużym plusem. Została również wspomniana Polska i to z dobrej perspektywy, co było dla mnie zaskoczeniem, bo muszę przyznać, że w książkach, które do tej pory czytałam, i w których pojawiła się Polska, to nie była ukazana z dobrej strony. Kolejnym plusem jest motyw podróży, który przewija się przez większość książki. Zawsze chwytały mnie za serce pozycje, które go zawierały i tak również było z tą historią.

Autorka pisze lekkim językiem. Książkę bardzo szybko się czyta. Nie zawiera typowych schematów, dzięki czemu czytanie jej sprawia jeszcze większą przyjemność. Pojawiają się tajemnice, które chcemy odkryć razem z główną bohaterką. Autorka umie trzymać w napięciu do ostatniej strony książki.

Podsumowując Potomkowie to pozycja, która bardzo dobrze rozpoczyna nową serie. Jestem ciekawa kolejnych tomów, które mam nadzieję szybko się pojawią. Czytanie tej książki było czystą przyjemnością i mam nadzieję, że autorka zaskoczy mnie w kolejnych częściach.

Stwierdziłam ostatnio, bardzo kategorycznie, że książek dla młodzieży mam dość. Jestem za stara. Zbyt cyniczna. Generalnie, jestem zbyt sobą, by czerpać przyjemność z naiwnych przemyśleń i oderwanych od rzeczywistości miłostek bez pieprzyku. Ponownie zostałam zmuszona do rewizji swoich poglądów.

Pamięć

Pamięć jest czymś, co cenimy nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Jako nierozerwalny element naszej codzienności pozwala powracać do przeszłości, zapisywać chwilę obecną. Bez niej bylibyśmy bezbronni.

Gdybyście stracili ją w tej chwili, w momencie, gdy Wasze słowa śledzą ten tekst, zapewne Wasz świat zapadłby się w sobie. Nie byłoby stabilnej poręczy jaką są wspomnienia. Znikłyby niewielkie fakty, drobne migawki, które przez lata kreowały Waszą osobę.

Jednak w swoich umysłach nie zawsze kryjemy tylko dobro i niewinne adnotacje. Czasami posiadamy tajemnice, które wstrząsają do głębi. Niszczą ustalone przez tysiąclecia reguły. Zdarza się, że to człowiek i posiadana przez niego wiedza, mogą zaburzyć porządek świata.

Ludzie zwykli brać pod uwagę jakiś moment, wybrany aspekt życia, i odmalowywać cały portret na podstawie własnych doświadczeń. Postępujemy tak z każdym bez wyjątku. Tak traktujemy świat, Boga. Dopisujemy historie wszystkim wokół z potrzeby poczucia, że kogoś lub coś rozumiemy. A prawda jest taka, że nie znamy nikogo, bo i nie możemy poznać drugiego człowieka. Nie znamy w pełni nawet samych siebie. (...) Lubimy myśleć, że poznajemy ludzi. W istocie poznajemy tylko ich historie.

Emily, a właściwie Audra, kryje w jednym ciele dwie osoby. Tą z przeszłości, której właściwie nie zna i tą z dzisiaj, która nie wyjawiła jeszcze wszystkich swoich tajemnic. Emily usiłuje zacząć wszystko od nowa.

Usunięta na życzenie pamięć, plik banknotów, tajemniczy list i marzenia... to zostało z dawnego życia i ma posłużyć jako fundament pod nowe. Do czasu, ponieważ zawsze istnieje jakieś 'do czasu'.

Chwila, w której pieczołowicie kreowany papierowy świat złudzeń zaczyna się walić. Gdy ten moment nadchodzi, Audra wkracza w rzeczywistość obcą, a jednak tak dobrze znaną. Zapachy, smaki, słowa... one coś znaczą, ale zabarwione są obcością. Pozostawiają po sobie nieprzyjemne uczucie. Nieuchwytne myśli.

Pościg

"Potomkowie" to nie jest młodzieżówka, jak początkowo zakładałam. To pełnowymiarowe urban fantasy. Wielowątkowe, zabarwione historycznymi odniesieniami i pełne witalności.

Główną osią wydarzeń pozostaje pościg za informacjami, które Audra posiadała, a następnie, na własne życzenie, pogrzebała głęboko w stosach złamanych wspomnień. Z wyboru, potem z przymusu, 21-latka rzuca się w wir poszukiwań. Wskazówki są zakamuflowane, słowa niejasne, rozkazy niewłaściwe. Jedynym punktem wspólnym pozostaje dziennik. Książeczka opryskana krwią.

Czym jest legendarny dziennik? A może lepiej zapytać, kim była Krwawa Hrabina i co ma wspólnego z wyżej wspomnianym dziennikiem?

To pytania, na które znajdujemy odpowiedzi już na pierwszych stronach książki. Nie mogło być inaczej, ponieważ to właśnie na nich autorka buduje świat przedstawiony i bohaterów, a także łączy przeszłość z teraźniejszością dodając jej magii.

"(...) wywodzicie się od węgierskiej szlachcianki Elżbiety Batory. Krwawej Hrabiny. Najstraszniejszej seryjnej morderczyni wszech czasów. (...) Jak głosi legenda, Elżbieta poddała torturom i uśmierciła ponad sześćset służących. (...) Elżbieta była jednakże wdową po zasłużonym bohaterze wojen za ojczyznę, siostrzenicą byłego króla Polski, a także kuzynką księcia Transylwanii. (...) Nigdy nie stanęła przed sądem. Zamiast tego zamurowano ją żywcem w komnacie jednego z jej zamków. (...) Od tamtej pory nazwisko Batory traktowane jest jak klątwa."

W dużym skrócie o tej fascynującej kobiecie. Fascynującej, ponieważ to, co noszą karty historii nie zawsze jest prawdą. Czasami jest to lekko zakłamana przeszłość. Zdarzają się też przypadki wielopiętrowych łgarstw, które ciągną się przez pokolenia.

Dziennik należał właśnie do Krwawej Hrabiny i w nim zapisana jest prawda. Realny opis wydarzeń, który być może jest w stanie zażegnać wojnę, która toczy się pomiędzy Potomkami Hrabiny, a Łowcami - organizacją mordującą w imię ofiar z przeszłości.

Lee połączyła pozornie suche fakty historyczne z dreszczem adrenaliny. Uczyniła je prawdziwie krwistymi. To właśnie historyczne tło nadało całej opowieści niepowtarzalność.

Kalejdoskop

"Potomkowie" to kalejdoskop wspomnień. Razem z Audrą poszukujemy odpowiedzi, odkrywamy szokujące (naprawdę szokujące) fakty i dzielimy ludzi na sprzymierzeńców, wrogów i wrogów naszych wrogów. Akcja jest pełna energii. Witalność tryska z każdego słowa. Lee posiadła talent plastycznego opisu, więc bohaterowie są jak żywi. Stoją obok nas, ale droga do ich jaźni pozostaje zamknięta. To ta granica sprawia, że cała książka ma nastrój prawdziwie tajemniczy.

Co więcej, czytelnik musi pozostawić margines nieprzewidywalności. Nigdy do końca nie wiemy, w którą stronę skieruje się autorka. Jej czyny są dzikie i narowiste, ale w jakiś przedziwny sposób spójne.

Obrazu dopełnia tło wydarzeń, jakim są największe europejskie miasta. Tętniące życiem, głośne, gwarne. Pozostają w opozycji do ciszy, której poszukuje Audra i którą znajduje w niewielkich wioskach. Nieważne, czy jesteśmy akurat w Chorwacji czy w Austrii. Nieznaną mi drogą autorka wplotła w fabułę klimat tych miejsc. Ich wyjątkowy odcisk pozostał na stronach.

Czynniki - liczba mnoga

Na sukces "Potomków" składa się wiele czynników i żadnego z nich nie mogę faworyzować. Wypada mi tylko stwierdzić, że jest to jedna z najlepszych książek, jaką miałam ostatnio w rękach. Barwna, pełna adrenaliny, z wątkami historycznymi i niepowtarzalnym, dusznym, odurzającym stylem.

Emily ma dwadzieścia jeden lat i nie pamięta nic ze swojego dotychczasowego życia. Do dyspozycji ma tylko krótki list, który napisała do siebie samej zanim poddała się zabiegowi obierającemu pamięć. Jako że rozpoczyna wszystko od zera postanawia zrobić coś ze swoim życiem. Pewnego dnia w sklepie poznaje Lukę, który wydaje się być sympatyczny, ale też bardzo zainteresowany jej osobą. Im bardziej Emily drąży swoją przeszłość i zastanawia się, dlaczego zdecydowała się na tak drastyczny krok, tym więcej tajemnic wychodzi na światło dzienne. Przede wszystkim okazuje się, że jest spokrewniona ze słynną "Krwawą Hrabiną" i że była z tego powodu prześladowana. Bohaterka jest zdezorientowana tymi rewelacjami i nie ma pojęcia, komu tak naprawdę może zaufać.

Do sięgnięcia po "Potomków" zachęciło mnie odwołanie się do losów Elżbiety Batory. Nie jestem co prawda fanką historii, jednak ta konkretna postać interesowała mnie już od dawna. Hrabina uchodziła za największą i najokrutniejszą morderczynię swoich czasów i wykorzystanie tego motywu było nowatorskie. W tej powieści mogłam trochę bliżej poznać jej życie, wiadomo że zostało ono ubarwione na potrzeby fabuły, co nie zmienia faktu, że byłam tym jak najbardziej usatysfakcjonowana. Jeśli chodzi o bohaterów, to ich kreacja niestety nie zapada szczególnie w pamięć. Początkowo o Emily nie wiemy praktycznie nic, powoli i stopniowo poznajemy jej dziedzictwo i charakter. Jest młodą kobietą, która nie ma szczególnie barwnej osobowości, a jej losy są nam obojętne. Podobnie było z Lucą, nie był irytujący, ale też nie zapałałam do niego wielką sympatią. Akcja rozgrywa się w Europie, co było miłą odmianą od Ameryki. Autorka bardzo sprawnie wplatała naszą kulturę łącząc ją jednocześnie z historią. Co prawda wydarzenia nie toczyły się błyskawicznie, ale też nie było większych zastojów, czy momentów nudy. Samo zakończenie było dosyć zaskakujące i zapowiada się całkiem ciekawa kontynuacja.

Podsumowując, "Potomkowie" to interesujący początek nowej serii, która odbiega od utartych schematów i oferuje czytelnikom całkiem nowe przeżycia. Liczę na to, że w kolejnym tomie bohaterowie czymś mnie zaskoczą, a historia samej Hrabiny powróci i wywże na mnie jeszcze bardziej pozytywne wrażenia.